Τετάρτη 29 Ιουλίου 2009

Οι έμποροι των εθνών


Στη γρίπη των χοίρων αναφέρονται καθημερινά τα δελτία ειδήσεων, καθώς τα κρούσματα αυξάνουν με γοργό ρυθμό το ίδιο και οι θάνατοι εξ αυτών. Ήδη ο Παγκόμσιος Οργανισμός Υγείας έπαψε να καταμετρά τα θύματα. Δεν γνωρίζουμε τί συμβαίνει σε άλλες χώρες, πάντως ο Έλληνας δεν φαίνεται να ανησυχεί ιδιαίτερα, αν και έσπευσαν να τον ενημερώσουν ότι υπολογίζεται να ασθενήσουν περί τα 5,5 εκατομμύρια των κατοίκων της χώρας μας. Ίσως δεν έχει διάθεση να χάσει τις θερινές του διακοπές υποκύπτοντας στο διεθνές κλίμα τρομοκρατίας και τρομολαγνείας. Ας εξετάσουμε διάφορες πτυχές του σε εξέλιξη ζητήματος.




Η γρίπη εκδηλώθηκε αρχικά στο Μεξικό και τα περισσότερα θύματα είναι κάτοικοι της πρωτεύουσας αυτής. Οι πρώτες όμως επίσημες αναφορές για τη νέα ασθένεια προήλθαν από την πολιτεία Βερακρούς, όπου λειτουργεί η τεράστια φάρμα εκτροφής χοίρων της πολυεθνικής εταιρίας, αμερικανικών συμφερόντων, «Smithfield». Στις αρχές του Μαρτίου, οι τοπικές υγειονομικές αρχές εξέπεμψαν σήμα κινδύνου για την εμφάνιση ενός νέου τύπου «γρίπης», ο οποίος μπορούσε να εξελιχθεί σε κανονική πανδημία. Η τοπική εφημερίδα «La Jornada» δημοσίευσε στοιχεία ότι το 60% του πληθυσμού που ζούσε κοντά στις εν λόγω εγκαταστάσεις εκτροφής έπασχε από γρίπη, πνευμονία ή βρογχίτιδα. «Οποιοσδήποτε έχει δει μια βιομηχανική μονάδα εκτροφής χοίρων, γνωρίζει τον ιδιαίτερα υψηλό κίνδυνο ασθενειών. Τεράστιες ποσότητες βρομιάς συγκεντρώνονται, τα άρρωστα και τα ετοιμοθάνατα ζώα στοιβάζονται μαζί με τα υγιή χωρίς διακρίσεις, και πλήθος από μύγες τρέφεται από τα περιττώματα, μεταδίδοντας στη συνέχεια τους ιούς και τα μικρόβια στους ανθρώπους», γράφει η Αμερικανίδα δημοσιογράφος, Λάουρα Κάρλσεν. Ωστόσο, η κυβέρνηση του Μεξικού αρνείται το ενδεχόμενο να εμφανίσθηκε εκεί ο ιός, και συνεχίζει να αντιμετωπίζει την κατάσταση σαν ένα εντελώς αναπάντεχο φαινόμενο (τα στοιχεία από ιστοσελίδα του διαδικτύου). Πώς να δεχθεί η κυβέρνηση του Μεξικού την αλήθεια, αφού αυτή την καθιστά υπεύθυνη για την ασυδοσία των εταιριών αμερικανικών συμφερόντων στο έδαφος της χώρας; Ο εγκλεισμός των εκτρεφομένων ζώων είναι μέθοδος δυτικής επινόησης, η οποία καθιστά κατά πολύ ευχερέστερη και πλέον οικονομική την εκτροφή τους, ενώ πολλαπλασιάζει τον κίνδυνο εμφανίσεως ασθενειών, οι οποίες μπορούν να προκαλέσουν επιδημίες, αν όχι πανδημίες.




Η παγκόμσια Κοινότητα, μέσω του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας σπεύδει να ενημερώσει μέσω των ΜΜΕ τους πληθυσμούς για τη λήψη μέτρων προς αποφυγή διάδοσης του ιού. Κανείς δεν κάνει λόγο για το αίτιο της εμφανίσεως που προαναφέραμε. Οι οικονομικές επιπτώσεις είναι τρομακτικές και η δύναμη αυτών των οποίων τα συμφέροντα διακυβεύονται μέγιστη. Συνεπώς η παγκόσμια Κοινότητα θα καλείται κάθε φορά να πληρώσει τις συνέπειες της ασυδοσίας των απλήστων για κέρδη οικονομικά ισχυρών. Ακόμη δεν έχει εξεταστεί επαρκώς η κατάσταση υγείας των ανθρώπων που υπέκυψαν στον ιό της γρίπης. Μήπως ανήκουν αυτά σε ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού με κλονισμένη την υγεία ή εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα; Προς το παρόν συζητείται έντονα η προμήθεια μεγάλου αριθμού εμβολίων, ώστε να καλυφθεί δια του εμβολιασμού μεγάλο τμήμα του πληθυσμού. Σε περίπτωση όμως που από το φθινόπωρο σημειωθεί έξαρση της νόσου, τότε η ελληνική και ευρωπαϊκή οικονομίες απειλούνται σχεδόν με κατάρρευση: ασθένειες, φαρμακευτικές δαπάνες, απουσία από την εργασία, μείωση της παραγωγής, περιορισμός της κατανάλωσης ίσως αποτελέσουν το νέο ντόμινο στην ευρωπαϊκή οικονομία. Και αναμένεται η αθρόα παραγγελία να εκτοξεύσει στα ύψη την τιμή του εμβολίου (τύπος).




O...κατασκευασμένος ιός των χοίρων που φθάνει πλέον με ελάχιστους θανάτους αλλά πολλά κρούσματα μέσω του τρόμου των ΜΜΕ σε όλα τα σπίτια κάνει αναγκαίο το φάρμακο tamiflu. Και ενώ υπάρχουν και άλλα αντιικά φάρμακα που αντιμετωπίζουν την νόσο μόνο αυτό έχει βγει παγκοσμίως ως το φάρμακο στο οποίο ο ιός είναι ευαίσθητος. Η ROCHE κάνει τρελές πωλήσεις και από πίσω βρίσκεται ο πρώην αντιπρόεδρος των ΗΠΑ. Το «γεράκι του Πενταγώνου», ο υπουργός Αμυνας των ΗΠΑ, Ντόναλντ Ράμσφελντ! Και γιατί; Διότι είναι μεγαλομέτοχος της εταιρίας βιοτεχνολογίας «Gilead Sciens», η οποία έχει τα δικαιώματα του περιζήτητου φαρμάκου tamiflou (ταμιφλού) - παίρνει από την ελβετική «Roche» («Ρος») το 10% των πωλήσεων - του μόνου που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την καταπολέμηση της νόσου στους ανθρώπους. Το Tamiflu είναι ένα φάρμακο που περιέχει τη δραστική ουσία οσελταμιβίρη. Κάποτε αυτό πήγε να γίνει με την νόσο των πουλερικών όταν και πάλι αναστατώθηκε όλος ο πλανήτης αλλά το tamiflu δεν έκανε καλή δουλειά. Τώρα όμως ο ιός είναι στα μέτρα του φαρμάκου. Το φάρμακο έγινε για τον ιό ή ο ιός για τον φάρμακο; (από ιστοσελίδα του διαδικτύου). Άραγε θα βρεθεί κάποιος επιστήμων να διασώσει την εντιμότητα της επιστημονικής κοινότητας, η οποία έχει παραδοθεί άνευ όρων στη λαγνεία των χρηματοδοτήσεων εκ μέρους των οικονομικά ισχυρών, ώστε να σιωπά όταν κατάφωρα παραβιάζονται κανόνες ηθικής δεοντολογίας πλήρως αποδεκτοί από τον οποιοδήποτε άνθρωπο ανεξάρτητα από θρησκευτική πίστη ή ιδεολογία; Για τους ισχυρούς είναι πολύ εύκολο να πείσουν τον απληροφόρητο πολίτη ότι τα γραφόμενα από κάποιους στο διαδίκτυο είναι ανεύθυνα και αντιεπιστημονικά. Γιατί οι επιστήμονες-έμποροι σιωπούν; Στην περίπτωση της ατομικής βόμβας ο πατέρας της Οππενχάιμερ είχε διασώσει το κύρος της κοινότητας, όταν όλοι οι λοιποί συνεργάτες του στην έρευνα είχαν υποκύψει στη λαγνεία του “αμερικανικού ονείρου”.




Μεταξύ των μέτρων για την αποφυγή διάδοσης του ιού μελετώνται η αποφυγή συνωστισμού (αν είναι δυνατόν στα αστικά μέσα μεταφοράς, όπου καθημερινά ισχύει το αδιαχώρητο). Κάποιοι κληρικοί πρωτοτύπησαν φθάνοντας στο σημείο να διακόψουν την Θεία Κοινωνία. Μεταξύ αυτών οι Αγγλικανοί και ο παπικός αρχιεπίσκοπος της Αυστραλίας Ντένις Χαρτ. Αυτός ζήτησε με επιστολή του από τους ιερείς της Αρχιεπισκοπής να μην κοινωνούν τους πιστούς και να πλένουν τα χέρια τους πριν από την θεία λειτουργία. Παράλληλα, συμβούλεψε και τους εκκλησιαζόμενους να μην ανταλλάσουν μεταξύ τους χειραψίες κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας. Αναφερόμενος στα έκτακτα μέτρα, ιερέας της Μελβούρνης είπε ότι στην εκκλησία του, αντί να ανταλλάσουν ευχές δια χειραψίας, οι πιστοί εφαρμόζουν τον ασιατικό τρόπο χαιρετισμού, κάνοντας μια ελαφριά υπόκλιση και λέγοντας "η ειρήνη μαζί σου" (τύπος). Αν και η είδηση δεν είναι απόλυτα ακριβής, καθώς το Βατικανό προσφέρει το “Σώμα του Χριστού” αποκλειστικά στους κληρικούς του, έχουμε να παρατηρήσουμε ότι υπό κρίσιμες συνθήκες αποκαλύπτονται οι εμποράκοι της πίστεως. Και η μεν απόφαση των Αγγλικανών, που έχουν ως αρχηγό της “Εκκλησίας” τους τη βασίλισσα της Αγγλίας ουδεμία εντύπωση προκαλεί. Άλλωστε όσα πράττουν στους ναούς τους έχουν συμβολικό και αναμνηστικό χαρακτήρα και όχι σωτηριολογικό. Ο παπικός όμως αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας θύμησε την αλησμόνητη εποχή των συγχωροχαρτίων, τα οποία παρείχε ο μεγαλέμπορος της Ρώμης έναντι αμοιβής στους συγγενείς των νεκρών. Η αμφιβολία και μόνον είναι αρκετή για να οδηγήσει τον άνθρωπο στον ευτελισμό, πόσο μάλλον η δυσπιστία ή η απιστία. Προς το παρόν ο Ποντίφηξ της Ρώμης τηρεί σιγή και δεν γνωρίζουμε ποιά θα είναι η στάση που θα κρατήσει το Βατικανό, αν η νόσος εξελιχθεί, όπως οι απαισιόδοξοι προβλέπουν, σε πανδημία. Ατυχώς βρέθηκε και ορθόδοξος επίσκοπος να τονίσει σε δηλώσεις του, ότι τα ιερά σκεύη προστατεύουν εκ κατασκευής (και όχι λόγω του αγιασμένου περιεχομένου) τους πιστούς που προσέρχονται στο Μυστήριο. Ίσως φθάσουμε στο κατάντημα να προσκομίζουμε πιστοποιητικό ISO ασφαλείας χρήσεως. Τελικά το Tamiflu θα “σώσει” την κοινωνία μας και δεν γενικευθεί το κακό. Έτσι δεν θα αποκαλυφθούν όλοι οι έμποροι της πίστης, που φαίνεται να είναι πολλοί.

“ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ”

Σάββατο 25 Ιουλίου 2009

«Πολίτικη Κουζίνα»


Η εποχή μας είναι από τις σπάνιες εκείνες ιστορικές περιόδους όπου ο άνθρωπος αναπτύσσεται σ`ένα πολιτισμικό περιβάλλον, που λείπει το παραμύθι και ο μύθος. H ποίηση και η μουσικότητα της ζωής, έχουν παραδοθεί άνευ όρων στην τεχνολογική πεζότητα, και στην εικονική πραγματικότητα της πληροφορίας.
Όπως παρατηρεί εύστοχα ο διανοούμενος Χρόνης Μίσσιος «σε μερικά χρόνια ακόμη(αν δεν είναι ήδη γεγονός) τα παιδιά δεν θα μπορούν να κατανοήσουν τους στίχους του Μάρκου Βαμβακάρη «τα ματόκλαδα σου λάμπουν, σα τα λούλουδα του κάμπου» διότι θα τους λείπει η αμεσότητα της επαφής και η εμπειρία της ζωής.
Η πλειοψηφία των παιδιών δεν θα έχει την βιωματική νοημοσύνη, αλλά την πληροφοριακή και εικονική. Ο κάμπος, το φεγγάρι, η θάλασσα, το γαλάζιο του ουρανού, κ.α δεν θα είναι πλέον εμπειρία αλλά πληροφορία. “Στην εποχή μας, διαρκώς και περισσότερο, κυριαρχούν τα μετρήσιμα, ποσοτικά μεγέθη. Το ποσοστό του πληθωρισμού, τα δημόσια ελλείμματα, ο αριθμός των τηλεοράσεων ανά κάτοικο, ο αριθμός των κατοίκων ανά πολυκατάστημα. Μη αμφισβητώντας ότι και αυτά έχουν κάποια σημασία, είναι καιρός να διερωτηθούμε για τα μη μετρήσιμα μεγέθη: από την άξια της φίλιας έως το φευγαλέο πρόσωπο μιας γυναίκας, από το τραγούδι που ακούστηκε μέσα στη νύχτα έως τη μοναξιά την καθημερινή και τη μοναξιά την άλλη, από τα χέρια που σφίχτηκαν σε μια διαδήλωση-κι εκείνα τα χέρια, που εν γνώσει του παραμυθιού ορκίστηκαν αιώνια. Τα μη μετρήσιμα μεγέθη είναι η ίδια η ζωή, τα μετρίσιμα η αποτύπωση της ζωής στον υπολογιστή.” Απόσπασμα από τα «Κοσμογραφήματα» του Γιώργου Γραμματικάκη.


Σε μια από τις σημαντικότερες ελληνικές ταινίες των τελευταίων δεκαετιών «Πολίτικη Κουζίνα» παρουσιάζονται με ξεκάθαρο τρόπο οι δυο διαφορετικές προσεγγίσεις της ζωής και των νοημάτων της. Δηλαδή της βιωματικής νοημοσύνης και της πληροφοριακής ή εικονικής.
Απ` τη μια μεριά έχουμε την κατανόηση της ζωής, ως εμπειρία και γεύση και απ` την άλλη την ζωή που είναι αποτέλεσμα ιδεολογικοποιημένων γνώσεων και ιδεατών θεωρημάτων.
Ο παππούς του έργου γνήσιο τέκνο της καθ` ημάς Ανατολής, μεταδίδει στον εγγονό του την τέχνη της ζωής. Μια κατανόηση και εκμάθηση που αγκαλιάζει τον όλο άνθρωπο, χωρίς να κατηγοριοποιεί την υπόσταση του σε ανώτερα και κατώτερα σημεία.
Η βιωματική νοημοσύνη είναι η εμπειρία της ζωής, όταν ο άνθρωπος ψυχή και σώμα μετέχει στην διαδικασία της, γεύεται το δώρο αυτό του Θεού «εκ του μη είναι εις το είναι» και δεν τεμαχίζεται βάναυσα και ολοκληρωτικά στα ιδεολογικά τραπέζια του κόσμου τούτου.
Ο παππούς του έργου μαθαίνει τον νεαρό εγγονό του, να αντιλαμβάνεται τον κόσμο και τους ανθρώπους μέσα από τις γεύσεις, από τον κόσμο των αισθήσεων και όχι του αισθησιασμού, του εμπειρικού και όχι φαντασιακού, από το πραγματικό και άμεσο.
Είναι χαρακτηριστικό ότι του παραδίδει μαθήματα κοσμολογίας, μέσα από τις γεύσεις και τα αρώματα των μπαχαρικών.
Η εμμονή του Γέρο ανατολίτη να μάθει το παιδί την βαθύτερη τέχνη της μαγειρικής, έχει να κάνει με την αντίληψη του, πως η ζωή δεν μαθαίνεται oύτε κατανοείτε μέσα από ιδεολογήματα, και αποστειρωμένες γνώσεις, αλλά από την αμεσότητα της εμπειρίας και τελικά της γεύσης που αφήνει αυτή στον άνθρωπο.
Τι άλλωστε είναι ο ίδιος Θεός κατά τους πατέρες τις καθ` ημάς παραδόσεως, εκτός από σχέση και γεύση ζωής;
Την ίδια αυτή εποχή η Ελλάδα έχει καταστεί πολιτιστικό φέουδο της «Δύσεως» και έχει απολέσει αυτή την γνώση ζωής.
Γι` αυτό τον λόγω -βλέπουμε στην ταινία- πως όταν η οικογένεια Ιακωβίδου, μεταφέρετε από την Πόλη στην Αθήνα, -δηλαδή από το πολιτιστικό κέντρο της καθ` ημάς παραδόσεως στο εθνικό κέντρο της πολιτιστικής μας παραμορφώσεως- καλούν τον ιερέα της ενορίας να τους κάνει αγιασμό. Και όταν ο ιερέας αντιλαμβάνεται ότι ο γιος της οικογένειας ασχολείται με την παρασκευή του φαγητού, δίδει την συμβουλή το παιδί να παρακολουθήσει μαθήματα κατηχητικού για να μάθει καλά και ωφέλιμα πράγματα στην ζωή του και όχι μαγειρέματα, γεύσεις και αρώματα.
Η σημειολογία αυτής της σκηνής που περιγράψαμε παραπάνω είναι εμφανής. Η κουζίνα, οι γεύσεις και τα αρώματα, συμβολίζουν σε οντολογικό επίπεδο την εμπειρία και την αμεσότητα με την ζωή.


Αντίθετα το κατηχητικό αυτής της περιόδου στην Ελλάδα σημαίνει την ιδεολογοικοποίηση της πίστεως από εμπειρία σε εγκεφαλική γνώση. Από πανηγύρι της ζωής απέναντι στον ηττημένο δια Ιησού Χριστού θάνατο, σε κανόνες και τρόπους «χριστιανικής» συμπεριφοράς.
Ήταν η εποχή όπου η Ελλάδα γνώριζε το ευσεβιστικό κίνημα της Ευρώπης(πιετισμός) που κατάστρεψε ένα πολιτισμό εμπειρίας μετατρέποντας τον σε ιδεολογία.
Τα κατηχητικά σχολεία προσπαθούσαν να δημιουργήσουν καλούς και ηθικούς ανθρώπους, με τρόπους και καλή συμπεριφορά και όχι νικητές του θανάτου και θριαμβευτές της ζωής. Σημασία είχε τι και πόσα γνώριζες και όχι τι ζούσες.
Πολλά θα μπορούσε να πει κανείς πάνω στην εξαίρετη αυτή κινηματογραφική επιτυχία «πολίτικη κουζίνα». Εκείνο όμως που είναι σημαντικό να προσέξουμε, είναι ότι μας μεταφέρει με απαράμιλλο τρόπο στην αναγκαιότητα της βιωματικής νοημοσύνης ιδιαίτερα στον σύγχρονο κόσμο.
Ένας κόσμος που ολοένα και περισσότερο χάνει την αμεσότητα της εμπειρίας και του βιώματος.
Το μέλλον του κόσμου δεν μπορεί να ετοιμάζεται σε αποστειρωμένες αίθουσες και εργαστήρια εικονικής γνώσεως. Ούτε η ζωή γνωρίζεται μέσα από μια πληροφοριακή παιδεία.
Η ζωή δεν δέχεται κενά , δεν ανέχεται πράγματα λειψά. Ο άνθρωπος για να είναι άνθρωπος πρέπει να γευθεί, να αισθανθεί, να χαρεί και να λυπηθεί, να πετύχει και να αποτύχει, να παρατηρήσει και στο τέλος να γνωρίσει. Διαφορετικά θα πενθήσει για μια ζωή που δεν έχει ζήσει, καθώς «δεν ζουν την ζωή η ψυχές οι δειλές…….»


http://trelogiannis.blogspot.com/

Παρασκευή 24 Ιουλίου 2009

Απορια..

"Ειμαι κατοχος ενος αυτοκινητου 1300 κυβικων του 1993 , οικογενειαρχης. Επειδη δεν ηθελα να βαλω χρεη υποθηκευοντας το μελλον της οικογενειας μου,προκειμενου να παρω ενα καινουριο αυτοκινητο,
(ξερετε απο αυτα με τα 70 ευρω και τις 15.000 δοσεις για καμια...
30 χρονια) προτιμησα να το κρατησω.
Το αυτοκινητο λοιπον εχει 100,000 χιλιομετρα και εινα σε αριστη κατασταση.Περναει ανελλιπως καθε 2 χρονια ,απροβληματιστα απο Κτεο ,και δεν αντιμετωπιζω κανενα προβλημα.
Πως διαολο εγινε ξαφνικα ρυπογονο και πρεπει να πληρωσω 250 ευρω τελη?
Και αμα πληρωσω 250 ευρω τελη θα σταματησει να ειναι ρυπογονο?

Και αφου ειναι, κατα πως λενε ,προβληματικο,γιατι ΔΕΝ με κοβουν στο Κτεο?
Μου λενε να μου δωσουν 1000 ευρω για να το κοψω.Και τι αυτοκινητο αντιρυπαντικο θα παρω με 1000 ευρω?
Μου λενε επισης ,να παρω καινουριο και να παρω bonus 2000 ευρω.Και τα υπολοιπα που θα τα βρω?

Παλι δηλαδη θα ειναι κερδισμενες ,οι τραπεζες,οι εταιρεις αυτοκινητων και το κρατος?
Και εγω γιατι αισθανομαι ΜΑΛ....?"

http://troktiko.blogspot.com/2009/07/blog-post_1774.html

ΠΑΝΑΓΙΏΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΛΛΗΣ


Πριν 5 χρόνια, στις 5 Μαρτίου 2001 ο μικρούλης Παναγιώτης Βασιλέλλης από τον Παπάδο, έχανε την άνιση μάχη με τον χειρότερο και πιο επιθετικό παιδικό καρκίνο –το νευροβλάστωμα. Ήταν τότε μόλις 3 ετών. Για τον μικρό Παναγιώτη, πολλοί πρόσφεραν από το υστέρημά τους χρήματα σε ένα τραπεζικό λογαριασμό που ανοίχτηκε για το σκοπό αυτό στην Εθνική Τράπεζα. Τα χρήματα αυτά δεσμεύτηκαν γιατί θεωρήθηκαν προϊόν παράνομου εράνου, και δεν δόθηκαν ποτέ στους γονείς του Παναγιώτη για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τα έξοδα νοσηλείας του σε ειδικό κέντρο του εξωτερικού. Επιτέλους, μετά από αλλεπάλληλες μηνύσεις και δικαστικούς αγώνες, τα χρήματα αυτά (περίπου 120 εκατομμύρια δραχμές) αποδεσμεύτηκαν και μαζί με το ποσό των αποζημιώσεων που επιβλήθηκαν δικαστικά στην Εθνική Τράπεζα, αποτέλεσαν την βάση για τη δημιουργία Ιδρύματος που θα φέρει το όνομα του μικρού Παναγιώτη Βασιλέλλη. Στόχοι του ιδρύματος είναι η δημιουργία Κέντρου Υγείας και Ερευνητικού Κέντρου για τον παιδικό καρκίνο στην Γέρα, η δημιουργία δεξαμενής δοτών μυελού οστών, καθώς και συμβουλευτικό-πληροφορικό κέντρο υποστήριξης και ενημέρωσης για οικογένειες παιδιών με νεοπλασματικές ασθένειες. Σύμφωνα με πληροφορίες μου, το Δημοτικό Συμβούλιο Γέρας σε πρόσφατη συνεδρίασή του αποφάσισε να διαθέσει οικόπεδο για την ανέγερση του Κέντρου Υγείας και Ερευνητικού Κέντρου. Η πρόληψη και θεραπεία του καρκίνου και ιδιαίτερα του καρκίνου της παιδικής ηλικίας θα είναι πάντα ο μεγάλος στόχος της ιατρικής. Το νευροβλάστωμα είναι η τρίτη σε συχνότητα κακοήθεια της παιδικής ηλικίας μετά τις λευχαιμίες και τα λεμφώματα -αποτελεί το 7% των κακοηθειών σε παιδιά.

Ηθική δικαίωση για την οικογένεια του μικρού Παναγιώτη Βασιλέλλη, ο οποίος το 2001 έχασε τη μάχη με το θάνατο επειδή η Εθνική Τράπεζα δέσμευσε το ποσό που είχε συγκεντρωθεί για τη μεταφορά του στις ΗΠΑ.
Όπως υπενθυμίζεται στο σχετικό ρεπορτάζ της Ελευθεροτυπίας, ο μικρός Παναγιώτης έπασχε από μία σπάνια μορφή καρκίνου και είχε συμφωνηθεί να μεταφερθεί στο Memorial της Νέας Υόρκης για θεραπεία.
Είχε μάλιστα συγκεντρωθεί το ποσό των 120 εκατ. δραχμών, το οποίο όμως η τράπεζα δέσμευσε. Λίγες μέρες αργότερα το νήπιο έχασε τη μάχη με το θάνατο.
Έξι χρόνια αργότερα η Δικαιοσύνη επιδίκασε το ποσό των 2 εκατ. ευρώ στην οικογένεια ως ψυχική οδύνη, ενώ εκκρεμεί το ποινικό μέρος της διαδικασίας.
Στην απόφαση αναγνωρίζεται η ευθύνη της Εθνικής Τράπεζας και των στελεχών της για τον θάνατο του παιδιού.
Κατά των στελεχών της τράπεζας έχει ασκηθεί και ποινική δίωξη για θανατηφόρο κακουργηματική έκθεση. Ήδη μετά τις κατηγορίες των απολογουμένων στην ανακρίτρια Μυτιλήνης αναμένεται η παραπομπή τους στο ακροατήριο του Εφετείου Κακουργημάτων.



Το Συμβούλιο Εφετών Αιγαίου με βούλευμά του απάλλαξε από τις κατηγορίες τέσσερα υψηλόβαθμα στελέχη της Εθνικής Τράπεζας στη Μυτιλήνη και έναν γιατρό, οι οποίοι είχαν παραπεμφθεί σε δίκη με την κατηγορία της θανατηφόρας εκθέσεως ανηλίκου και στην ουσία αποφάνθηκε πως για το θάνατο του παιδιού δεν φταίει κανείς.
Η Εθνική τράπεζα είχε στερήσει πριν 7 χρόνια από τον μικρό Παναγιώτη που έπασχε από λευχαιμία τη δυνατότητα να ταξιδέψει στο εξωτερικό για να θεραπευτεί παρά το γεγονός ότι στον λογαριασμό που είχε ανοιχτεί τότε είχαν συνδράμει από το υστέρημά τους χιλιάδες πολίτες από τη Μυτιλήνη και όλη την Ελλάδα. Η Εθνική Τράπεζα αρνήθηκε να δώσει τα χρήματα στην οικογένεια “πατώντας” σε τυπικότητες ως προς τη μορφή του λογαριασμού.
Οι γονείς του Παναγιώτη εξέδωσαν ανακοίνωση στην οποία παραλληλίζουν το θάνατο του παιδιού τους με τη δολοφονία του μικρού μαθητή στα Εξάρχεια πριν από μία εβδομάδα. Η ανακοίνωση αυτή καταλήγει υπογραμμίζοντας ότι: «Δυο είναι οι δολοφονίες». Ο Παναγιώτης Βασιλέλλης έφυγε από τη ζωή στις 4 Μαρτίου του 2000 σε ηλικία μόλις τεσσάρων ετών.



Απορρίφθηκε από τον Άρειο Πάγο η αίτηση του αντιεισαγγελέα Δ. Λέκκου, που ζητούσε να αναιρεθεί βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Αιγαίου, το οποίο έκρινε ότι δεν προκύπτουν ποινικές ευθύνες κατά τεσσάρων διευθυντικών στελεχών της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (ΕΤΕ) και τέως διευθυντή του Νοσοκομείου Παίδων Αγία Σοφία για το αδίκημα της έκθεσης, από την οποία προήλθε ο θάνατος του μικρού Παναγιώτη Βασιλέλλη. Το Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου έκρινε ότι το απαλλακτικό βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Αιγαίου είχε την ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία που απαιτεί το Σύνταγμα, με συνέπεια τα διευθυντικά στελέχη της ΕΤΕ και ο διευθυντής του Νοσοκομείου να απαλλαγούν οριστικά. Υπενθυμίζεται ότι ο Παναγιώτης Βασιλέλλης από τη Μυτιλήνη προσβλήθηκε από μια σπάνια μορφή καρκίνου, με την ονομασία νευροβλάστωμα δεξιού επινεφριδίου και σε ηλικία τριών ετών απεβίωσε το Μάρτιο του 2001. Το θέμα της υγείας του έγινε γνωστό και από προσφορές πολιτών είχε συγκεντρωθεί το ποσό των 296.404 ευρώ για να μπορέσει να πάει σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης. Όμως, τα χρήματα δεν μπόρεσαν να τα εκταμιεύσουν ποτέ οι γονείς του, Ευστράτιος και Γεωργία Βασιλέλλη, καθώς είχαν μπλοκαριστεί από την Εθνική Τράπεζα. Τελικώς, η αποδέσμευση του τραπεζικού λογαριασμού έγινε δύο μέρες μετά το θάνατο του Παναγιώτη Βασιλέλλη.

Κλασικό παράδειγμα απόφασης που έρχεται σε αντίθεση με το περί δικαίου κοινό συναίσθημα. Πάλι καλά που δεν αποφάσισαν ότι φταίει ο μικρός που είχε το θράσος να αρρωστήσει σε αυτή την τόσο ξεφτιλισμένη χώρα.

σταχυολόγηση απο τον ημερήσιο τύπο.

Τετάρτη 22 Ιουλίου 2009

ακόμα μια επιστολή με αλήθειες για την Μακεδονία


Στο αμερικανικό περιοδικό "Αρχαιολογία" φιλοξενήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2009 επιστολή του καθηγητή του Πανεπιστημίου του Μπέρκλευ της Καλιφόρνια, κ. Stephen G. Miller. Η επιστολή αυτή που μεταφράσαμε και την δημοσιεύουμε αυτούσια, εστάλη ως απάντηση σε δημοσίευμα του ίδιου περιοδικού με τίτλο "Γράμμα από την Μακεδονία" του κ. Matthew Brunwasser. Να σημειώσουμε εδώ πως η παρακάτω επιστολή έχει σημαίνουσα βαρύτητα, δεδομένου ότι, το περιοδικό "Αρχαιολογία", είναι έκδοση του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας των ΗΠΑ. Προς τον Δ/ντή Σύνταξης του Περιοδικού Αρχαιολογία 6-36 33rd Street Long Island City, NY 11106 ΗΠΑ


Κύριε Διευθυντά,

Διάβασα στην έκδοση του περιοδικού Ιανουαρίου/Φεβρουαρίου Αρχαιολογία, μια "Επιστολή από τη Μακεδονία", για να διαπιστώσω ότι αυτή ήταν γραμμένη από την Αρχαία Παιονία, την περιοχή βόρεια των Ορέων Βάρμους και Όρβηλο. Οι υπολογισμοί του Livy για τη δημιουργία της Ρωμαϊκής Επαρχίας της Μακεδονίας,
ξεκαθαρίζουν ότι οι Παίονες, ζούσαν βορείως αυτών των ορέων (τα οποία αποτελούν σήμερα και τα γεωγραφικά σύνορα με την Ελλάδα) και νοτίως των Δαρδάνων, οι οποίοι κατοικούσαν στο σημερινό Κόσσοβο. Ο Στράβων γίνεται πιο συγκεκριμένος λέγοντας ότι, η Παιονία ήταν βορείως της Μακεδονίας και ότι ο μόνος σύνδεσμος από τη μια πλευρά στην άλλη ήταν και παραμένει η κοιλάδα του Αξιού ποταμού. Με άλλα λόγια, η περιοχή η οποία προσδιορίζεται από τον επιστολογράφο σας Matthew Brunwasser στην αναφορά του Owning Alexander, ήταν η αρχαία Παιονία. Ενώ θεωρείται αληθές ότι αυτός ο λαός ήταν υποτελής του Φιλίππου του Β', πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, το 359 π. Χ., δεν υπήρξε ποτέ μακεδονικό φύλο και ποτέ δεν έζησε στη Μακεδονία. Ο Δημοσθένης μας λέει ότι είχαν υποδουλωθεί από τον
Φίλιππο τον Μακεδόνα, και γι' αυτόν τον λόγο είναι σαφές ότι δεν ήταν Μακεδόνες. Ο Ισοκράτης υποστηρίζει το ίδιο επιχείρημα. Όπως για παράδειγμα οι Αιγύπτιοι, οι οποίοι υποδουλώθηκαν από τον Μέγα Αλέξανδρο, μπορεί να κυβερνήθηκαν από τους Μακεδόνες, συμπεριλαμβανόμενης και της περίφημης Κλεοπάτρας, ποτέ δεν αποδέχθηκαν τον εαυτό τους ως Μακεδόνα και η Αίγυπτος ποτέ δεν ονομάστηκε Μακεδονία (και μέχρι σήμερα υποθέτω πως δεν έχει τεθεί από την πλευρά των Αιγυπτίων τέτοιο ζήτημα). Σίγουρα όπως μας λέει ο Θουκυδίδης, οι Μακεδόνες είχαν καταλάβει μια στενή λωρίδα της Παιονίας, που περικλείονταν από την κοιλάδα του Αξιού Ποταμού, μέχρι το εσωτερικό της Μακεδονίας, την Πέλλα και την θάλασσα. Θα μπορούσε λοιπόν κάποιος να δεχθεί ως λογική προσέγγιση, εάν οι λαοί που κατοικούν στην σημερινή Δημοκρατία με κέντρο τα Σκόπια, επιθυμούσαν να ονομάζονται Παίονες και διεκδικούσαν την περιοχή που περιγράφει ο Θουκυδίδης.

Αλλά γιατί θα έπρεπε οι σημερινοί κάτοικοι της αρχαίας Παιονίας να αποκαλούν τον εαυτόν τους Μακεδόνες; Ο κ. Brunwasser αναφέρεται στα επιχειρήματα των Ελλήνων, πως "αυτή η εμμονή των σκοπιανών καλλιεργεί την επιθυμία τους για ελληνικά εδάφη" επισημαίνοντας ότι "η βόρεια επαρχία της Ελλάδας ονομάζεται επίσης Μακεδονία".

Πέρα από το γεγονός ότι αυτή η βόρεια επαρχία της Ελλάδας ονομάζεται για 2.500 χρόνια Μακεδονία, διαπιστώνει κανείς ότι οι ελληνικοί ισχυρισμοί είναι θεμιτοί. Για παράδειγμα, ένας χάρτης που χαράχθηκε στα Σκόπια το 1992, δείχνει καθαρά τις αξιώσεις των σκοπιανών ότι, η Μακεδονία εκτείνεται έως νοτίως του όρους Όλυμπος.

Συνενώνει δηλαδή τις περιοχές της αρχαίας Παιονίας και της αρχαίας Μακεδονίας σε μια μοναδική γεωγραφική οντότητα. Η ίδια αξίωση διαπιστώνει κανείς ότι γίνεται σαφέστερη από ένα χαρτονόμισμα της "Δημοκρατίας της Μακεδονίας" το οποίο δείχνει ως ένα από τα μνημεία της χώρας, τον Λευκό Πύργο της Θεσσαλονίκης. Και υπάρχουν εδώ να αναφέρουμε πολλά παρόμοια παραδείγματα τυπωμένα σε χριστουγεννιάτικες κάρτες, διαφημιστικά κλπ που δηλώνουν τις ίδιες αξιώσεις.

Ακόμη παραπέρα ο κ. Brunwasser αναφέρει με την έγκρισή του "Μακεδονικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Ερευνών" (International Herald Tribune 10/1/08), το όνομα στο οποίο αναφέρεται στις πράξεις των Αποστόλων, μια ρήση στην Καινή Διαθήκη, στην οποία ένας Μακεδόνας εμφανίζεται στον Απόστολων Παύλο και τον παρακαλεί:

"Έλα στην Μακεδονία και βοήθησέ μας". Αλλά σε ποιά Μακεδονία πήγε ο Απόστολος Παύλος;

Στη Νεάπολη της Καβάλας, στους Φίλιππους, την Αμφίπολη, στην Απολλωνία, στη Θεσσαλονίκη και στην Βέροια. Τι αξίωση είναι αυτή που προβάλει ένα σκοπιανό ινστιτούτο που έχει την έδρα του στα Σκόπια, το οποίο αναφέρεται σε ένα ταξίδι σε αυτήν την περιοχή που ήταν η αρχαία Μακεδονία και είναι η βόρεια επαρχία της Ελλάδας; Αναρωτιέμαι τι θα γίνονταν εάν ένα συγκεκριμένο μεγάλο νησί (σ.σ. Κούβα) στη νοτιοανατολική ακτή των ΗΠΑ, άρχιζε να αποκαλεί τον εαυτό του Φλώριδα, εμφάνιζε στα χαρτονομίσματά του εικόνες από την Disney World και τύπωνε χάρτες που έδειχναν να συμπεριλαμβάνεται σε αυτούς η Μεγάλη Φλώριδα. Οπωσδήποτε ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Edward Stettinius ήξερε τι έλεγε τον Δεκέμβρη του 1944, όταν έγραφε:

"Το Υπουργείο Εξωτερικών, έχει διαπιστώσει σοβαρότατη ανάπτυξη προπαγάνδας και ημιεπίσημες δηλώσεις προς την κατεύθυνση της δημιουργίας αυτόνομης Μακεδονίας, προερχόμενης από την Βουλγαρία αλλά και από τους Γιουγκοσλάβους παρτιζάνους, με υπονοούμενα ότι, ελληνικά εδάφη θα έπρεπε να συμπεριληφθούν στο κρατίδιο αυτό.

Αυτή η κυβέρνηση θεωρεί τις συζητήσεις για "Μακεδονικό έθνος" "Μακεδονικό Πατρικό Έδαφος" και "Μακεδονική εθνική συνείδηση" ως απαράδεκτη δημαγωγία
που δεν αντιπροσωπεύει εθνικό ή πολιτικό ρεαλισμό ενώ διαβλέπει σε αυτές την πιθανότητα να κρύβονται επιθετικές διαθέσεις εναντίον της Ελλάδας".

Ο κ. Brunwasser (κάτοικος Βουλγαρίας) εντούτοις, τονίζει με έμφαση πως η Ελλάδα διεκδικεί τον Αλέξανδρο τον Γ' ως ...Έλληνα. Αυτή η συμπεριφορά με κάνει να αισθάνομαι αμήχανος. Τι έχουμε εδώ ως διεκδίκηση; Ο προπροπάππους του Αλέξανδρου, ο Αλέξανδρος ο Α', ήταν διαπιστευμένος ως Έλληνας στην Ολυμπία, όπως γράφτηκε από τον πατέρα της ιστορίας Ηρόδοτο: "Τυχαίνει να γνωρίζω πως οι πρόγονοι του Αλέξανδρου είναι Έλληνες". Ο πατέρας του Αλέξανδρου ο Φίλιππος, κέρδισε διάφορους ιππικούς αγώνες στην Ολυμπία και στους Δελφούς (Πλούταρχος), στα δύο πιο Ελληνικά Ιερά της αρχαίας Ελλάδας, όπου οι μη Έλληνες, δεν
επιτρέπονταν να συμμετέχουν. Εάν λοιπόν ο Φίλιππος ήταν Έλληνας, ο γιός του δεν ήταν Έλληνας; Όταν ο Ευριπίδης - ο οποίος πέθανε και ετάφη στην Μακεδονία- έγραψε το έργο του "Αρχέλαος" προς τιμή του θείου του Αλέξανδρου, το έγραψε στην σλαβική γλώσσα;

Όταν έγραψε τις "Βάκχες" όντας στην αυλή του Αρχέλαου δεν έγραψε στα ελληνικά; Ή πρέπει να φανταστούμε ότι ο Ευριπίδης ήταν "Μακεδόνας" ο οποίος έγραψε στα Σλαβικά (μια γλώσσα που εκείνη την εποχή δεν υπήρχε) και μεταφράστηκε στη συνέχεια στα ελληνικά; Σε ποιά γλώσσα δίδαξε τον Αλέξανδρο ο Αριστοτέλης; Ποιά γλώσσα χρησιμοποιήθηκε στις εκστρατείες του στην ανατολή από τον Αλέξανδρο; Γιατί έχουμε αρχαίες επιγραφές στα ελληνικά σε αποικίες έως το μακρινό Αφγανιστάν και δεν τις έχουμε στα σλάβικα; Γιατί η ελληνική ήταν η επίσημη γλώσσα της αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου εάν αυτός ήταν "Μακεδόνας". Γιατί η Καινή Διαθήκη γράφηκε στα ελληνικά και όχι στα σλαβικά; Στην σελίδα 57 του λεγομένου "Γράμματος από την Μακεδονία" υπάρχει μια φωτογραφία του συγγραφέα που κάθεται "μπροστά από ένα μπρούτζινο άγαλμα του Αλέξανδρου στην πόλη Πρίλεπ. Το άγαλμα είναι σύγχρονο, αλλά το ερώτημα είναι εάν ο πραγματικός Αλέξανδρος θα είχε σλαβική επιγραφή κάτω από τα πόδια του. Με δεδομένη την ιστορία της μετοίκησης των σλάβων από το 600 μ. Χ. και εντεύθεν στην περιοχή, η απάντηση είναι αυτονόητη. Αν και η αρχαιολογική δουλειά του κ. Brunwasser είναι καλοδεχούμενη στην Παιονία, η αποδοχή από την πλευρά του και η προώθηση των σημερινών πολιτικών σχεδιασμών που γίνονται στην περιοχή για το όνομα Μακεδονία, όχι μόνο δεν είναι καλοδεχούμενη, αλλά και κακή υπηρεσία στους αναγνώστες του περιοδικού Αρχαιολογία, οι οποίοι φαντάζομαι πως ενδιαφέρονται για την ιστορική αλήθεια. Και επίσης, η απόφαση να φιλοξενηθεί από το περιοδικό αυτή η ιστορική ανοησία, σε μια έκδοση του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας των ΗΠΑ δηλαδή, είναι κακή υπηρεσία για την αξιοπιστία του ίδιου του περιοδικού. Ας ειπωθεί για μια ακόμη φορά: Η περιοχή της αρχαίας Παιονίας, ήταν τμήμα της

Μακεδονικής αυτοκρατορίας. Όπως ήταν η Έφεσος, η Τύρος, η Παλαιστίνη, η Μέμφις, η Βαβυλώνα και πολλές άλλες περιοχές. Μπορεί να γίνανε προσωρινά "Μακεδονικές" δεν έγιναν ποτέ όμως "Μακεδονία". Επιτρέψτε μου να ολοκληρώσω την εξήγηση αυτή, με μια πρόταση για να λυθεί το ερώτημα της χρησιμοποίησης του ονόματος Μακεδονία σήμερα. Η Ελλάδα θα πρέπει να προσαρτήσει την Παιονία, όπως έκανε ο Φίλιππος ο Β΄το 359 π.Χ. Και αυτό φαίνεται πως θα γίνει αποδεκτό και από τους σύγχρονους κατοίκους της περιοχής, αφού κατ' ουσία αποδέχονται πως είναι Έλληνες, αποδεχόμενοι το όνομα Μακεδονία και του διάσημου στρατηλάτη της. Αμέσως μετά οι σύγχρονοι κάτοικοι αυτής της νέας ελληνικής επαρχίας θα έπρεπε να εργασθούν σκληρά για να μάθουν να ομιλούν, διαβάζουν, γράφουν στην Ελληνική, με την ευχή να μάθουν να το κάνουν όπως ο Μέγας Αλέξανδρος.

Ειλικρινά δικός σας

Stephen G. Miller
Professor Emeritus, University of California, Berkeley

http://alliapopsislade.blogspot.com/

Κυριακή 19 Ιουλίου 2009

Ανοιχτή επιστολή στον Καρ. Παπούλια από έναν κάτοικο του Έβρου...

19 Ιουλ 2009

Διώκονται για τις καλύβες τους οι κάτοικοι των συνόρων. Ποιοι ετοιμάζουν νέο "Βατοπέδι" με πρόσχημα την αξιοποίηση του περιβάλλοντος. Δραματική έκκληση

Γράφει ο Γιώργος Κ. Αποστολόπουλος
Κάτοικος Δέλτα Έβρου

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
(Ανοιχτή επιστολή)

Κύριε Πρόεδρε,
κατά την πρόσφατη επίσκεψή σας στο Δέλτα του ποταμού Έβρου, που μας τίμησε και έδωσε μεγάλη χαρά σε όλους μας, ζητήσατε συνεχή ενημέρωση σχετικά με το χώρο και τα προβλήματά του.
Σαν μόνιμος κάτοικος του Δέλτα πιστεύω πως μπορώ να συμβάλλω σ’αυτό, όχι επειδή αμφισβητώ τους αρμόδιους και επιφορτισμένους να σας «ενημερώσουν», αλλά επειδή κανείς από αυτούς δεν ζει στο χώρο και οι πιο πολλοί έχουν δει από κοντά ελάχιστα περισσότερο από το μικρό κομμάτι που είδατε κι εσείς στην πολύ μικρή, βιαστική και προσεκτικά αποστειρωμένη βαρκάδα που σας κάναμε.
Το Δέλτα του Έβρου είναι ένα πανέμορφο κομμάτι της γης, ένα δώρο του Θεού στους Έλληνες, ένας ευλογημένος τόπος. Συγχρόνως είναι άγριο, δύσκολο και γεμάτο παραξενιές περιβάλλον, που αλλάζει μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα, με ταχύτητες που δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε ούτε εμείς που ζούμε εδώ. Συγχωρέστε μου την πολυλογία αλλά είναι βασικό, για κάποιον που θέλει να κατανοήσει τι γίνεται εδώ, να ξέρει ότι αυτό που σήμερα είναι βαθύ αύριο μπορεί να είναι ρηχό, αυτό που χτες ήταν νερό σήμερα είναι βούρκος, αυτό που πάντα ήταν πέρασμα σε ελάχιστο χρόνο γίνεται αδιέξοδο.
Είμαι σίγουρος πως οι καλοί επιστήμονες της περιοχής μας σας μίλησαν για την αφθονία των ειδών της χλωρίδας και πανίδας στο χώρο, δεν ξέρω όμως αν σας είπαν για τους ανθρώπους που ζουν εδώ, γιατί τελευταία κάποιοι κάνουν ότι δεν μας βλέπουν ή προσπαθούν να λησμονήσουν την ύπαρξή μας και ακόμη χειρότερα θέλουν να την αποκρύψουν.
Να σας ενημερώσω λοιπόν ότι, εκτός από τον Κορμοράνο και τη Λεπτομύτα, ζουν και άνθρωποι στο δέλτα του Έβρου. Άνθρωποι καθαροί, μέσα στους βούρκους, τίμιοι, νοικοκύρηδες, οικογενειάρχες που έχουν αναθρέψει άξια παιδιά μέσα στις καλύβες τους κι έχουν δώσει καλούς ανθρώπους και λαμπρούς επιστήμονες στην κοινωνία. Έλληνες πολίτες που αγαπούν την πατρίδα τους και...
σέβονται τις αρχές και τους νόμους της, συνεπείς στις υποχρεώσεις τους που, ξέρετε, είναι πολύ περισσότερες στα σύνορα.


Άνθρωποι που για να πάνε να ψωνίσουν ή να επισκεφθούν γιατρό πρέπει να ταξιδέψουν με βάρκα στην αρχή και αυτοκίνητο μετά, να χάσουν ώρες απ’ τη δουλειά τους, μέρες απ’ τη ζωή τους.
Σας είπε άραγε κανείς ότι στην Ελλάδα του 2009 υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ηλεκτρικό ρεύμα πέντε ώρες το εικοσιτετράωρο, γιατί έτσι όπως ακρίβυναν τα καύσιμα δεν μπορούν να δουλέψουν για περισσότερο χρόνο τις γεννήτριες τους; Ξέρετε ότι στην Ελλάδα της Ευρωζώνης κάποιοι αποθηκεύουν τα τρόφιμά τους σε ψυγεία πάγου και μαζεύουν το νερό της βροχής για να πλένονται; Ότι στη χώρα της οποίας είστε ο Πρόεδρος, κάποιοι πολίτες κοιμούνται με το όπλο στο κρεβάτι;


Να σας ενημερώσω ότι στην απέναντι όχθη του ποταμού υπάρχει μια πόλη, η Αίνος (Enez στα Τούρκικα), κάποια χωριά, στρατιωτικές εγκαταστάσεις, φέγγει ο τόπος τη νύχτα. Στην από δω πλευρά μερικοί, μετρημένοι στα δάχτυλα, Έλληνες κοιμούνται με φως ένα καντήλι. Και κάποιοι, που θέλουν να λέγονται Έλληνες κι αυτοί, έχουν βάλει σκοπό να τα σβήσουν αυτά τα καντήλια. Σας τα είπε άραγε κανείς αυτά;
Τον τελευταίο καιρό δεχόμαστε μια απρόκλητη, αναίτια και ανηλεή επίθεση εκ μέρους της Ελληνικής πολιτείας την οποία κάποιοι - που δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τα κίνητρα και τους στόχους τους - έχουν στρέψει εναντίον μας μετά από συστηματική και ξεδιάντροπη παραπληροφόρηση.
Τα παραπήγματα (καλύβες) στα οποία ζούμε και εργαζόμαστε τίμια εδώ και δεκάδες χρόνια, η μια γενιά μετά την άλλη, σήμερα χαρακτηρίζονται αυθαίρετα και διώκονται με τον ίδιο νόμο που διώκεται η αυθαίρετη βίλα με τις δύο πισίνες στη Σαρωνίδα. Μόνη διαφορά ότι σε εμάς ο νόμος όχι μόνο εφαρμόζεται αλλά και εξαντλεί όλη του την αυστηρότητα. Υπηρεσίες του κράτους (πολεοδομία - δασαρχείο) καταγράφουν τα παραπήγματα αυτά με σκοπό την επιβολή προστίμων και κυρώσεων. Εισαγγελείς απαγγέλλουν κατηγορίες και σέρνουν στα δικαστήρια ανθρώπους που δεν έχουν ξαναπεράσει τέτοιες πόρτες.
Και πάμε στα δικαστήρια και αθωωνόμαστε, γιατί η Δικαιοσύνη μπορεί να΄ναι τυφλή, αλλά κουφή δεν είναι, ούτε αναίσθητη, ακούει τον κόσμο της περιοχής, νοιώθει το δίκιο του. Αλλά παρ΄ότι τα ποινικά δικαστήρια μας αθωώνουν, τα πρόστιμα συνεχίζουν να΄ρχονται από την πολεοδομία.


Δεν είμαστε εγκληματίες, κύριε Πρόεδρε, ούτε παράνομοι. Εργάτες της γης και της θάλασσας είμαστε με απόλυτο σεβασμό στους νόμους και τις υπηρεσίες της χώρας μας.
Ο τρόπος ζωής μας είναι η παράδοση και η ιστορία του Νομού Έβρου. Οι καλύβες μας ήταν εδώ πολύ πριν ψηφιστούν οι νόμοι περί αυθαιρέτων και οι κάτοικοι τους έχουν κατ’ επανάληψη χειροκροτηθεί από όλους εσάς που διοικείτε, που κατά καιρούς μας έχετε χαρακτηρίσει ακρίτες, ήρωες και φύλακες των συνόρων (κάποιοι μάλιστα είχαν υποσχεθεί ότι θα χρηματοδοτηθούμε για να μείνουμε εδώ) και που τώρα, στη δύσκολη στιγμή μας, μας ξεχάσατε και μας αφήνετε μόνους και αβοήθητους.
Είναι οι ίδιες καλύβες στις οποίες έβαζε σημαίες ο Ελληνικός στρατός μέχρι πολύ πρόσφατα. Τώρα γίνανε αυθαίρετα. Είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι που χρόνια τώρα φιλοξενήσαμε και βοηθήσαμε το Στρατό την Αστυνομία, την Ε.Υ.Π., τους Συνοριοφύλακες και όποια άλλη υπηρεσία χρειάστηκε τη βοήθειά μας. Τώρα γίναμε καταπατητές.
Η παρουσία Ελλήνων πολιτών είναι απαραίτητη στο συγκεκριμένο χώρο τον οποίο επιβουλεύονται απροκάλυπτα οι Τούρκοι που κατά καιρούς έχουν κάνει απόπειρες να τον καταπατήσουν περνώντας ζώα ή ανθρώπους στην Ελληνική πλευρά του ποταμού. Ρωτήστε την Αστυνομία, τη συνοριοφυλακή, το στρατό, το Νομάρχη, το Δεσπότη μας. Όλοι τα ίδια θα σας πουν. Όλα αυτά θα σας τα επιβεβαιώσουν όλες οι αρχές. Και όλοι θα σας πουν ότι η παρουσία μας εδώ είναι αναγκαία. Ο κύριος εισαγγελέας και η πολεοδομία όμως πρέπει να κάνουν τη δουλειά τους και - αφού τελείωσαν με τα αυθαίρετα στην υπόλοιπη χώρα - ανακάλυψαν τους καταπατητές του Έβρου και μας κυνηγάνε. Καλύβες όμως εδώ, υπήρχαν πολύ πριν γίνουν οι νόμοι περί αυθαίρετης δόμησης. Κι αν είναι παράνομο το καλυβάκι μου επειδή δεν έχει άδεια από την πολεοδομία, ούτε κι ο Παρθενώνας έχει άδεια. Κι αν νομιμοποιούνται ολόκληροι οικισμοί που φτιάχτηκαν παράνομα, μέσα σε δάση και αρχαιολογικές περιοχές, πριν λίγα χρόνια κι έγιναν «συνεταιρισμοί» ύστερα, κι αν οι εκατομμύρια ημιυπαίθριοι νομιμοποιούνται σήμερα, δεν βλέπω γιατί δεν μπορεί να βρεθεί μια λύση για το δικό μας χωριό που ήταν πάντα εδώ. Επειδή περί ενός χωριού πρόκειται. Κάνουν πως δεν το βλέπουν (ή τους βολεύει να μην το βλέπουν) αυτοί που μας «διαχειρίζονται», δεν θέλουν να το δουν κάποιοι από εκείνους που μας διοικούν, μα το χωριό είναι εκεί. Ένα όμορφο χωριό, με 250 σπίτια. Οι γειτονιές του είναι μακριά η μια από την άλλη, τα σπίτια του σκόρπια. Οι δρόμοι του είναι κανάλια και τα οχήματά του πλάβες (οι παραδοσιακές επίπεδες βάρκες). Δεν έχει ρεύμα και νερό. Δεν μπορούμε ν΄αλλάξουμε την εξωτερική εμφάνιση των σπιτιών μας, μη τα θεωρήσουν καινούργιες κατασκευές και μας τραβάνε στα δικαστήρια. Τρεις κάδους σκουπιδιών έχουμε όλους κι όλους στο χωριό μας αλλά κι αυτούς τους αδειάζουν μόνο το καλοκαίρι ή όταν πρόκειται να μας επισκεφθεί κάποιος Υπουργός. Τον υπόλοιπο χρόνο αν ρίξουμε σακούλες εκεί, πηγαίνουν τα τσακάλια τις σκίζουν, σκορπάνε τα σκουπίδια και εμείς πρέπει πάλι να τα μαζεύουμε.



Οι άνθρωποι του κυνηγετικού συλλόγου Φερών τοποθέτησαν -και πολύ καλά κάνανε- καλάθια σε διάφορα σημεία για να ρίχνει ο κόσμος τα σκουπίδια του, αλλά αυτά δεν τα άδειασε ποτέ κανείς. Έρχεται η πλημμύρα ή ο Νοτιάς, τα σκορπάει, απλώνονται παντού τρέχουμε να τα μαζέψουμε εμείς. Οι λαθρομετανάστες, που περνούν χιλιάδες από δω, αφήνουν πίσω τους πολύ σκουπίδι. Το ποτάμι κατεβάζει πάρα πολύ σκουπίδι. Ότι πετάξει οποιοσδήποτε διεστραμμένος Βούλγαρος, Τούρκος ή Έλληνας στον Έβρο, αρμενίζει στο ποτάμι και καταλήγει στις όχθες του σ’ αυτά τα τελευταία τρία μίλια που κοντράρει η θάλασσα. Τρέχουμε να τα μαζέψουμε εμείς. Να μη τα βλέπουν οι επισκέπτες και γινόμαστε ρεζίλι.
Παρ’όλα αυτά, παρά τις αντιξοότητες και τη φτώχια μας, ζούσαμε ήρεμοι κι ευτυχισμένοι για πάρα πολλά χρόνια στην πανέμορφη κι ευλογημένη αυτή άκρη της γης. Γιατί έτσι το κληρονομήσαμε, γιατί έτσι επιλέξαμε, γιατί εύκολα αγαπιέται αυτός ο τόπος και δεν παλιώνει, δεν μικραίνει, δε ξεχνιέται τούτη η αγάπη.
Ύστερα μας ανακάλυψε ο τουρισμός. Άρχισαν να έρχονται στο Δέλτα ντόπιοι και ξένοι επισκέπτες. Κάθε χρόνο περισσότεροι, κάθε χρόνο και καλύτερα.
Χαρήκαμε κι εμείς. Από τη μια γιατί γνώριζε ο κόσμος τον τόπο και τη δουλειά μας, από την άλλη γιατί με τις βαρκάδες και τις περιηγήσεις που ξεκινήσαμε να προσφέρουμε στους ανθρώπους αυτούς προστέθηκε ένα ανέλπιστο και γλυκό εισόδημα που βελτίωσε τα οικονομικά μας.


Σήμερα δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν ήταν ευλογία ή κατάρα ο ερχομός του τουρισμού. Γιατί, μαζί με τους επισκέπτες ανακάλυψαν το Δέλτα του Έβρου κι όλοι όσοι ξέρουν να κονομάνε απ’αυτούς. Ξαφνικά εμφανίστηκαν διάφοροι ανεκδιήγητοι τύποι που, χωρίς να γνωρίζουν το Δέλτα, χωρίς να τό’χουν δει ποτέ στη ζωή τους, αποφάσισαν να το «σώσουν».
Ξαφνικά μας ανακάλυψαν οι «οικολόγοι». Όχι οι πολλοί, οι αληθινοί, οι άνθρωποι που νοιάζονται πραγματικά για το περιβάλλον, όχι οι γνήσιοι φυσιολάτρες. Αυτοί, όταν έρθουν και μας γνωρίσουν, δουν πως ζούμε και τι κάνουμε, παίρνουν το μέρος μας. Εξάλλου αν ο ορισμός του οικολόγου είναι: «αυτός που αγαπά και νοιάζεται για το περιβάλλον», τότε τέτοιος είμαι κι εγώ, τέτοιοι είμαστε όλοι οι κάτοικοι του Δέλτα. Το γεγονός ότι παίρνω το τουφέκι μου και πάω στο κυνήγι δεν σημαίνει ότι νοιάζομαι για το περιβάλλον λιγότερο από αυτόν που οικολογίζει ανέξοδα από τη ζεστασιά του σπιτιού ή από τη δροσιά του γραφείου του. Ζω μέσα στη φύση, ζω απ΄τή φύση, ζω για τη φύση και δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτή γιατί είμαι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της. Και δεν γίνεται ν΄αγαπά το περιβάλλον περισσότερο από μένα αυτός που βγαίνει στη φύση Πρωτομαγιά και Καθαρά Δευτέρα. (Το γεγονός ότι φεύγοντας μαζεύει τα σκουπίδια του τον κάνει νοικοκύρη, όχι απαραίτητα οικολόγο).
Την πάθαμε κύριε Πρόεδρε. Ξαφνικά η οικολογία έγινε μόδα. Ξαφνικά όλοι γινήκανε οικολόγοι. Άνθρωποι που δεν ξέρουν να μαζέψουν ραδίκια, που δεν μπορούν να διαλέξουν τα μανιτάρια, που δεν είναι σε θέση να κόψουν ένα φρούτο χωρίς να σπάσουν το κλαδί, που φοβούνται την αράχνη τη σαύρα, τον γυμνοσάλιαγκα, δηλώνουν οικολόγοι και το πιστεύουν κι όλας. Και θέλουν να κρίνουν εμένα και τον τρόπο που ζω, χωρίς να ξέρουν ούτε εμένα, ούτε το χώρο, ούτε τον τρόπο που ζω.
Την πάθαμε, έτσι πώς την πάθαμε το΄74. Τότε, μετά τη χούντα, είχαμε γίνει όλοι αριστεροί, θυμάστε; Έτσι ήταν η μόδα. Πόσοι απομείνανε μετά που πέρασε η μόδα;
Δήθεν, ψεύτικοι, νάιλον κομμουνιστές τότε.
Δήθεν, ψεύτικοι, νάιλον οικολόγοι σήμερα. Άνθρωποι που νομίζουν πως τα δέκα ευρώ το χρόνο που πληρώνουν συνδρομή σε μια «οικολογική» οργάνωση, τους βάζουν στη «μεγάλη παρέα» ή χειρότερα τους κάνουν μέτοχους στη «μεγάλη ιδέα» και συνδιαχειριστές της φύσης.
Και είναι όλοι αυτοί - είτε γιατί είναι αφελείς, είτε γιατί πραγματικά νοιάζονται και τους ξεγελάσανε, ή γιατί θέλουν να πάνε με τη μόδα - που δίνουν δύναμη στους άλλους τους τυχοδιώκτες, τους επικίνδυνους, τους επαγγελματίες «οικολόγους». Αυτούς που κάνανε επάγγελμα την ανασφάλεια και την ανησυχία του μέσου κάτοικου της πόλης, που, κρυμμένοι πίσω από υποσχέσεις για «πράσινη ανάπτυξη» και πράσινα άλογα, χτυπήσανε φλέβα χρυσού αγωνιζόμενοι να «σώσουν» τον πλανήτη, ρουφώντας χρήματα από τα Ευρωπαϊκά και τα Εθνικά ταμεία, ξεσπιτώνοντας και καταστρέφοντας τους ανθρώπους της υπαίθρου, αποστειρώνοντας τη φύση, κάνοντας «επιστημονικές» επεμβάσεις, κόντρα σ΄αυτό που έφτιαξε ο Θεός, κόντρα σ΄αυτό που χιλιάδες χρόνια φύλαξαν οι τοπικές κοινωνίες.
Μεγάλες, πολυδιαφημιζόμενες «περιβαλλοντικές» οργανώσεις, που χρόνια τώρα χτίζουν ένα πράσινο εταιρικό προφίλ, διαπλεκόμενες με την αφρόκρεμα των επιχειρηματιών της χώρας μας (που είναι και οι χορηγοί τους άλλωστε) και όχι μόνον, εκμεταλλευόμενες την ύποπτα παρατεταμένη σιωπή των Μ.Μ.Ε. και την άγνοια ή αδιαφορία της τοπικής κοινωνίας, στήνουν ένα σκοτεινό περιβαλλοντικό πανηγύρι στις πλάτες των Ελλήνων πολιτών και των πραγματικών προβλημάτων του περιβάλλοντος.


Μεγαλοεπιχειρηματίες συναλλασσόμενοι με τους «επίσημους» φρουρούς του περιβάλλοντος, που πολλές φορές τους επισημοποιεί η ίδια η πολιτεία για να βγάλει από τα χέρια της την καυτή πατάτα και άλλες φορές επισημοποιούνται από μόνοι τους με το έτσι θέλω και η πολιτεία το ανέχεται, με μοναδική τους έγνοια το μοίρασμα της πίττας και την προετοιμασία του εδάφους για τις μεγάλες συμφωνίες σε έργα τεράστιας σημασίας, με θύμα για άλλη μια φορά το περιβάλλον και πρόσχημα την αφύπνιση της περιβαλλοντικής συνείδησης του λαού της Ελλάδας.
Βολεμένοι λομπίστες που μέσα από ένα αδιάκοπο αλισβερίσι με κάθε λογής επιχειρήσεις που άμεσα ή έμμεσα επιβαρύνουν το περιβάλλον, ξεπλένουν κάθε είδους βρωμιά ή περιβαλλοντική ζημιά προκαλέσει η παραγωγή και κατανάλωση των προϊόντων συγκεκριμένων, φερόμενων ως «πράσινων» επιχειρήσεων και πολυεθνικών.
«Διαχειριστές» που κακοδιαχειρίζονται τεράστια ποσά από Ευρωπαϊκά και Εθνικά προγράμματα, χωρίς να έχουν φέρει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα στην προστασία της φύσης, που δραστηριοποιούνται επί της ουσίας μόνον όταν βλέπουν σίγουρο κέρδος ή το επιτάσσουν λόγοι προβολής αρκεί να μη θίγονται τα συμφέροντα των χορηγών τους.
Ένα καλοσχεδιασμένο, καλοστημένο, καλοδιαφημισμένο και πολύ καλά οργανωμένο σύστημα, που στηρίζεται και από μικρότερες αστικές περιβαλλοντικές οργανώσεις – δορυφόρους, που στην πλειοψηφία τους δεν ξέρουν τι τους γίνεται, που εκμεταλλεύεται τη δικαιολογημένη ανησυχία των - νέων κυρίως – κατοίκων των αστικών κέντρων και την άγνοιά τους σ΄ότι έχει να κάνει με την περιφέρεια, που γιγαντώνεται μέρα με τη μέρα και που με μεγάλη μαεστρία απομονώνει οργανώσεις και κινήσεις πολιτών, που δεν συμμετέχουν ή αντιτίθενται στην κερδοφόρα σχέση του με το κεφάλαιο, που αγοράζει τοπικούς άρχοντες κι εξαγοράζει συνειδήσεις, που πνίγει κάθε αντίθετη φωνή, που επιλέγει τη σιωπή όπου συμφέρει, που αγνοεί κι ακόμα χειρότερα τρομοκρατεί τοπικές κοινωνίες όταν τολμήσουν να απαιτήσουν σεβασμό στο περιβάλλον του τόπου τους, τις συνήθειές και τις παραδόσεις τους, ή όταν προσπαθήσουν να διαφυλάξουν την επιβίωση αυτών και των παιδιών τους.
Όλοι αυτοί είναι που δηλώνουν ότι θα διαχειριστούν σωστά το περιβάλλον. Μόνο που το περιβάλλον το διαχειρίζεται Αυτός που το΄φτιαξε και δεν τους έχει ανάγκη. Μόνο που είναι το περιβάλλον που διαχειρίζεται τους ανθρώπους και όχι οι άνθρωποι που διαχειρίζονται το περιβάλλον. Ξεκαβαλήστε κύριοι. Το περιβάλλον δεν είναι περιουσία σας. Εσείς είστε ένα μικρό του κομμάτι. Κι εγώ το ίδιο. Κι όταν ο κύκλος μας τελειώσει, από τ΄απομεινάρια μας θα τρέφονται κάποια φυτά, απ΄τους σπόρους των οποίων θα τρέφονται κάποια πουλιά, που κι αυτά με τη σειρά τους θα θρέψουν κάποια άλλα πλάσματα και πάει λέγοντας. Αυτή είναι η φύση. Έτσι είναι κι έτσι ήταν πάντα. Και η περίφημη «διαχείρισή» σας μια απάτη είναι, μόνο που καταφέρατε να την κάνετε μόδα. Και καλά τα καταφέρατε, αλλά σ΄αυτό τον τόπο οι απατεώνες και οι σφετεριστές ποτέ δεν χάρηκαν για πάνω από μια – δυό γενιές. Κι αν καταφέρατε να τρυπώσετε σε υπηρεσίες και υπουργεία να χειραγωγήσετε Μ.Μ.Ε., να δηλητηριάζετε με οργανωμένη προπαγάνδα παιδικές ψυχές στα σχολεία, πάλι ξένα σώματα είστε, γιατί είσαστε κάλπικοι, και σαν ξένα σώματα θα σας αποβάλλει ο κοινωνικός ιστός. Ξεκίνησε ήδη. Για δέστε, εσείς που κάνατε σημαία τη φύση, με όλη τη διαφήμιση, όλη την προπαγάνδα, με όλο το «σπρώξιμο» και τη βοήθεια που δεχθήκατε και δεχόσαστε από μεγαλοδημοσιογράφους και μέσα, με όλα τα χρήματα που σκορπάτε, τι καταφέρατε; Ποια απήχηση έχουν τα παραμύθια σας στους ανθρώπους που ζουν στη φύση, τους ανθρώπους της υπαίθρου;


Υπάρχει και Εθνικό θέμα, στο Δέλτα του Έβρου, κύριε Πρόεδρε. Η Τουρκική πλευρά του ποταμού είναι σταθερό έδαφος, εύκολα προσβάσιμο, υπάρχει δρόμος δίπλα στην όχθη του. Η δική μας πλευρά είναι βάλτος και η πρόσβαση στα σύνορα είναι δύσκολη και περίπλοκη. Οι συνθήκες αλλάζουν ώρα με την ώρα. Μόνο κάποιος που ζει εδώ ξέρει που και πώς να κινηθεί με ασφάλεια. Είμαστε εμείς και οι βάρκες μας που εξασφαλίζουμε την πρόσβαση κρατώντας τα κανάλια ανοιχτά. Κι όλο λιγοστεύουμε κι όλο κλείνουν τα κανάλια. Αν φύγουμε από δω οι προσβάσεις θα κλείσουν πριν περάσει ένας χρόνος. Θα το χάσουμε το μέρος κύριε Πρόεδρε. Και θα φύγουμε αν συνεχίσουν να μας επιβάλλονται πρόστιμα. Κανείς από μας δεν έχει τις οικονομικές δυνατότητες να τα πληρώσει. Ούτε μπορούμε να ζήσουμε και να δουλέψουμε χωρίς τις καλύβες μας. Οι συνθήκες διαβίωσης είναι εξαιρετικά δύσκολες, χειμώνα – καλοκαίρι.
Δεν είναι αυθαίρετες οι καλύβες μας. Είναι αστείο να μιλά κάποιος για αυθαίρετα στη Θράκη. Είναι άδικο στην περιοχή που οι μουσουλμάνοι συμπολίτες μας έχουν ανενόχλητοι χτίσει ολόκληρες συνοικίες στην Αλεξανδρούπολη, την Κομοτηνή και αλλού και έχουν πάρει και φως – νερό – τηλέφωνο να διωκόμαστε οι Χριστιανοί των συνόρων για τις παράγκες μας που είναι ανάγκη για τη ζωή μας. Είναι η δουλειά μας – και δεν έχουν μείνει πολλές δουλειές στον Έβρο, τα παιδιά φεύγουν στην Γερμανία και την Ολλανδία και το μέρος ερήμωσε. Είναι και χώρος αναψυχής για μας – και δεν μας έχουν μείνει πολλοί τρόποι διασκέδασης στον Έβρο, τώρα μας στερούν και τη διάθεση, μας φορτώνουν άγχος. Είναι καταφύγια, οι καλύβες μας, είναι προκεχωρημένα φυλάκια και είναι εκεί από τότε που υπήρξε ο άνθρωπος.
Κάνετε κάτι σας παρακαλούμε πολύ. Η χώρα μας αντί να μας επιδοτεί μας διώκει. Η μόνη κρατική παρέμβαση στο χώρο ήταν η δημιουργία ενός φορέα διαχείρισης που σήμερα είναι ανενεργός και ανύπαρκτος. Που τον έχουν καταλάβει κάποιοι επαγγελματίες «οικολόγοι», που λύνουν και δένουν, απουσία του Δ.Σ. του και όποιας κοινωνικής συναίνεσης. Που έχει μετατραπεί σε τουριστικό γραφείο και το μόνο που βλέπουμε να κάνει, είναι βαρκάδες για να μαζεύει χρήματα από τους επισκέπτες του Δέλτα. Που μόνο απαγορεύσεις επιβάλλει, που δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα και τον ντόπιο πληθυσμό, δεν είναι αποδεκτός από κανένα και μόνο εχθρούς έχει δημιουργήσει στην τοπική κοινωνία, ανίκανος να προσφέρει οποιαδήποτε υπηρεσία. Που εισηγήθηκε την περίφημη Κ.Υ.Α.4110, προσπαθώντας να μας ξεφορτωθεί. Η Κ.Υ.Α. δεν μπόρεσε να σταθεί, δεν βρήκε άλλο υποστηρικτή, έλιωσε στη φλόγα που άναψε στο λαό του νομού μας. Κι επειδή κατάλαβαν ότι κόντρα στη θέληση του κόσμου, κανένας νόμος δεν θ΄αντέξει, βρήκαν άλλο τρόπο να εφαρμόσουν τα σχέδιά τους. Τον βαφτίσανε «τουριστική ανάπτυξη» και προχωρούν με χρήματα της Ε.Ο.Κ. και της Ελλάδας, που τους δίνονται από παντού άφθονα, να κάνουν κερδοφόρα επιχείρηση ότι έχει απομείνει παρθένο και φυσικό στην περιοχή.


Προσέχετε τι υπογράφετε κύριε Πρόεδρε, όταν έχει να κάνει με το Δέλτα του Έβρου και τις ζωές των ανθρώπων που ζουν εκεί.
Προσέχετε που δίνετε χρήματα κύριε Περιφερειάρχη. Δεν είναι πάντα όλα όπως φαίνονται στα χαρτιά. Όταν αυτός που υποβάλλει τη μελέτη είναι στην ουσία ο ίδιος που την εκπόνησε και ο ίδιος που στο τέλος θα πάρει τα λεφτά, τότε μπορεί τα πράματα να μην είναι τόσο διάφανα.
Προσέχετε κύριε Υπουργέ ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. Όταν αυτός που εκπονεί τη μελέτη για το Εθνικό Χωροταξικό είναι συγχρόνως και διευθυντής μιάς από τις μεγαλύτερες «οικολογικές» οργανώσεις, τότε ίσως η μελέτη να μην είναι εντελώς αμερόληπτη, όσο επιστημονική κι αν είναι.
Δώστε μας λίγη σημασία κύριοι. Δεν ζούμε στην εσχατιά της Ελλάδας, είναι προσβλητικό όταν το λέτε αυτό για μας. Στην αρχή της ζούμε, που είναι και η αρχή της Ευρώπης, λίγα μέτρα από αυτούς που κάνουν χαμηλές πτήσεις πάνω από τα Φαρμακονήσια. Κι όπως οι άνθρωποι που ζουν εκεί, ξέρουμε καλά και να το μάθετε κι εσείς, ότι σύνορο που δεν πατάς το χάνεις. Και ζούμε μέσα στην αγωνία.
Έχουμε κάνει τα πάντα για την πατρίδα μας και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε, εμείς και τα παιδιά μας. Κρατούμε στα σπίτια μας όπλα, που μας έδωσε σαν Εθνοφύλακες για να φυλάξουμε τα σύνορά της, που κάποιοι θέλουν να τα χαρίσουν στους Τούρκους. Δεν κατεβήκαμε να φωνάζουμε στις πλατείες, δεν κλείσαμε τους δρόμους, δεν κάνουμε φασαρίες. Απευθυνόμαστε στον Πρόεδρό μας, στους Υπουργούς μας, ζητάμε βοήθεια.
Δεν θέλουμε χρήματα, δεν ζητάμε επιδοτήσεις, την ησυχία μας θέλουμε. Τον τρόπο ζωής μας θέλουμε να κρατήσουμε. Τον τόπο μας θέλουμε, έτσι όπως μας τον έδωσαν οι γονείς μας, χωρίς «τουριστικές αξιοποιήσεις», χωρίς «επιστημονικές» παρεμβάσεις χωρίς μονοπάτια για περιηγητές εκεί που χιλιάδες χρόνια τώρα κάνουν ανενόχλητα τις φωλιές τους τα πουλιά.
Βοηθήστε μας.
Πάρτε θέση, εδώ στήνουν ένα καινούργιο Βατοπέδι. Σταματήστε τους πριν θρηνήσουμε κι άλλες γκρίζες ζώνες πριν κλάψουμε και για άλλες χαμένες πατρίδες. Δώστε χρήματα στο στρατό, να ξαναλειτουργήσουν τα φυλάκια. Ενισχύστε τη συνοριοφυλακή, που σήμερα λειτουργεί μόνο χάρη στο φιλότιμο και την αυτοθυσία των ανθρώπων που δουλεύουν εκεί, λύστε τους τα χέρια, αφήστε τους να κάνουν τη δουλειά τους. Τα σύνορα δεν φυλάγονται μ΄ευχές. Δεν κινδυνολογώ, προσπαθώ να σας μεταφέρω την αγωνία μου και να σας ενημερώσω σωστά.


Το γράμμα αυτό είναι γραμμένο εδώ και πολύ καιρό. Ελπίζω να φτάσει στα χέρια του Προέδρου και να μη χαθεί στο συρτάρι κάποιου γραμματέα, όπως χάνονται οι επιστολές και οι εκθέσεις αντιρρήσεων των τοπικών αρχών προς τον υπουργό ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. Δεν ξέρω αν θα βρεθεί μέσο να το δημοσιεύσει, βλέπετε οι μεγάλοι και ισχυροί άνθρωποι των μέσων ενημέρωσης, πηγαίνουν κι αυτοί με τη μόδα, δεν είναι εύκολο να βρει βήμα κάποιος που δεν ανήκει σε Μ.Κ.Ο. Δεν το΄στειλα πριν τις Ευρωεκλογές για να μη πει κανείς ότι υπηρετώ πολιτικές σκοπιμότητες. Παραμένει όμως επίκαιρο, γιατί τα golden boys της επαγγελματικής οικολογίας συνεχίζουν να τρων τον τόπο μου. Κι αν κάποιος τους μου κάνει μήνυση, έτοιμος είμαι και για τη φυλακή. Έτσι κι αλλιώς αφού δεν μ΄αφήνουν να ζήσω στη γη μου έτσι όπως ξέρω, λεύτερος δεν είμαι.
Ευχαριστώ για την υπομονή σας.
Γιώργος Κ. Αποστολόπουλος
Κάτοικος Δέλτα Έβρου

σχόλιο νικηςφόρος

Μπράβο σου κυρ-Γιώργο,να αγιάσει το στόμα σου,
και να ξέρεις οτι δεν είσαστε οι μόνοι . Όπου υπάρχουν φυσικές ομορφιές στην περιφέρεια ,παρόμοια γίνονται για να αυγατίσουν τα χρήματα τους οι έχοντες.
Γι αυτούς είμαστε απλώς ιθαγενείς, ανάξιοι λόγου , τριτοκοσμικοί και πρωτόγονοι , χωρίς μέλλον στον σύγχρονο κόσμο που οι αξίες της αγοράς έγιναν κοινωνικές αξίες και μας οδηγούν ολοταχώς προς τα πίσω , προς το σύγχρονο φεουδαλισμό!
Μόνο να μην ξεχνάς , όπως και εμείς δεν πρέπει , να κρατάς αναμμένο το καντηλάκι .
Θυσία απο τα γεννήματα της γης , μικρή φλόγα της εγρήγορσης , η αρχή μιας πυρκαγιάς που θα μας βγάλει καθαρώτερους και θυμήσου , εμείς οι ιθαγενείς πιστεύουμε στο
"η πίστις σου σέσωκε σε"


Παρασκευή 17 Ιουλίου 2009

ΛΗΜΝΟΣ, ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ!

Η Λήμνος, λοιπόν, φαίνεται πως θεωρήθηκε από την Κυβέρνηση, σαν Μύκονος, σαν Ρόδος, σανΚρήτη, και πάει λέγοντας. Το ότι εκεί έχει από καιρό καταρρεύσει κάθε παραγωγική- οικονομική δραστηριότητα, με την εξόντωση, κατ' αρχήν του πρωτογενούς τομέα της οικονομίας (γεωργία- κτηνοτροφία- αλιεία) και την άμεση μετακύληση των δυσμενέστατων επιπτώσεων της σε όλο το κοινωνικό σώμα, μιας «κλειστής» τοπικής οικονομίας, μ' όλα τα γνωστά διαχρονικά προβλήματα της «νησιωτικότητας», τα οποία επαυξάνουν αφαντάστως το κόστος της ζωής, σε σχέση με την στεριανή Ελλάδα, δεν το έχει πάρει κανένας είδηση!

Πόσο πουλιέται το γάλα και το κρέας; Πόσο πουλιούνται τα αγροτικά προϊόντα; Ποιος καλλιεργεί πλέον τι στη Λήμνο για να παράγει πραγματικά, ή μήπως ακόμα και αυτές οι εναπομένουσες καλλιέργειες γίνονται εικονικά μόνο και μόνο για την είσπραξη των Ευρωπαϊκών επιδοτήσεων;
Μήπως αντιμετωπίστηκε αποτελεσματικά το οξύτατο πρόβλημα της καταστροφικής δράσης των αγριοκούνελων στις όποιες τέλος πάντων αγροτικές καλλιέργειες, μοναδικό φαινόμενο σε όλη την Ελλάδα, εξ όσων γνωρίζω, παρά τις θριαμβευτικές ανακοινώσεις του Νομάρχη κ. Βογιατζή;
Οι επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης- από τον καιρό της ΕΟΚ, από το 1981 δηλαδή-, πόσο στήριξαν ή αναβάθμισαν τον πρωτογενή και τους άλλους τομείς της τοπικής οικονομίας και τους κατέστησαν ανταγωνιστικούς; (κατ' ακρίβειαν, για βιομηχανία, ας μην γίνεται λόγος στο νησί αυτό, όπως και στην Λέσβο βέβαια).
Τι προϊόντα εξάγει το νησί αυτό, εκτός από το κρασί και το τυρί «καλαθάκι» και ποιο είναι το καθαρό τέλος πάντων εισρέον εισόδημα; Κι οι κατά καιρούς, ισχύοντες «Αναπτυξιακοί Νόμοι», ποια και πόση ανάπτυξη έφεραν στο νησί αυτό, περί του οποίου ο λόγος;
Κι ακόμα, ο Κρατικός προϋπολογισμός, πόσο συνέβαλε στην αποτελεσματική επίλυση των στρατηγικής σημασίας προβλημάτων της, κυρίως στην επίλυση του φλέγοντος προβλήματος των ακτοπλοϊκών κυριώτατα, - και αεροπορικών - συγκοινωνιών, πρόβλημα ζωής ή θανάτου για το νησί, για το οποίο αυτό πρόβλημα προηγήθηκαν δυναμικές κινητοποιήσεις των επαγγελματικών φορέων και του πληθυσμού με την μαζικότερη και δυναμικότερη, εκείνη, τις παραμονές των πρόσφατων Ευρωπαϊκών εκλογών, με όλη την συσσωρευμένη ψυχολογική φόρτιση και καθολική αγανάκτηση των οικτρά διαψευσμένων επανειλημμένων Κυβερνητικών υποσχέσεων, οι οποίες αποδείχθηκαν σκέτος εμπαιγμός και προσβολή αισχίστου είδους, όλων, αδιακρίτως των Λημνιών συμπατριωτών μας;
Κι ήμουν παρών στην πρωτοφανέρωτη σε όγκο, παλμό και δυναμισμό λαϊκή αυτή εκδήλωση και εντυπωσιάστηκα για δυο ακόμα γεγονότα που έλαβαν χώρα την μέρα εκείνη:
Πρώτον μεν, υπεστάλη από αγνώστους από τον ιστό της η Ελληνική Σημαία στον γνωστό προμαχώνα του Κάστρου, που στεφανώνει σαν κορώνα την πόλη της Μύρινας και στην θέση της υψώθηκε μια μαύρη σημαία, δηλωτική της άκρας απελπισίας του πληθυσμού.
Και δεύτερον, για το γεγονός ότι, με την έναρξη των ομιλιών, αρκετοί Εθνοφύλακες παρέδωσαν τους στρατιωτικούς σάκους τους, τοποθετώντας τους σε σωρό, μπροστά ακριβώς στα πόδια μου, συμβολίζοντας με την ενέργεια τους αυτή την τραγικότητα στην οποία έχει περιέλθει η τοπική κοινωνία.
Και όμως, το προμήνυμα αυτό το ισχυρότατο, πέρασε απαρατήρητο από τους «αρμοδίους» που αποδείχθηκαν ανίκανοι να αντιληφθούν, ότι στην κοινωνία της Λήμνου, έχουν ανοίξει πλέον οι ασκοί του Αιόλου! Και πως, όλα τα ενδεχόμενα ήταν πλέον πιθανά να συμβούν εκεί, σ' έναν κόσμο που βλέπει πλέον την ζωή του κι αυτή των παιδιών του, μαύρη και άραχνη!

Αλήθεια ποια Κυβερνητικά προγράμματα αναδιάρθρωσης των καλλιεργειών ή του αναδασμού εφαρμόστηκαν σ' αυτόν τον πράγματι ευλογημένο τόπο, στον οποίον «όποιον σπόρο και να πετάξεις φυτρώνει μοναχός του», όπως καυχώμενοι- και δικαίως- λένε οι ντόπιοι;
Ποια είναι η αναλογία των ηλικιών εκεί του ενεργού- παραγωγικού πληθυσμού σε σχέση με τον γηρασμένο;
Τι απέδωσε η περιπόθητη «Τουριστική Ανάπτυξη», εκτός από τους πομπώδεις σαπουνοφουσκοειδείς κομπασμούς και αχαλίνωτες καυχησιολογίες, του κ. Νομάρχη, του κ. Επάρχου, του κ. Βατή, και την «εργώδη συνέργεια» του «ειδικού» συνεργάτη τους, κ. Κατερίνη, όλα αυτά τα χρόνια, μολονότι η Λήμνος έχει ανώτερη ξενοδοχειακή υποδομή από την Λέσβο;
Ναι ή όχι η τουριστική σαιζόν διαρκεί μόλις ένα μήνα και ποιο είναι και πώς κατανέμεται στον ντόπιο πληθυσμό το προκύπτον εισόδημα;
Τελικά το Τρίτο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης, της περιόδου 2000-2006 (με τις λεγόμενες γέφυρες του, που διαρκούν μέχρι και σήμερα) τι απέδωσε στην Λήμνο, τι απέδωσε στον Νομό Λέσβου, τι απέδωσε στους τρεις νησιωτικούς Νομούς του Βορείου Αιγαίου γενικότερα;
Και ποια είναι η ποιότητα των παρεχομένων Δημοσίων Υπηρεσιών, για να περιορισθώ σ' αυτά;
Ισχυρίστηκα, και σε κείμενα μου άλλα και τοποθετούμενος γενικότερα στην συζήτηση για τα αποτελέσματα της τρίτης αυτής Ευρωπαϊκής χρηματοδότησης προς τον Νομό μας, και στο Νομαρχιακό Συμβούλιο και στα τοπικά ΜΜΕ- όπως επίσης και ο Νομαρχιακός Σύμβουλος της Παράταξης μας και τ. Πρόεδρος του Νομαρχιακού Συμβουλίου κ. Σταύρος Πολίτης και σύσσωμη η ίδια η Παράταξη μας , η «ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ», με ερωτήσεις και δηλώσεις και ανακοινώσεις μας δημοσιευμένες στον τοπικό Τύπο, και μάλιστα αποδεδειγμένως, ότι ΚΑΝΕΝΑ από τα χρονίζοντα Στρατηγικής Σημασίας προβλήματα στα τρία Νησιά του Νομού μας ΔΕΝ ΕΠΙΛΥΘΗΚΕ, ιδίως ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ! Και προπαντός στην Επαρχία της Λήμνου, η οποία αποτελεί τον ασθενέστερο κρίκο, σε σχέση με την Λέσβο, από κάθε άποψη.
Αυτή δυστυχώς είναι η πραγματικότητα.


Άρθρο του Δ.Φ.Βουνάτσου
Επικεφαλής της Νομαρχιακής Παράταξης
«ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ»
τ. Βουλευτή, τ. Νομάρχη Λέσβου,

Παρ' όλο που ο συμπαθής κ. Βουνάτσος δεν είναι άμοιρος ευθυνών , αφού έχει διατελέσει επι σειρά ετών βουλευτής και νομάρχης , θέτει τα προβλήματα στη σωστή τους διάσταση.
Τελικά στην Ελλάδα πρέπει να κυβερνάει η αντιπολίτευση.
νίκηςφόρος

Τρίτη 14 Ιουλίου 2009

Η εποχή του Homo «Consumerus»

H πρόοδος της τεχνολογίας αναγνωρίζεται έως σήμερα, ως το ανώτατο γνωσιολογικό και ηθικό κριτήριο, υποκαθιστώντας την φιλοσοφία και την θρησκεία, κυριαρχώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο ένας «τεχνολογικός μεσσιανισμός», που υποστηρίζει πως η επιστήμη θα μας λύσει όλα τα προβλήματα.
Ο άνθρωπος και τα επιτεύγματα του σε ρόλο Θεού. Ο άνθρωπος όμως αδυνατεί να επωμιστεί τα απρόσωπα τεχνολογικά και θεσμικά συστήματα που έχει δημιουργήσει.

Η αναγκαιότητα εξεύρεσης λύσεων κατ’ αυτόν τον τρόπο, για το παρόν και το μέλλον είναι προφανής, καθώς είμαστε αντιμέτωποι με ένα αδιέξοδο, όχι μόνο περιβαλλοντικό και πλανητικό, αλλά και «εσωτερικό», που έχει να κάνει με την ίδια μας την υπόσταση. Και αυτό διότι όπως χαρακτηριστικά είπε ο Γκαίτε: «Ως ανθρώπινα όντα, η μεγαλοσύνη μας δεν έγκειται τόσο στην ικανότητα μας να αλλάξουμε τον κόσμο, όσο να αλλάξουμε τον εαυτό μας…»
Σε διαφορετική περίπτωση, ο σύγχρονος άνθρωπος αποξενώνεται από τον ίδιο του τον εαυτό, αγνοεί τις πραγματικές του δυνατότητες, την δομή της ψυχής του, και καταλήγει υποχείριο των παθών του, εφόσον δεν είναι πλέον ικανός να ξεχωρίσει την επιθυμία από το συναίσθημα, και το συναίσθημα από την σκέψη.

Το πραγματικό πρόβλημα των φιλελεύθερων καπιταλιστικών κοινωνιών βρίσκεται στον κυρίαρχο μηδενισμό που έχει επικρατήσει, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο στοχαστής και συγγραφέας Θεόδωρος Ζιάκας. Παντού κυριαρχεί μια καταναλωτική νιρβάνα. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο ο φυσικός κόσμος για τους πολλούς δεν έχει νόημα, η βιολογική εξέλιξη είναι συσσώρευση τυχαίων μεταλλάξεων, η ιστορία δεν έχει ειρμό, ο άνθρωπος είναι μόνος στο σύμπαν. Σημασία έχει μόνο το παρόν του.



Στη θέση της άλλοτε πανίσχυρης «προμηθεϊκής» βούλησης για τη δύναμη, που χαρακτήριζε τον άνθρωπο στην ανοδική πλευρά της εξελικτικής του καμπύλης, έχει μείνει μία αγχώδης εσωτερική αναζήτηση νέων, όλο και πιο ηδονικών μορφών αυτοανάλωσης της επιθυμίας. Είναι ένας «ηδονιστικός αυτομηδενισμός». «Στο ένα άκρο του πρόκειται για ένα είδος λαιμαργίας, μια ακόρεστη ζήτηση για περισσότερα, όλο και περισσότερα. Στο άλλο άκρο είναι ένα κράμα εγκατάλειψης, παραίτησης, δειλίας μπροστά στη δυστυχία και τον θάνατο». Ο μηδενισμός μεταβάλλεται έτσι σε πανδημική ψυχοπαθολογία στον σύγχρονο κόσμο. Είναι ασθένεια κοινωνική. Ασθένεια του πολιτισμού, η οποία δεν επιδέχεται θεσμική αντιμετώπιση. Η θεραπεία της εξαρτάται πλέον από την αλλαγή των θεσμών αλλά από την αλλαγή των ψυχών: από μία μεταφυσική επανάσταση/μεταστροφή.
Υφίσταται συνεπώς μία αντίφαση ως προς την ελευθερία της βούλησης
που έχουν κατακτήσει οι αναπτυγμένες κοινωνίες.(Eκτός από τις ατομικές ελευθερίες που καταστρατηγούνται υπό τον φόβο της τρομοκρατίας).

Και αυτό διότι η ελευθερία της βούλησης έχει ταυτοποιηθεί με την δυνατότητα ικανοποίησης πλασματικών αναγκών, οι οποίες ενισχύονται από το σύστημα, το οποίο προάγει τα καταναλωτικά πρότυπα, γεγονός που ενισχύεται από την απουσία της εσωτερικής ελευθερίας.
Και αυτό διότι η εξωτερική ελευθερία εξαρτάται από την εσωτερική ελευθερία, την πνευματική ελευθερία, μέτρο της οποίας είναι η ικανότητα μας να αποφασίζουμε και να πράττουμε ανεπηρέαστοι από τα πάθη μας.
Βυθισμένοι στην καταναλωτική μας Νιρβάνα, μπορεί να βγαίνουμε στους δρόμους για την χαμένη μας ευμάρεια, αλλά κανείς δεν διαμαρτύρεται για την χαμένη του πνευματικότητα, την πρωτοφανή ηθική και πνευματική κρίση που περνάμε.

Η σημερινή Ελληνική κοινωνία (12η σε κατά κεφαλή κατανάλωση στον κόσμο), συμμετέχει δυναμικά στην καταναλωτική λαίλαπα του παγκοσμίου συστήματος. Κάτι που δεν συνάδει με την ειδοποιό διαφορά κατά την αρχαιότητα, του Έλληνα από τον Βάρβαρο, που ήταν η εκπαίδευση στην εγκράτεια. Όσο πιο άναρχος είναι κανείς εσωτερικά τόσο πιο δούλος είναι εξωτερικά αναφέρει ο Μάξιμος ο Ομολογητής, και χρειάζεται αφέντη για να επιβιώσει...


Ένας άνθρωπος μη συνειδητοποιημένος και άναρχος συναισθηματικά χειραγωγείται εύκολα. Το γεγονός αυτό το αντιλήφθηκε ο πατέρας της διαφήμισης Edward Louis Bernays (1891 -1995), ανιψιός του Sigmund Freud, για να πετύχει τον στόχο του να γίνει πλούσιος και ισχυρός δηλαδή. Αυτό που επιδίωξε ήταν να γίνουν «οι άνθρωποι κινούμενες μηχανές ευτυχίας», δια μέσου της κατανάλωσης..

Έως τότε οι εργατικές τάξεις αγόραζαν τα αγαθά τα οποία είχαν ανάγκη. Για την βιομηχανική εποχή όμως αυτό δεν ήταν αρκετό. Η μαζική παραγωγή αγαθών δεν μπορούσε να στηρίζεται σε απλές ανάγκες, χρειαζόταν νέες, πλασματικές! Κατ’ αυτόν τον τρόπο με την εισαγωγή των ιδεών του Bernays οι μάζες, άρχισαν να αγοράζουν προϊόντα όχι επειδή τα είχαν ανάγκη, αλλά επειδή θα ένοιωθαν καλύτερα εάν τα είχαν. Η κατανάλωση αναγνωριζόταν πλέον ως αυτοσκοπός, αγοράζεις για να επιδικνίεσαι, και για να εκφράζεις τον εσωτερικό σου κόσμο. «Το εκάστοτε προϊόν δεν είναι κάτι που απλά το θέλεις. Είναι κάτι που αν το αποκτήσεις θα αισθανθείς καλύτερα!». Οι άνθρωποι ήθελαν πια να αποκτήσουν έναν «άλλο εαυτό», και αυτή ακριβώς την εικόνα άρχισε να τους πουλάει η διαφήμιση.

Ο Bernays το πέτυχε αυτό, αξιοποιώντας τις αντιλήψεις του Θείου του Freud, πως ο άνθρωπος ελέγχεται κυρίως από τις ασυνείδητες επιθυμίες του. Εφαρμόζοντας τις απόψεις αυτές στο πεδίο της πώλησης, συμπέρανε πως αυτές οι επιθυμίες μπορούν να τεθούν υπό έλεγχο και σε μαζική κλίμακα, με στόχο την αύξηση των πωλήσεων συνεπώς και των κερδών. Δεν θα ήταν πια ανάγκη να αγοράζουν οι άνθρωποι μόνο αυτό που πραγματικά χρειάζονται, αντίθετα θα μπορούσαν να πειστούν πως χρειάζονται το οποιοδήποτε προϊόν -ή ιδέα-, αρκεί να μπορέσει κάποιος να το παρουσιάσει, κατά τέτοιο τρόπο που να αγγίζονται οι βαθύτερες επιθυμίες του. Το προϊόν θα μπορούσε τότε να συνδεθεί με την ψευδαίσθηση της ασφάλειας και της σιγουριάς.

Ο Edward υποστήριζε ότι το μέλλον του Μάρκετινγκ, της διαφήμισης και της πολιτικής ήταν στο να βρουν τους τρόπους να απευθυνθούν στη συναισθηματική πλευρά των ανθρώπων μέσω της χρήσης συμβόλων, με σκοπό να καταφέρει να τους επιβάλει την επιθυμητή αντίδραση άμεσα και γρήγορα.
Ακολουθώντας αυτή την αντίληψη, το αποτέλεσμα ήταν η άνοδος μίας νέας μορφής πολιτικής που στηρίχθηκε και οργανώθηκε γύρω από την έννοια του καταναλωτισμού.

Οι τεχνικές της διαφήμισης του Bernays, αποσκοπούσαν στο να κρατούν μονίμως τους καταναλωτές σε μια μαζική καταναλωτική αυταρέσκεια. Η θριαμβευτική επιτυχία του Bernays ήρθε όταν εταιρίες τσιγάρων του ζήτησαν να διερευνήσει τρόπους για να αυξήσουν την πελατεία τους.


Την εποχή εκείνη οι γυναίκες δεν κάπνιζαν –τουλάχιστον δημόσια-, γεγονός που περιόριζε τους πιθανούς αγοραστές. Ο Bernays συνέδεσε το κάπνισμα των γυναικών με την χειραφέτηση τους.
Έτσι οργανώθηκε η ανάλογη διαφημιστική καμπάνια, με μηνύματα που συνέδεαν έντεχνος το κάπνισμα με την ανεξαρτησία των γυναικών. Με συνεργασία φεμινιστριών, διοργανώθηκε παρέλαση όπου έγινε η πρώτη δημόσια εμφάνιση γυναικών που κάπνιζαν αυτό που οι ίδιες ονόμαζαν «δάδες της ελευθερίας». Έκτοτε όλες οι γυναίκες του πλανήτη απέκτησαν το δικαίωμα στην χειραφέτηση τους δια μέσου του καπνίσματος, εφόσον το κάπνισμα συνδέθηκε με την ελευθερία τους, και την αμφισβήτηση των προνομίων των ανδρών..

Αυτή ήταν ίσως η πρώτη φορά που η ανάγκη για χειραφέτηση χρησιμοποιούνταν τόσο ξεκάθαρα δια μέσω ευτελών μηχανισμών χειραγώγησης και μάλλον η πρώτη -αλλά όχι τελευταία- φορά που μια εξάρτηση διαφημιζόταν ως μοντέλο ελευθερίας. Ο δρόμος είχε πια ανοίξει, το ίδιο μοντέλο άρχισε να εφαρμόζεται σε εκατοντάδες άλλες περιπτώσεις, μια νέα επιστήμη γεννήθηκε, ώσπου αναπτύχθηκαν νέοι τρόποι «πώλησης» οποιοδήποτε προϊόντος, από τσιγάρα και αυτοκίνητα μέχρι τη δημόσια εικόνα προέδρων, ακόμη και τις ίδιες μας τις απόψεις ή την επιθυμία μας για πόλεμο ή ειρήνη. Έκτοτε η νέα μέθοδος εξακολουθεί να διαμορφώνει καθημερινά τεχνητές «ανάγκες», να καθορίζει τα ρούχα που φοράμε, την τροφή που προτιμάμε, τα κόμματα που ψηφίζουμε, ακόμη και τις ερωτικές μας προτιμήσεις και πολλές από τις βαθύτερες πεποιθήσεις που νομίζουμε αφελώς για ολότελα δικές μας.

Έρευνα αγοράς, target groups, όλες οι πρωτότυπες συλλήψεις του Bernays κυριαρχούν έκτοτε στις τεχνικές της εξουσίας.
Στα κείμενα του ο Bernays εξηγούσε ακριβώς με ποιο τρόπο οι κυβερνήσεις και οι διαφημιστές «μπορούν να βάζουν σε πειθαρχία τον νου, έτσι ακριβώς όπως οι στρατιωτικοί πειθαρχούν το σώμα», καθώς ο άνθρωπος αποτελεί σύμφωνα με τις απόψεις του «ένα αγελαίο ζώο, για το οποίο η φυσική μοναξιά είναι πραγματικός τρόμος», έτσι ώστε ο διαρκής συσχετισμός του με κάποιο κοπάδι να του δημιουργεί ένα αίσθημα ασφάλειας.
«Στον άνθρωπο, ο φόβος της μοναξιάς δημιουργεί την ανάγκη να έχει ίδιες απόψεις με την υπόλοιπη αγέλη». Αυτή η πειθαρχία μπορεί να επιβληθεί «χάρη στην έμφυτη ελαστικότητα της ανθρώπινης φύσης». Η ανθρώπινη συμπεριφορά βρίσκει εφαρμογή στον τρόπο διακυβέρνησης και χειραγώγησης της μάζας, καθώς η οργάνωση της δημοκρατίας είναι τέτοια, «ώστε τα μυαλά των πολιτών μπαίνουν σε καλούπια», ενώ «οι ιδέες τους τούς έχουν υποβληθεί από ανθρώπους τους οποίους ούτε που έχουν ακουστά». Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στο βιβλίο του Προπαγάνδα 1928: «Ο έξυπνος και συνειδητός χειρισμός της οργανωμένης συνήθειας και γνώμης των μαζών είναι ένα σημαντικό στοιχείο μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Αυτός που είναι σε θέση να καθοδηγεί αυτό τον αθέατο μηχανισμό της κοινωνίας συνιστά μια αόρατη κυβέρνηση, που αποτελεί την πραγματική δύναμη που κυβερνά ολόκληρη τη χώρα.., και αλλού, ..η καλή διακυβέρνηση μπορεί να πουληθεί προς μια κοινωνία, ακριβώς όπως και κάθε άλλο αγαθό. Εφόσον γνωρίζουμε τους μηχανισμούς και τα κίνητρα του κοινού γιατί να μην μπορούμε να το ελέγχουμε και να το κατευθύνουμε όπου εμείς θέλουμε και μάλιστα χωρίς να το αντιληφθεί; Οι πρόσφατες εφαρμογές της προπαγάνδας έδειξαν ότι αυτό μπορεί να συμβεί ως ένα σημείο και εντός κάποιων ορίων…».
Τις τεχνικές του Bernays, μελέτησε και χρησιμοποίησε ο Gebels για την προπαγάνδα του Ναζιστικού κόμματος της Γερμανίας. Ο ίδιος ο Bernays υπήρξε σύμβουλος των τεσσάρων Αμερικανών προέδρων, ενώ σους πελάτες του συμπεριλαμβάνονται μεγάλες εταιρίες και κυβερνήσεις ξένων χωρών, αλλά και διασημότητες της εποχής του. Έκτοτε οι τεχνικές διαφήμισης έχουν όπως είναι φυσικό εξελιχθεί, διευρύνοντας το οπλοστάσιο τους, εκμεταλλευόμενες στο έπακρο την δύναμη των Μ.Μ.Ε, διαμορφώνοντας κατ΄αυτόν τον τρόπους και στάσεις ζωής, ενώ πίσω από τα προϊόντα που πλασάρουν, - τα περισσότερα με σύντομη ημερομηνία λήξης, ακριβώς για να αυξάνονται συνεχώς οι πωλήσεις - , υπάρχει ένας τεράστιος χορός δισεκατομμυρίων...

Η δόμηση του συστήματος όπως το περιγράψαμε παραπάνω έχει οδηγήσει το ίδιο το σύστημα που το έθρεψε, σε τραγικές αντιφάσεις εξαιτίας τόσο της ανορθολογικής ανάπτυξης της παγκόσμιας οικονομίας, και της περιβαλλοντολογικής καταστροφής, όσο και του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον ίδιο μας τον εαυτό, και ιεραρχούμε τις ανάγκες μας.
Είναι προφανές ότι πολιτισμικά δεν μπορούν να γίνουν άμεσες αλλαγές όσο και αν είναι προφανής η αναγκαιότητα μιας τέτοιας αλλαγής, καθώς σε μία τέτοια διαδικασία θα υπάρξουν μεγάλα διαρθρωτικά προβλήματα.

Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως η βιωσιμότητα του κόσμου έχει ένα ιστορικό τίμημα: την αναδημιουργία.
Πέρα από τις οικονομικές και διαρθρωτικές αλλαγές, θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τόσο την σχέση με τον εαυτό μας, όσο και με το περιβάλλον μας, να μάθουμε να αξιολογούμε τις πραγματικές μας ανάγκες, αντιδρώντας στην χειραγώγηση, καλλιεργώντας την επίγνωση- αυτοπραγμάτωση, απελευθερώνοντας την εξάρτηση της ευτυχίας μας από την καταναλωτική φρενίτιδα, και τέλος να αναπτύξουμε μια διαφορετική και βιώσιμη πολιτισμική ταυτότητα.Ως καταναλωτές εάν καταφέρουμε να συνειδητοποιήσουμε την δύναμη που έχουν οι ατομικές μας επιλογές θα μπορούσαμε ενδεχομένως να αλλάξουμε πολλά στην καθημερινή μας πραγματικότητα. Το ζήτημα δεν είναι ότι ζούμε σε πονηρούς και επικίνδυνους καιρούς. Εμείς με τις δράσεις μας δημιουργούμε τις συνθήκες της ζωής μας.


Το κυρίαρχο χαρακτηριστικό της μεταβατική εποχή που διανύουμε είναι η αναμονή. Η αναμονή του «νέου» που θα προκύψει από τα σαθρά ερείπια του χθες, το οποίο σταδιακά και με οδύνη αποσυντίθεται και εξαντλείται. Σε κάθε περίπτωση δεν υπάρχουν ανώδυνες και έτοιμες λύσεις, μόνο σωστές ή λανθασμένες επιλογές....

ένα κομμάτι απο το εξαιρετικό post του:
http://xletsos-basilhs.blogspot.com/
διαβάστε ακόμα
http://naftilos.blogspot.com/2008/08/propaganda-in-america-edward-bernays.html

για την προπαγάνδα στην αμερική και
http://www.solon.org.gr/index.php/2008-07-17-11-25-12/100-2008-07-15-18-35-52/593-pizes-oloklhrwtismou.html για τις τρείς όψεις του ολοκλητωτισμού.

Παρασκευή 10 Ιουλίου 2009

Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη,Πληρεξούσιε Υπουργέ Α' ΤάξεωςΣΤ' Γενικέ Διευθυντή Διοικητικού του Υπουργείου Εξωτερικών

Παρακαλώ ενημερώσατε τον ελληνικό λαό για την εξέλιξη της απαίτησηςτου Δήμαρχου Νέας Υόρκης για καταβολή 550.000 δολαρίων ΗΠΑ για πρόστιμα λόγω παράνομων παρκαρισμάτων αυτοκινήτων Ελλήνων διπλωματικών υπαλλήλων πάνω σε πεζοδρόμια της Νέας Υόρκης ή σε άλλους χώρους, όπου ενώ απαγορευόταν η στάθμευση, οι παραπάνω διπλωμάτες μας συνέχιζαν επί χρόνια με τον τσαμπουκά να σταθμεύουν και να μην πληρώνουν τα πρόστιμα επειδή «ήσαν διπλωμάτες».

Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, είναι αλήθεια ότι ο Δήμαρχος της Νέας Υόρκης
συγκέντρωσε το εκπληκτικό ποσό των 550.000 δολαρίων και το έστειλε στη Μόνιμη Αντιπροσωπεία μας στον ΟΗΕ, ζητώντας την άμεση εξόφλησή του;
Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, είναι αλήθεια ότι η αρχική αντίδραση των υπηρεσιακών παραγόντων και της ηγεσίας του Υπουργείου Εξωτερικών ήταν«άσε το δήμαρχο να κουρεύεται- έχουμε διπλωματική ασυλία»;

Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, είναι αλήθεια ότι ο Δήμαρχος διαβίβασε τελικά
την αξίωσή του κατά της Ελλάδας, στο Αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών,στο Στέητ Ντιμπάρτμεντ;

Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, είναι αλήθεια ότι κατόπιν των ανωτέρω, το Αμερικανικό Υπουργείο Άμυνας αποφάσισε να περικόψει από τις υποτροφίες που έδινε σε Έλληνες Αξιωματικούς του Στρατού για μετεκπαίδευση στιςΗΠΑ, όσες αντιστοιχούσαν στο ποσό των 500.000 που οι διπλωμάτες μας ηρνούντο να πληρώσουν;

Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, είναι αλήθεια ότι αφού έτσι μας έπιασαν τον κώλο, αρχίσαμε να συζητάμε το θέμα;
Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, είναι αλήθεια ότι επιφορτίσατε τον Έλληνα δια πραγματευτή που συζητούσε με τους Σκοπιανούς το θέμα του ονόματος«Μακεδονία», να ασχοληθεί κατά προτεραιότητα με το θέμα της
διαπραγμάτευσης της πληρωμής του οφειλόμενου στο Δήμαρχο ποσού των550.000 δολαρίων;

Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, είναι αλήθεια ότι η ελληνική διαπραγματευτική τακτική με το Δήμαρχο της Νέας Υόρκης ήταν;- Να σας δώσουμε κύριε Δήμαρχε τα μισά και να συνεχίσουμε να διαπραγματευόμαστε για τα υπόλοιπα;

- Να μας κάνετε έκπτωση 10%;- Να σας δώσουμε τα μισά μετρητά και τα υπόλοιπα σε μετοχές του ΟΤΕ;
- Να σας κάνουμε δωρεάν ξενάγηση στην Ακρόπολη και να αφήνουμε τους Αμερικανούς διπλωμάτες στην Αθήνα να παρκάρουν και εκείνοι όπου θέλουν χωρίς απειλή προστίμου;

Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, είναι αλήθεια ότι η ελληνική κυβέρνηση τελικά υποχώρησε μπροστά στην ακλόνητη στάση του Δήμαρχου της Νέας Υόρκης και του πλήρωσε ακριβώς 550.000 δολάρια για παράνομα παρκαρισμένα ιδιωτικά αυτοκίνητα Ελλήνων διπλωματών μιας ολόκληρης πενταετίας και τόκους υπερημερίας (λόγω του τσαμπουκά μας);

Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, είναι αλήθεια ότι σε σύσκεψη που επακολούθησε μεταξύ διπλωματών στο Υπουργείο Εξωτερικών, αποφασίστηκε να μην καταλογιστούν τα χρήματα του παραπάνω υψηλότατου προστίμου στους παραβάτες διπλωμάτες μας, επειδή ήταν διπλωμάτες από τζάκια με καλές συστάσεις και πλάτες και, αντί αυτού, θεωρήθηκε προτιμότερο να επιβαρυνθούν όλοι οι μαλάκες Έλληνες φορολογούμενοι πολίτες, οι οποίοι θα πλήρωναν τελικά - με τη φορολογία - τα λεφτά του προστίμου και οι οποίοι δεν θα μάθαιναν ποτέ τι συνέβη;

Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, παρόλο που στην εξέλιξη αυτή δεν είχατε ο ίδιος
προσωπική ανάμειξη, όμως με την ιδιότητά σας ως ΣΤ' Γενικός Διευθυντής Διοικητικού και αρμόδιος για τα οικονομικά και τις πληρωμές τουΥπουργείου Εξωτερικών, θεωρείτε σωστό να βγουν αυτά τα λεφτά από το υστέρημα του Ελληνικού λαού; Την ώρα μάλιστα που ο Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής υποσχέθηκε το «σεμνά και ταπεινά» και διακήρυξε στο ντιμπέϊτ των πολιτικών αρχηγών, ότι «καμιά φορά το Δημόσιο δεν έχει χρήματα να πληρώνει» (εννοεί «να πληρώνει το νοσηλευτικό προσωπικό,τους συνταξιούχους, τις καθαρίστριες, τα νοσοκομεία, τους απλήρωτουςσυμβασιούχους κλπ»);

Και είναι σωστό να αφήνει το Υπουργείο Εξωτερικών να παραγραφεί και η αξίωση του δημοσίου να πάρει από τους παραβάτες τα χρήματα που υποχρεώθηκε να πληρώσει στο Δήμαρχο της Νέας Υόρκης;Σχόλιο:Πληρώνουμε και τέτοια κερατιάτικα;

Αθηναίος
Tέτοια νέα δεν βγάζουν τα κωλοκάναλα!

Σάββατο 4 Ιουλίου 2009

Επιτέλους... φτωχοί!





Του ΓΙΑΝΝΗ ΞΑΝΘΟΥΛΗ

 
...Να ξαναγίνουμε φτωχοί. Οπως ήμασταν πάντα. Οπως οι ήρωες των παλιών αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες πόρνες. Οπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθήσει ΟΛΗ η ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό -όσπρια πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό- ενώ η γάτα και ο σκύλος περίμεναν στωικά να 'ρθει η σειρά τους...

Να ξαναγίνουμε φτωχοί όπως ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που ονειρευόμασταν εν μέσω γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε να γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια μας και οι αυθεντικοί ζήτουλες βρίσκονταν έξω απ' τις εκκλησιές περιμένοντας το τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου. Να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην τίμιοι, χωρίς κινδύνους να ξεστρατίσουν οι αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή παιδοφιλία. Να βρούμε ξανά τις σωστές μας κλίμακες χωρίς αγωνία παρκαρίσματος και παχυσαρκίας.

Να ξαναβρούμε τη γεύση του «μπατιρόσπορου», των ελαχιστοποιημένων αναγκών, να ανακαλύψουμε εκ νέου τον ποδαρόδρομο και το συγκινητικό μοντέλο της «γυναίκας της Πίνδου». Μόνο με τέτοιες ηρωικές διαδρομές ενδεχομένως να ακυρώσουμε το κόμπλεξ μας έναντι του Μπραντ Πιτ και της Ναόμι Κάμπελ. Να ξαναβρούμε -γιατί όχι- και τους παλιούς καλούς εχθρούς (κυρίως από τα βόρεια) που σήμερα τους έχουμε σκλάβους στα παβιγιόν μας.

Να ξετρελαθούμε από την επικοινωνιακή μας υστερία με τα σιχαμένα κινητά τηλέφωνα που κατάργησαν κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής. Να σκάψουμε στις αυλές -όσοι έχουν αυλές- και να κάνουμε παραδοσιακούς ασβεστόλακκους για να ασπρίζουμε τα δέντρα έτσι για καλαισθησία και υγεία. Να βρούμε πάλι τη σημασία του χώματος καταργώντας το καυσαέριο του επάρατου τρέχοντος πολιτισμού.

Να εφεύρουμε τις παλιές νοσοκόμες που σέρνονταν από σπίτι σε σπίτι ρίχνοντας ενέσεις πενικιλίνης στα οπίσθια ολόκληρου του Εθνους.

Να προσδιορίσουμε ξανά την ντροπή και τον «σεβασμό» προσέχοντας το βλακώδες λεξιλόγιο των τέκνων μας. Επιτέλους, όποιο τέρας βρίζει ή χρησιμοποιεί την πάνδημη και πολυμορφική λέξη «ΜΑΛΑΚΑΣ» πάνω από εκατό φορές την ημέρα να το μπουκώνουμε με «κόκκινο πιπέρι εξόχως καυτερό», όπως τον καιρό της εξαίρετης φτώχειας μας.

Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα κουλά μας χέρια σε δουλειές που σήμερα δίνουμε του κόσμου τα λεφτά, όπως μεταποίηση ρούχων, αλλαγές γιακάδων στα πουκάμισα, καρικώματα στις κάλτσες, υδραυλικές και σχετικές εργασίες. Να απαγορευτεί διά ροπάλου το γκαζόν που για μας τους πρώην φτωχούς δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Στη θέση του να φυτευτούν λαχανικά ή και οπωροφόρα για να μην καλοσυνηθίζουμε την κάστα των μανάβηδων. Κάποτε ο μαϊντανός, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα ήταν τα βασικά καλλωπιστικά των κήπων μας.

Να επανακτήσουμε το κύρος μας, χρησιμοποιώντας βοϊδόπουτσες, βέργες κι ό,τι τέλος πάντων απαιτούσε ο βασικός σωφρονιστικός κώδικας τα χρόνια της περήφανης ανέχειας.


Σταματήστε τις ψυχολογίες και τις παραφιλολογίες για τα «τραύματα» των παιδιών.

Μόνο λύσεις γήινες και πρακτικές -χωρίς ενστάσεις από τον Ρομπέν της ευαισθησίας, τον ΣΥΡΙΖΑ- θα αποκαταστήσουν την τρέλα και το χάος που υπαινίσσονται οι στατιστικές.

Να θυμηθούν οι Νεοέλληνες πως προέρχονται απ' τον Μεγαλέξανδρο, από τον Μιλτιάδη, τον Αριστείδη και προφανώς απ' τον... Αλκιβιάδη, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να βάλουν σε ενέργεια τον «δίκαιο θυμό» αν συμπέσουν με ληστές τραπεζών, περιπτέρων, σούπερ μάρκετ και κοσμηματοπωλείων. Κανένας δισταγμός. Τα παλιά χρόνια για ψύλλου πήδημα σε μπαγλάρωναν. Θυμήσου και κόψ' τους τα χέρια ή και τα αχαμνά. Επιτέλους ας σταματήσουμε την ευρωπαϊκή μας ψυχοπάθεια.

ΠΟΤΕ κανένας Ελληνας δεν έγινε σωστός Ευρωπαίος. Ούτε καν ο Αβραμόπουλος ούτε καν ο Σημίτης και άλλοι τέτοιοι που μου διαφεύγουν. Απ' τον καιρό που σταματήσαμε να θυμώνουμε σωστά, την πατήσαμε. Σταματήστε το «ντόπινγκ» με το τσουλαριό των λαϊκών ασματομουλάρων. ΠΟΣΟΥΣ ΠΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ ΧΩΡΑ Η ΕΛΛΑΣ, κύριοι καναλάρχες της πλάκας; Δεν είναι καιρός να ξεβρωμίσει ο τόπος απ' τους εκφραστές του τραγουδιστικού Κάμα Σούτρα; ΠΟΙΟΣ θα μαζέψει τις ελιές στα περιβόλια όταν ο κάθε πικραμένος ονειρεύεται να γίνει αφίσα στη Συγγρού; ΠΟΙΟΣ θα καθαρίσει τη Συγγρού απ' το αίσχος της καψουρικής ταπετσαρίας, κύριοι δήμαρχοι; Οι τραβεστί; Οι καημένες οι τραβεστί έχουν άλλες υποχρεώσεις...


Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων ή καλής ποιότητας νάρκες και όπλα για τους τριτοκοσμικούς.


Θυμηθείτε την ευλογία του ελαιόλαδου, της κορινθιακής σταφίδας, του χαλβά Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των λατρεμένων ραδικιών. Λάδι, χόρτα, ελίτσες, λίγο τυρί και ψωμί ζεστό, να φρεσκάρουμε στο μνημονικό μας το παλιό αναγνωστικό του Δημοτικού. Το ξέρω πως είναι ζόρι να κόψουμε το σούσι απότομα, όμως ήρθε ο καιρός να αναβιώσουμε την όπερα της πεντάρας, της δεκάρας και των άλλων χρηστικών μας αξεσουάρ. Μια δοκιμή νομίζω πως θα μας πείσει, τώρα μάλιστα που ξεκινά και το Τριώδιο.

ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ και ο θεός των μικρών πραγμάτων μαζί μας. *



Δευτέρα 29 Ιουνίου 2009

Γειά σου Λήμνο λεβεντιά 3



Και ξαφνικά ο προπηλακισμός του κλιμακίου των εργαζόμενων στην Υπηρεσία Ειδικών Ελέγχων στη Μύρινα της Λήμνου, τα μεσάνυχτα της περασμένης Τετάρτης προς Πέμπτη, πλημμύρισε τα μέσα ενημέρωσης. Άμεσα κάποιοι έσπευσαν να μιλήσουν για δήθεν εξέγερση υποψήφιων φοροφυγάδων. Ήταν αυτοί που έσπευσαν να υπερασπιστούν την ισότητα των Ελλήνων έναντι των ελεγκτικών μηχανισμών. Ένας από αυτούς κι ο αρμόδιος υπουργός κ. Παπαθανασίου. «Δεν είναι δυνατόν», είπε, «ορισμένοι πολίτες να πληρώνουν τα βάρη και μερικοί άλλοι να θεωρούν ότι μπορεί να φοροδιαφεύγουν. Απαιτούσαν να μη γίνουν έλεγχοι στο νησί. Δεν πρόκειται κανένας, με κανέναν τέτοιο τρόπο, να σταματήσει τον έλεγχο.» Έτσι είπε ο τσάρος της Ελληνικής Οικονομίας.

Ας αφήσουμε στην άκρη τον προσωπικό τόνο που κάποιοι εκ μέρους των εργαζομένων έδωσαν στην υπόθεση και ας επιστρέψουμε  στην ουσία της . Δεν ξέρω αν έχει γίνει αντιληπτό, αλλά μιλάμε για ένα γεγονός που έγινε στη Λήμνο. Ένα νησί στην είσοδο των Δαρδανελίων, που πριν 30 περίπου χρόνια, που ο υπογράφων το πρωτοεπισκέφθηκε, διέθετε ένα δρόμο με άσφαλτο από το λιμάνι έως το αεροδρόμιο. Και τούτον για προφανείς λόγους. Ένα νησί που αν δεν ήταν στο βόρειο Αιγαίο αλλά δυο μίλια έξω από το Σαρωνικό, θα διαγκωνίζονταν οι έχοντες και κατέχοντες για μια βιλίτσα στις αμμουδερές του παραλίες χρεωμένη στις off-shore εταιρείες τους.


Δεν είναι όμως εκεί, είπαμε, είναι στην είσοδο των Δαρδανελίων. Τι σημαίνει αυτό; Ότι για την ασφάλεια της χώρας, αν δεν υπήρχε το πλωτό αεροπλανοφόρο που ακούει στο όνομα Λήμνος, θα έπρεπε να το ανακαλύψουμε. Κι οι ελάχιστοι κάτοικοί του, σχεδόν όλοι κι όλοι 17.000 (του Στρατού συμπεριλαμβανομένου!!!) αν δεν ήταν στη Λήμνο θα έπρεπε να τους μεταφέρουμε από αλλού. Γιατί η Λήμνος σημαίνει Ελληνικό Αιγαίο. Κι αν ο όποιος Παπαθανασίου ετούτο δεν το καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει…


Αντί αυτού όμως, μια αντίληψη από το κράτος των Αθηνών, το αναπτυσσόμενο αναμεταξύ του τριγώνου πλατείας Κολωνακίου, πλατείας Συντάγματος και οδού Ρηγίλλης, με κατά καιρούς βόλτες στην Εκάλη και στη Ραφήνα, πραγματικά παιδοκτόνος. Είναι ίσοι όλοι οι Έλληνες, λένε οι διάφοροι Παπαθανασίου.


Ίσοι σε τι;


Στο δικαίωμα στη ζωή; Ο Λημνιός που σε μια ώρα από τώρα θα υποστεί σοβαρό έμφραγμα του μυοκαρδίου, σε τρεις ώρες θα τον κλαίει η μάνα του. Ο όποιος κάτοικος της Αττικής σε τρεις ώρες μπορεί να τα καταφέρει να εγχειρίζεται σε ένα όποιο «Ωνάσειο». Σε εννιά μέρες δε, ο δεύτερος θα είναι σπίτι του κι του πρώτου θα του κάνουν νιάμερα.
Στο δικαίωμα στο κοινό κόστος ζωής; Πόσο κοστίζει ένα μπουκάλι γάλα γνωστής μάρκας στην Αθήνα και πόσο στη νησιωτική Ελλάδα; Πόσο κοστίζουν άλλα βασικά είδη διατροφής όπως τα λαχανικά; Ή μήπως δε νιώσατε κι εσείς όπως όλοι μας έκπληκτοι, με την κατά καιρούς είδηση για κύμα ακρίβειας με γνωστοποίηση τιμών υποτιθέμενων υψηλών στην Αθήνα που όμως είναι φτηνές, πάμφθηνες για εμάς όλους τους άλλους νησιώτες;
Στο δικαίωμα στην πρόσβαση, στην επικοινωνία, στη συγκοινωνία; Στο δικαίωμα στην απομόνωση; Στο δικαίωμα σε ένα κόστος μετακίνησης ανάλογο με αυτό της άλλης Ελλάδας;
Ένα μοναχά δικαίωμα χαρακτηρίζει τους νησιώτες, τους Λημνιούς που προχθές ξεσηκώθηκαν.

Το δικαίωμα στο να επιμένουν πως είναι Έλληνες.

Είναι το κόστος της ελληνικής σημαίας, που κάθε μέρα ανεβοκατεβαίνει στο κάστρο της Μύρινας και πληρώνουν χρόνια τώρα αγόγγυστα οι Λημνιοί. Προσέξτε… Μοναχά οι Λημνιοί. Κανείς άλλος.  

Το κόστος της ελληνικότητας του νησιού το πληρώνουν οι κάτοικοι της Λήμνου.

Που περιμένουν το καράβι στο λιμάνι, ένα καράβι που δεν έρχεται.

Που περιμένουν το αεροπλάνο που έρχεται πανάκριβο.

Που ψάχνουν για γιατρούς ειδικοτήτων, σχολεία, δρόμους, χώρους που έχουν στη μέσα Ελλάδα, αλλά στη Λήμνο τα βλέπουν στην τηλεόραση.

Οι κάτοικοι της Λήμνου, που οπότε τύχει - και τυχαίνει, που να μην τύχαινε - καλούνται υπό τα όπλα που έχουν σπίτι τους.

Οι κάτοικοι της Λήμνου, που πληρώνουν μόνοι αυτοί το κόστος της ελληνικότητας του νησιού τους.

Ωραίοι ως Έλληνες, φιλότιμοι ως Έλληνες, αλλά και μάγκες ως Έλληνες άμα λάχει.

Για να μπορούν να πουν σε όποιον Παπαθανασίου υπεραμύνεται της… ισότητας των Ελλήνων έναντι της Εφορίας, πολύ απλά …

                                                             «Άι σιχτίρ, ρε…».

του στρατή Μπαλάσκα απο την εφ. Εμπρός 27-6-09