Τα τρία πρώτα βήματα & το ελληνικό κράτος υπό κατοχή και αυτοκατάργηση!

ο Επίκουρος Καθηγητής του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Α.Π.Θ. Σπύρος Μαρκέτος και ο Κώστας Χρυσόγονος  καθηγητής  Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, συνταγματολόγος 

Το κείμενο παρουσιάστηκε στην Ανοιχτή Συζήτηση με θέμα "Μπροστά στην κρίση", που οργάνωσε η Πρυτανεία του ΑΠΘ την ημέρα των εγκαινίων της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.

Του Σπύρου Μαρκέτου

Συντονιστής ήταν ο πρύτανης του ΑΠΘ, καθηγητής Γιάννης Μυλόπουλος, και ομιλητές ο Καθηγητής του Νομικού Τμήματος της Σχολής ΝΟΠΕ του Α.Π.Θ. Άρης Καζάκος, ο Πρόεδρος του ΕΣΔΕΠ και Καθηγητής του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών του Α.Π.Θ. Γιάννης Κρεστενίτης, ο δημοσιογράφος Πάσχος Μανδραβέλης, ο Επίκουρος Καθηγητής του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Α.Π.Θ. Σπύρος Μαρκέτος, ο Πρόεδρος του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ Καθηγητής Μωϋσής Σιδηρόπουλος, η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου, και ο μουσικός Διονύσης Τσακνής.

Κυρίες και κύριοι, καλημέρα σας.

Η συντροφιά μας είναι ετερόκλητη, τόσο από την άποψη των πολιτικών μας τοποθετήσεων όσο και των επαγγελματικών μας ιδιοτήτων. Εγώ θα σας μιλήσω για το θέμα μας, τη σημερινή οικονομική κρίση, από τη σκοπιά ενός ιστορικού και συνάμα ενός κομματικά ανένταχτου αριστερού. Και με την ιδιότητα του ανθρώπου που, μολονότι επαγγελματικά κάπως αναρμόδιος, άνοιξε τη δημόσια συζήτηση για το ζήτημα του χρέους μ’ ένα άρθρο γραμένο τα Χριστούγεννα του 2008 και δημοσιευμένο με αρκετή καθυστέρηση στην Αυγή το επόμενο Πάσχα. Σε καιρούς δηλαδή που περί άλλα τύρβαζαν όλοι αυτοί που σήμερα διακηρύσσουν πως όσο πιο άνεργος και πεινασμένος μείνει ο ελληνικός λαός, τόσο πιο εύκολα θα πληρώσει το εξωφρενικό δημόσιο χρέος, που ο ίδιος ούτε δημιούργησε ούτε ροκάνισε ούτε καν γνώριζε την ύπαρξή του.

Εαν δεν εγονάτιζε η καμήλα δεν την εφορτώνανε

«Επιτέλους»!
Αυτό αναφώνησε ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δημ. Δασκαλόπουλος, μετά το πρόσφατο διάγγελμα του πρωθυπουργού. Ενθουσιάστηκε από τη σκληρότητα των μέτρων που εξαγγέλθηκαν. Τώρα που μπήκαμε σε επιτήρηση θα πλέει σε πελάγη ευτυχίας. Τον περασμένο Οκτώβριο βρέθηκε σε μια έκθεση στο Λονδίνο κι αγόρασε ένα πίνακα 1,5 εκατ. $. Όσα θα βγάλει ένας εκπαιδευτικός δουλεύοντας 60 χρόνια ή ένας εμποροϋπάλληλος δουλεύοντας 80 χρόνια ! Είναι να μη χαίρεται με τη σκληρή λιτότητα (των εργαζομένων) και με την επιτήρηση;
Στην ελληνική κοινωνία υπάρχει συσσωρευμένος τεράστιος πλούτος κι εμείς πρέπει πάλι να πληρώσουμε για χρέη που ποτέ δεν δημιουργήσαμε. Τα ταμεία είναι άδεια αλλά και οι τσέπες μας επίσης Ποιοι έχουν τέλος πάντων τα λεφτά;
Ας δούμε ορισμένα παραδείγματα :

Έθνος Ενοικιαστών

 Και τώρα τι κάνουμε λοιπόν; Το μαύρο χρήμα καλά κυλάει στις τσέπες όπως κυλούσε πάντα. Οι θυρίδες των πολιτικών και των λαμογιών δεν θα ανοίξουν ποτέ. Δεν θα μάθουμε ποτέ πόσο τελικά κόστισαν σε τρεις γενιές Ελλήνων τα κουστούμια και τα γούστα του χειρότερου συρφετού πολιτικών και εμπλεκομένων παγκοσμίως. Πάντως σίγουρα πιο ακριβά από τα γούστα του κάθε μονάρχη που πέρασε από αυτή την χώρα και από οποιαδήποτε άλλη. Πήραμε με ευκολία το χάπι με το όνομα "Δημοκρατία" ξεχνώντας ότι για να μπορεί αυτή να επιβιώσει θα έπρεπε τα κελιά των φυλακών να είναι μεσοτοιχία με τα έδρανα των βουλευτών. Έτσι ορίζεται η Δημοκρατία: Το λάθος πληρώνεται. Αντί όμως κελιών βάλαμε πλάτη για να χτιστούν κομματικά γραφεία και πουλήσαμε την συνείδηση για μία νύχτα στα μπουζούκια.

διαβάστε περισότερα:

Γειά σου Λήμνο λεβεντιά 3

Και ξαφνικά ο προπηλακισμός του κλιμακίου των εργαζόμενων στην Υπηρεσία Ειδικών Ελέγχων στη Μύρινα της Λήμνου, τα μεσάνυχτα της περασμένης Τετάρτης προς Πέμπτη, πλημμύρισε τα μέσα ενημέρωσης. Άμεσα κάποιοι έσπευσαν να μιλήσουν για δήθεν εξέγερση υποψήφιων φοροφυγάδων. Ήταν αυτοί που έσπευσαν να υπερασπιστούν την ισότητα των Ελλήνων έναντι των ελεγκτικών μηχανισμών. Ένας από αυτούς κι ο αρμόδιος υπουργός κ. Παπαθανασίου. «Δεν είναι δυνατόν», είπε, «ορισμένοι πολίτες να πληρώνουν τα βάρη και μερικοί άλλοι να θεωρούν ότι μπορεί να φοροδιαφεύγουν. Απαιτούσαν να μη γίνουν έλεγχοι στο νησί. Δεν πρόκειται κανένας, με κανέναν τέτοιο τρόπο, να σταματήσει τον έλεγχο.» Έτσι είπε ο τσάρος της Ελληνικής Οικονομίας.

Ας αφήσουμε στην άκρη τον προσωπικό τόνο που κάποιοι εκ μέρους των εργαζομένων έδωσαν στην υπόθεση και ας επιστρέψουμε  στην ουσία της . Δεν ξέρω αν έχει γίνει αντιληπτό, αλλά μιλάμε για ένα γεγονός που έγινε στη Λήμνο. Ένα νησί στην είσοδο των Δαρδανελίων, που πριν 30 περίπου χρόνια, που ο υπογράφων το πρωτοεπισκέφθηκε, διέθετε ένα δρόμο με άσφαλτο από το λιμάνι έως το αεροδρόμιο. Και τούτον για προφανείς λόγους. Ένα νησί που αν δεν ήταν στο βόρειο Αιγαίο αλλά δυο μίλια έξω από το Σαρωνικό, θα διαγκωνίζονταν οι έχοντες και κατέχοντες για μια βιλίτσα στις αμμουδερές του παραλίες χρεωμένη στις off-shore εταιρείες τους.

Δεν είναι όμως εκεί, είπαμε, είναι στην είσοδο των Δαρδανελίων. Τι σημαίνει αυτό; Ότι για την ασφάλεια της χώρας, αν δεν υπήρχε το πλωτό αεροπλανοφόρο που ακούει στο όνομα Λήμνος, θα έπρεπε να το ανακαλύψουμε. Κι οι ελάχιστοι κάτοικοί του, σχεδόν όλοι κι όλοι 17.000 (του Στρατού συμπεριλαμβανομένου!!!) αν δεν ήταν στη Λήμνο θα έπρεπε να τους μεταφέρουμε από αλλού. Γιατί η Λήμνος σημαίνει Ελληνικό Αιγαίο. Κι αν ο όποιος Παπαθανασίου ετούτο δεν το καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει…

Αντί αυτού όμως, μια αντίληψη από το κράτος των Αθηνών, το αναπτυσσόμενο αναμεταξύ του τριγώνου πλατείας Κολωνακίου, πλατείας Συντάγματος και οδού Ρηγίλλης, με κατά καιρούς βόλτες στην Εκάλη και στη Ραφήνα, πραγματικά παιδοκτόνος. Είναι ίσοι όλοι οι Έλληνες, λένε οι διάφοροι Παπαθανασίου.

Ίσοι σε τι;

Στο δικαίωμα στη ζωή; Ο Λημνιός που σε μια ώρα από τώρα θα υποστεί σοβαρό έμφραγμα του μυοκαρδίου, σε τρεις ώρες θα τον κλαίει η μάνα του. Ο όποιος κάτοικος της Αττικής σε τρεις ώρες μπορεί να τα καταφέρει να εγχειρίζεται σε ένα όποιο «Ωνάσειο». Σε εννιά μέρες δε, ο δεύτερος θα είναι σπίτι του κι του πρώτου θα του κάνουν νιάμερα.
Στο δικαίωμα στο κοινό κόστος ζωής; Πόσο κοστίζει ένα μπουκάλι γάλα γνωστής μάρκας στην Αθήνα και πόσο στη νησιωτική Ελλάδα; Πόσο κοστίζουν άλλα βασικά είδη διατροφής όπως τα λαχανικά; Ή μήπως δε νιώσατε κι εσείς όπως όλοι μας έκπληκτοι, με την κατά καιρούς είδηση για κύμα ακρίβειας με γνωστοποίηση τιμών υποτιθέμενων υψηλών στην Αθήνα που όμως είναι φτηνές, πάμφθηνες για εμάς όλους τους άλλους νησιώτες;
Στο δικαίωμα στην πρόσβαση, στην επικοινωνία, στη συγκοινωνία; Στο δικαίωμα στην απομόνωση; Στο δικαίωμα σε ένα κόστος μετακίνησης ανάλογο με αυτό της άλλης Ελλάδας;
Ένα μοναχά δικαίωμα χαρακτηρίζει τους νησιώτες, τους Λημνιούς που προχθές ξεσηκώθηκαν.

Το δικαίωμα στο να επιμένουν πως είναι Έλληνες.

Είναι το κόστος της ελληνικής σημαίας, που κάθε μέρα ανεβοκατεβαίνει στο κάστρο της Μύρινας και πληρώνουν χρόνια τώρα αγόγγυστα οι Λημνιοί. Προσέξτε… Μοναχά οι Λημνιοί. Κανείς άλλος.  

Το κόστος της ελληνικότητας του νησιού το πληρώνουν οι κάτοικοι της Λήμνου.

Που περιμένουν το καράβι στο λιμάνι, ένα καράβι που δεν έρχεται.

Που περιμένουν το αεροπλάνο που έρχεται πανάκριβο.

Που ψάχνουν για γιατρούς ειδικοτήτων, σχολεία, δρόμους, χώρους που έχουν στη μέσα Ελλάδα, αλλά στη Λήμνο τα βλέπουν στην τηλεόραση.

Οι κάτοικοι της Λήμνου, που οπότε τύχει - και τυχαίνει, που να μην τύχαινε - καλούνται υπό τα όπλα που έχουν σπίτι τους.

Οι κάτοικοι της Λήμνου, που πληρώνουν μόνοι αυτοί το κόστος της ελληνικότητας του νησιού τους.

Ωραίοι ως Έλληνες, φιλότιμοι ως Έλληνες, αλλά και μάγκες ως Έλληνες άμα λάχει.

Για να μπορούν να πουν σε όποιον Παπαθανασίου υπεραμύνεται της… ισότητας των Ελλήνων έναντι της Εφορίας, πολύ απλά …

                                                             «Άι σιχτίρ, ρε…».

του στρατή Μπαλάσκα απο την εφ. Εμπρός 27-6-09