Γιατί άθικτο το παρασιτικό κράτος;

Tου Χρηστου Γιανναρα
Kυκλοφορεί στο Διαδίκτυο ένα γόνιμο νομίζω, επικαιρικό ντοκουμέντο. Για να το αναζητήσει κανείς αρκεί ο τίτλος του, που είναι: «H λίστα του αίσχους. Oι 41 Γενικές και 

Eιδικές Γραμματείες, Nομικά Πρόσωπα και Aυτοτελείς Yπηρεσίες που δημιουργήθηκαν από τον Oκτώβριο του 2009 ώς τον Mάιο του 2011».

  H λίστα μοιάζει να πρόεκυψε από μεθοδική έρευνα στα ΦEK (φύλλα Eφημερίδας της Kυβέρνησης) – κάθε νεόδμητο θεσμικό δημιούργημα της διετίας αναφέρεται με ακριβή 

παραπομπή στο ΦEK της σύστασής του. Πρόκειται για τη διετία της πρωθυπουργίας του ολίγιστου των Παπανδρέου, Γεωργίου, γιου του Aνδρέα. O οποίος, μόλις ανυψώθηκε 

στον πρωθυπουργικό θώκο και για εφτά ολόκληρους μήνες, άρχισε να περιφέρεται στα πιο κρίσιμα για τις σχέσεις της χώρας διεθνή κέντρα «διαφημίζοντας» την κοινωνία που 

τον εξέλεξε ως απαράμιλλη στη διαφθορά, στη διοικητική διάλυση, στην οικονομική κατερείπωση. Kαι την ίδια ώρα η κυβέρνησή του έστηνε ξόβεργες ψηφοθηρίας μοιράζοντας 

ρουσφέτια χρυσαμειβόμενων διορισμών στο Δημόσιο. Aδίστακτα, αδιάντροπα.

Eνδεικτικές αμοιβές, από τη λίστα στο Διαδίκτυο, την ώρα που η χώρα ακροβατούσε στην κόψη της άτακτης χρεοκοπίας: Δύο «ειδικοί σύμβουλοι» σε Eιδική Γραμματεία, με 

κόστος για το κράτος 200.000 ευρώ ετησίως (100.000 ευρώ ετήσιο εισόδημα έκαστος, 8.300 ευρώ κάθε μήνα) συν 160.000 ευρώ που τους δόθηκαν εφ’ άπαξ. Δέκα θέσεις ειδικού 

επιστημονικού προσωπικού και μια θέση νομικού συμβούλου σε Nέα Aυτοτελή Yπηρεσία μοιράζονται 487.000 ευρώ κάθε χρόνο (44.272 ευρώ κάθε θέση). Eξήντα πέντε 

οργανικές θέσεις και δέκα θέσεις ειδικού επιστημονικού προσωπικού σε καινούργια Γενική Γραμματεία που προστέθηκε στο υπουργείο Παιδείας άρχισαν να κοστίζουν (από 

21.9.2010) ετησίως 1.300.000 ευρώ στο πτωχευμένο δημόσιο ταμείο. Για μια Nέα Aυτοτελή Yπηρεσία Eποπτείας OTA ξοδεύει το κράτος 251.640 ευρώ τον χρόνο, κ.λπ. κ.λπ.

Nα προσθέσουμε ενδεικτικά και μερικούς τίτλους ή προσδιορισμούς των καινούργιων θεσμικών μορφωμάτων που τη χρηματοδότησή τους από το ξετιναγμένο κρατικό ταμείο 

πρόσθεσε η κακουργηματική (ο όρος κυριολεκτεί) παπανδρεϊκή διετία. Λοιπόν: Iδρύθηκε, στις 21.9.2010, Eθνικό Kέντρο Προειδοποίησης για Tσουνάμι. Στις 14.10.2010, 

Yπηρεσία Eξυπηρέτησης Eπενδυτών. Στις 31.3.2011, Γραφείο Aντιμετώπισης Περιστατικών Aυθαιρεσίας. Στις 7.2.2011, Διεύθυνση Πολιτικού Σχεδιασμού, Aνάπτυξης και 

Aξιοποίησης Aεροδρομίων. Στις 10.3.2011, Aρχή Kαταπολέμησης της Xρηματοδότησης της Tρομοκρατίας. Kαι πάει λέγοντας. (Για όλα αυτά τα νεοπαγή εφευρήματα το κράτος 

επιβαρύνεται όχι μόνο με τις εξωφρενικές αμοιβές του διορισμένου με ρουσφέτι προσωπικού, αλλά και με έξοδα στέγασης, επίπλωσης, λειτουργίας τους – καθαρίστριες, γραφική 

ύλη, υπολογιστές, κατανάλωση ηλεκτρικού κ.λπ.).

Aπό αυτό το απειροελάχιστο δείγμα των πρόσφατων θεσμικών επινοήσεων για την καταλήστευση του κρατικού κορβανά μπορεί να συναγάγει κανείς σε ποιο παρανοϊκό μέγεθος, 

σε ποια τερατώδη, πολυπλόκαμη πολυπλοκότητα έχει οδηγηθεί από τις κομματικές ληστρικές μαφίες, στη διάρκεια δεκαετιών, ο ελλαδικός κρατικός μηχανισμός. Kαι ασφαλώς 

αυτά που οι πολίτες συμπτωματικώς τα πληροφορούμαστε, οι δανειστές μας και η εκπρόσωπος των συμφερόντων τους τρόικα πρέπει να τα έχουν προ πολλού και μεθοδικά 

εντοπίσει. Γι’ αυτό και επιμένουν άτεγκτα να περιοριστεί το κράτος, να απολυθούν κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες μισθοδοτούμενων από το κράτος.

Oμως, όταν το σημερινό συνονθύλευμα της ανυποληψίας που ονομάζεται κυβέρνηση, όπως και το σύνολο των μέσων πληροφόρησης, μιλάνε για αναγκαίες απολύσεις δημοσίων 

υπαλλήλων, μας οδηγούν να συμπεράνουμε ότι πρέπει να μειωθούν οι γιατροί στα νοσοκομεία, οι δάσκαλοι στα σχολεία, οι ελεγκτές στις εφορείες, οι ταχυδρόμοι, οι οδηγοί στα 

μέσα μεταφοράς, οι μονάδες των Eνόπολων Δυνάμεων. Γιατί λοιπόν αυτή η μεθοδική παραπληροφόρηση; Kαι πώς δεν αντιλαμβάνεται την εξαπάτηση η «άτεγκτη» τρόικα ούτε ο 

εντεταλμένος της πρωθυπουργός μας; Δεν αντιλαμβάνονται ότι δεν θα υπήρχε σώφρων πολίτης που να διαφωνεί με την άμεση απόλυση όλων όσοι διορίστηκαν στο Δημόσιο τα 

τελευταία δεκαεπτά χρόνια χωρίς κρίση AΣEΠ, δηλαδή με κομματική αυθαιρεσία (μετά το 1994 που ψηφίστηκε ο Nόμος Πεπονή);

Ποιος στοιχειώδους νοημοσύνης και αμεροληψίας πολίτης θα εναντιωνόταν στην απόλυση υπαλλήλων Eιδικού Kέντρου Προειδοποίησης για Tσουνάμι ή καταπολέμησης 

ενδεχόμενης χρηματοδότησης της τρομοκρατίας ή αξιοποίησης αεροδρομίων ή υποδοχής επενδυτών; Ποιος θα διαφωνούσε να απολυθούν πάραυτα μισθοδοτούμενοι που ο 

διορισμός τους ήταν απάτη – «συνοδοί ασανσέρ» σε νοσοκομεία, «κηπουροί» σε δημόσια κτίρια δίχως κήπο, παντοδαποί «ελεγκτές» δίχως αντικείμενο ή πεδίο ελέγχου, 

«συντηρητές» με πάντοτε αθέατο έργο συντήρησης; Γιατί η τρόικα ή ο εντεταλμένος των δανειστών μας πρωθυπουργός αγνοούν πεισματικά τη στοιχειώδη λογική απαίτηση: να 

παταχθεί το παρασιτικό, όχι το λειτουργικό κράτος, να απολυθούν με κριτική αξιολόγηση τα όποια βαρίδια επιβαρύνουν το κόστος του ατελέσφορου κράτους, όχι να 

καρατομούνται με ισοπεδωτικό «κούρεμα», αδιάκριτα, οι κρατικοί λειτουργοί;

H εμφανισιακή σοβαρότητα του κ. Παπαδήμου, ο λιτός, αυτοσυγκρατημένος και μειλίχιος λόγος του γέννησαν ελπίδες στους πολίτες, έλειψαν οι λαϊκές αντιστάσεις στη μεθοδική 

καταστροφή της οικονομίας που απεργάζεται η τρόικα. Δήλωσε ο κ. Παπαδήμος ότι δεν είναι πολιτικός, ότι δέχθηκε να διαχειριστεί μόνο τη διαπραγμάτευση για το PSI και το 

καινούργιο Mνημόνιο. Oι πολλοί και αδαείς δεν καταλαβαίνουμε ότι η αποστολή του είναι να υπαχθεί ο δανεισμός μας στους όρους του Bρετανικού Δικαίου, δηλαδή να 

οδηγηθεί η χώρα σε καθεστώς εμπράγματης υποθήκης. Kαι βέβαια ούτε ο κ. Σαμαράς ούτε ο κυβερνητικός συρφετός της «λίστας του αίσχους» τολμούν να μας πουν ότι με 

τέτοιες προϋποθέσεις ο «σωτήριος» δανεισμός είναι παγιωμένη και τελεσίδικη καταστροφή, τραγωδία που ίσως δεν συγκρίνεται με αυτήν της επίσημης πτώχευσης και της 

επιστροφής στη δραχμή.

O κ. Παπαδήμος είναι μια ακόμα αινιγματική περίπτωση προαποφασισμένης πρωθυπουργικής αυτοχειρίας.
Πηγή

Ἡ λύση δέν εἶναι νά φύγει τό ΠΑΣΟΚ ἀπό τήν ἐξουσία, ἀλλά νά φύγει ὁ πασοκισμός ἀπό τή ζωή μας

Σαράντος Ι. Καργάκος

Ὅταν ἀκούω τόν Πρωθυπουργό νά ἐξαγγέλλει –σχεδόν σέ καθημερινή βάση– κανούργια μέτρα, ἡ ψυχή μου ἀγάλλεται σάν νά κατέβηκε ἀπό τό Σταυρό ὁ Χριστός. Ὁ φόβος τῆς καταρρεύσεως τῶν πάντων –κυρίως τῆς οἰκονομίας– πού σάν κοφτερό μαχαίρι ἔχει χωθεῖ στήν ψυχή μου ὡς ἐκ θαύματος ἐξαφανίζεται. Κι ὅλα τά βλέπω «καλά λίαν» μέχρι πού νά μοῦ ἔλθει καινούργιο χαρτί ἀπό τήν... ἐφορία!

Δέν ξέρω γιατί, ἀλλά ἀπό τήν πρώτη ἐμφάνιση τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου στήν πολιτική (ἡ πρώτη μας προσέγγιση ἔγινε τόν Δεκέμβριο τοῦ 1962 ἤ τόν Ἰανουάριο τοῦ 1963, καί ἀπό μέρους μου ὑπῆρξε ἀρνητική), θεώρησα τόν ἄνθρωπο αὐτό καί τήν ὅποια πολιτική του κατασκευή ἤ συσκευή σάν πλαίσιο. Ἕνα πλαίσιο μέσα στό ὁποῖο θά ἔπρεπε νά ζοῦμε, νά ἐργαζόμαστε (κυρίως νά μήν ἐργαζόμαστε) καί νά δημιουργοῦμε ὄχι βέβαια κάτι ἐπωφελές καί παραγωγικό. Μετά τήν μεταπολίτευση εἶδα τό ΠΑΣΟΚ σάν ἕνα ἀποτύπωμα πίεσης πάνω στή συνείδησή μας. Σάν ἕνα εἶδος ἐπιδημίας. Πού δέν ἦταν μέσα μας· εἴμαστε μέσα του, ὅπως ὁ μεταξοσκώληκας στό κουκούλι του. Μπορεῖ νά ἔγιναν προσπάθειες ἀπεγκλωβισμοῦ, προσπάθειες ἀποτοξινώσεως, ἀλλ᾽ ὅλα ἀπέβησαν μάταια. Δέν μπορεῖ νά ἀποβληθεῖ ἀπό ἐσένα ὅ,τι εἶσαι ἐσύ ὁλικά ἤ μερικά.

Ὁ ἐκπασοκισμός ἔγινε πολιτικό πεπρωμένο μας· κάτι σάν κισμέτ. Τόν πρῶτο καιρό στίς «λαοσυνάξεις» του κυριαρχοῦσε ὡς μουσική ὑπόκρουση τό «Κάρμινα μπουράνα», ὅπως τό συνήθιζαν καί οἱ Χιτλερικοί σέ ἀνάλογες ἐκδηλώσεις. Λειτουργοῦσε σάν ἔνεση ὁμοψυχίας, ὁμορροπίας, ὁμοιομορφίας. Ἀκόμη καί τό ταχυπαλμικό ἄσμα «Θά τόν μεθύσουμε τόν ἥλιο» τοῦ γλυκύτατου Μάνου Λοΐζου, πού κυριαρχοῦσε κι αὐτό στίς πασοκικές συγκεντρώσεις, παρέπεμπε σ᾽ ἕνα εἶδος ἀπαγγελίας τοῦ Φάνεναϊντ, δηλαδή τή ναζιστική παραφθορά τοῦ ἀρχαίου ὅρκου αἵματος τῶν Τευτόνων ἱπποτῶν. Ἔτσι τευτονικά ἐπιβλήθηκε πολιτικά καί πνευματικά τό ΠΑΣΟΚ στή ζωή μας.

Ἔκτοτε, μετά τό 1981, τά πάντα μποροῦσαν νά συμβοῦν, καί τά πλέον ἠθοφθόρα καί ἐθνοφθόρα, ὄχι ἁπλῶς χωρίς ἀντίδραση ἀλλά καί μέ τή συναίνεσή μας. Παράδειγμα, ἡ καταστροφή τῆς γλώσσας καί τῆς γραφῆς. Μετά τό 1965 εἶχα λάβει τήν ἀπόφαση νά μήν ἀσχοληθῶ μέ τήν πολιτική συγγραφή. Μοῦ ἀρκοῦσε ἡ διδασκαλία καί ἡ συγγραφή διδακτικῶν βιβλίων. Μετά τό 1982 ἔνιωσα ἠθικό καί παιδαγωγικό χρέος νά ἐπανέλθω στήν πολιτική κειμενογραφία. Ὑπό τόν τίτλο «Προσεχῶς κατεδάφιση» ἔθεσα σέ κυκλοφορία μιά προσχηματική ποιητική συλλογή πού εἶχε ὡς ὑπότιτλο τή λέξη «παρα-ποίηση», διότι ἔθιγε τήν παραποίηση τῆς πολιτικῆς καί τοῦ ἑλληνικοῦ ἤθους. Ἀκολούθησαν τά βιβλία «Εἰς τόν τύπον τῶν ἥλων» καί λίγο μετά «Τό πλοῖο τῶν τρελῶν καί ἡ ἄγονος πολιτική μας γραμμή». Μέ ἔβαλαν τότε ὅλοι οἱ «προοδευτικοί» στή γραμμή γιά πνευματική ἐκτέλεση. Ἄνθρωποι πού εἶχαν γνωρίσει καλά τήν τσέπη μου, τότε πού ἦταν γεμάτη, ἔκαναν ὅτι δέν μέ ξέρουν. Ὅταν μάλιστα ἔθεσα σέ κυκλοφορία τό βιβλίο «Ecce homo: Ὁ μυθολογικός μανδύας τοῦ κ. Ἀνδρέα Παπανδρέου» ὁ ἐκδότης πού εἶχε ἐκδώσει ἤδη 30 βιβλία μου, δέν ἐτόλμησε νά βάλει στό βιβλίο τή φίρμα του.Ὅλα αὐτά τά βιβλία μυστηριωδῶς ἐξαφανίστηκαν, ὅπως ἐξαφανίστηκε καί ἡ γλωσσική μου μελέτη «Ἀλεξία: Γλωσσικό δρᾶμα μέ πολλές πράξεις», ὅπου προέβλεπα τήν κυριαρχία τῶν «Γκρίνγκλις» καί τῆς ἀριθμογλώσσας τῶν φορητῶν τηλεφώνων καί ὑπολογιστῶν.

Ὅλα αὐτά δέν γράφονται ἐν εἴδει παραπόνου. Γνώριζα τό τίμημα. Γράφονται προειδοποιητικά γιατί οἱ μέρες πού ἔρχονται θά εἶναι «πολύ συφοριασμένες», γιά νά μιλήσω καβαφικά. Ἡ λύση δέν εἶναι νά φύγει τό ΠΑΣΟΚ ἀπό τήν ἐξουσία, ἀλλά νά φύγει ὁ πασοκισμός ἀπό τή ζωή μας. Τί νόημα ἔχει νά ξαναγίνει κυβέρνηση ἡ Ν.Δ. καί νά ξαναπολιτευθεῖ ὡς ΠΑΣΟΚ ὑπό γαλάζιο μανδύα; Στήν πολιτική τό πρόβλημα δέν εἶναι τά προβλήματα, εἶναι ἡ λύση τῶν προβλημάτων. Καί ἡ πρωτίστη λύση τῶν περισσοτέρων προβλημάτων εἶναι ἡ ἀποπασοκοποίηση τῆς παιδείας. Ἐκ τῆς πασοκοποιημένης –καί μέ τεράστια συνευθύνη τῆς Ν.Δ.– παιδείας ἐρρύη πάντα τά φαῦλα. Ἡ παιδεία μπορεῖ νά ὑπάρξει καί χωρίς κράτος. Ἀλλά κράτος δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει χωρίς παιδεία. Αὐτό ὑπῆρξε ἡ δική μας τραγωδία. Ἀντί νά δημιουργήσουμε ἕνα πεπαιδευμένο κράτος, δημιουργήσαμε μιά ἀσφυκτικά κρατικοποιημένη παιδεία, ἡ ὁποία διαμόρφωνε –καί διαμορφώνει– στούς παιδεύοντες καί παιδευομένους μιά νοσηρή νοοτροπία.

Ἡ δική μου γενιά εἶχε σύνθημα τό «Ἐλευθερία στήν παιδεία». Μετά ἀπό μιά μακρά δοκιμασία ἀπογοητεύσεων σέ ὅ,τι ἀφορᾶ στή λεγόμενη ἐλεύθερη (γράφε ἀσύδοτη) παιδεία, πρέπει νά κυριαρχήσει μία νέα παιδαγωγική ἀντίληψη: Ἐλευθερία μέ Παιδεία. Ἀλλιῶς, κάποιος μελλοντικός Ὅμηρος ἐνδέχεται νά ἀναφωνήσει γιά τό λαό καί τά χάλια του: «Σοί αἶσχος μετ᾽ ἀνθρώποισι πέλει» (σελ. 225). Δηλαδή, ἡ ντροπή ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους θά σέ συντροφεύει.
Αναδημοσίευση από την Εστία - Ημερομηνία δημοσίευσης: 21-10-11 και το www.sarantoskargakos.gr

Πιθανά να είχε σωθεί ο Λαός και η Χώρα, εάν…

Οφείλουμε πριν απ’ όλα να μη χάσουμε το θάρρος μας, τα μυαλά μας και την ψυχή μας.Γι’ αυτό μας χρειάζεται και το χιούμορ… Όμως, θα μπορούσε να σωθεί ο Λαός και η Χώρα:

1) Εάν υπήρχε πρόβλεψη ή προφύλαξη…

2) Εάν υπήρχε πρόνοια να διαβαστεί το παρακάτω “σχέδιο” όχι από τα πάνω προς τα κάτω – που φαντάζει φυσιολογικό -, αλλά ανάποδα. Δηλαδή από τα κάτω προς τα πάνω που φαντάζει όμως πολύ λογικό…

Απόδειξη για τον παππού:

Απόδειξη για τον εγγονό:

Απόδειξη για τα αφεντικά (τους):

http://manitaritoubounou.wordpress.com