Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2009

τσαρούχης περί τέχνης


«Θέλω να 'χω ωραία πράγματα σπίτι μου! Αυτό μ' εκνευρίζει αφάνταστα! Ούτε ο καλλιτέχνης, ούτε ο έμπορος είναι κύριος της τέχνης. Είναι ο άνθρωπος! Η αιτία της τέχνης βγαίνει από την εξυπηρέτηση του ανθρώπου. Δηλαδή αυτό που κάνουμε είναι ιερό. Και δεν το εξαγιάζει το χρήμα ή η δημοπρασία ή η γκαλερί. Και μοιραίως φθάνουμε σε μια αντίληψη θρησκευτική της ζωής.
Ο κόσμος πάσχει σήμερα από άχρηστες ελευθερίες. Γιατί οι άχρηστες ελευθερίες είναι χειρότερες από την απαγόρευση της βραδιάς. Πρέπει κανείς να βρει νέους τρόπους πειθαρχίας στα μέτρα μας, στις ανάγκες μας. Εκείνο που είναι ένα γεγονός, είναι ότι αυτή η ελευθερία ερεθίζει και σκοτώνει και δεν οδηγεί πουθενά. Κάνει ό,τι θέλει, τότε θα απαντήσει ένας άνθρωπος ειδικός, «θέλω να με βοηθήσεις να μάθω τι θέλω» και το λένε οι πιο πολλοί άνθρωποι, ιδίως οι νέοι. Σήμερα η κοινωνία είναι γεμάτη από ελεύθερους ανθρώπους που η ελευθερία του έγκειται στο να αγνοούν τις συνέπειες των πράξεών τους, για τους άλλους και για τον εαυτό τους. Και μέχρις ένα σημείο, καλλιεργείται αυτή η ελευθερία. Δεν είναι πάντοτε τα πράγματα τόσο απλά...»
http://trelogiannis.blogspot.com/

Η τέχνη που πηγάζει από μέσα μας
υπηρετεί την αγορά
και η αγορά υπηρετεί το κέρδος.
Μα, η τέχνη –παλαιόθεν-
υπηρετούσε την ανάγκη.
Την ανάγκη για αρμονία
η τουλάχιστον ένα κομμάτι της
στη καθημερινή ζωή μας
Η αισθητική και η χρησιμότητα,
το ιδανικό ζευγάρι.

Μα πειστήκαμε από τους άρχοντες του κόσμου τούτου
κι απ’ τα λίγα και καλά,
αποκτήσαμε πολλά, χωρίς αξία.
Χρήσιμα, μελλοχρήσιμα
και μελλοάχρηστα.
«Αν νομίζεις πως είσαι φτωχός
δοκίμασε να μετακομίσεις»
-παλιά κιργιζιανή παροιμία-.

Περιτειχισμένοι από χρηστικά αντικείμενα
εφήμερης ευτυχίας,
γλεντάμε με την απομίμηση της.
Την βλέπουμε στον καθρέφτη.
Δεν συμμετέχουμε στην αρμονία αυτού του κόσμου.
Θέλουμε να του επιβληθούμε.
Όπως επιβληθήκαμε και στη τέχνη.
Αφού την εξορίσαμε από τη ζωή μας,
την καταντήσαμε σε φυλακές υψίστης ασφαλείας.
Απέκτησε και αυτή υπεραξία.
και πάει με όποιον έχει τον παρά.

Δεν θαυμάζουμε την ομορφιά,
απλά τη χρησιμοποιούμε
για να εντυπωσιάσουμε.
Από εσωτερική ανάγκη
έγινε προσωπική κατάκτηση.
Εμπρός λοιπόν στο δρόμο που χάραξαν
οι μεγάλες εξερευνήσεις
των φωτισμένων εθνών.
Φύκια για μεταξωτές κορδέλες.
Χρωματιστά γυαλιά
αντί απέραντες εντάσεις γης
με τα νεκροταφεία των προγόνων μας
και καυτό μολύβι στους εναντίους.

Η ομορφιά ήταν και είναι μια παγίδα
που κατέληξε
στην αυτοπεποίθηση του καθρέφτη.

νικηςφόρος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου