Ο π.Κύριλλος από τη Μυτιλήνη στη Σμύρνη !

Αρθρογράφος:
Σωτήρης Τζούμας

Έχω γράψει κατ´επανάληψη, οτι εμείς εδώ θα γράφουμε πάντα την αλήθεια,ακόμη και αν χρειαστεί να στενοχωρήσουμε κάποιους από τους φίλους αναγνώστες μας.

Για μερικούς φίλους,ας πούμε, δεν θα έπρεπε να γράψω ποτέ δυό καλά λόγια για τον Αρχιμ. Κύριλλο Συκή, τον κληρικό αυτό που έκανε τελευταία όλη την Ελλάδα να μιλά και να παραμιλά για τη Μικρά Ασία.

Και δεν θα έπρεπε να του πιστώσω αυτή την επιτυχία, διότι στην κρίση που πέρασε η Εκκλησία μας προ δωδεκαετίας, κατά τη διένεξη Αθηνών- Φαναρίου, ο εν λόγω κληρικός προίστατο, κατά την άποψη πολλών, στις αντιδράσεις και στα γεγονότα που εξυφαίνονταν τότε, κατά του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου μας Χριστοδούλου.

Κάποιοι άλλοι θα πούν οτι κακώς υπενθυμίζω σήμερα παλιές ιστορίες. Περασμένα- ξεχασμένα που λένε.
Αλλά η εκκλησιαστική μας ιστορία, πρέπει να γράφεται με αλήθειες. "Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς"!

Τα χρόνια μπορεί να πέρασαν. Ο μεγάλος ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΣ της εποχής εκείνης, ο σύγχρονος Σταυρωμένος, ο Χριστόδουλός μας, δεν υπάρχει πιά. Φαρμακωμένος από το..."φαρμάκι" που τον πότισαν εχθροί και φίλοι, έφυγε από κοντά μας, πληγωμένος και πονεμένος.

Σήμερα διαπιστώνουν όλοι οτι σε εκείνον τον ακήρυκτο πόλεμο που υφίστατο μεταξύ Αθηνών- Φαναρίου, δεν έφταιγε ο Χριστόδουλος, αλλά οι ποικιλώνυμοι "εφιάλτες" της εποχής εκείνης, που ροκάνιζαν τον θρόνο του και ζητούσαν μερίδιο εξουσίας στην Εκκλησία, εν ονόματι της... Συνοδικότητας, την οποία φρόντισαν στη συνέχεια να αποδομήσουν, ως περιττό είδος στη διοίκηση της Εκκλησίας. Αφού έκαναν τη δουλειά τους, στη συνέχεια την εξοστράκισαν ως περιττό σώμα, στη διοίκηση της Εκκλησίας μας.

Οι πληγές που δημιουργήθηκαν τότε, μπορεί να επουλώθηκαν από το χρόνο, αλλά μετά από μία διαμάχη πάντα κάτι μένει.

Ο Αρχιμ. Κύριλλος Συκής, μπορεί να πήρε θέση και να τάχθηκε, με λόγους και με πράξεις, υπέρ του Φαναρίου, αλλά ποτέ δεν το έπαιξε σε διπλό ταμπλό και ποτέ δεν είχε ύποπτο ρόλο στο θέμα αυτό. Αντιθέτως αυτά που πίστευε και υποστήριζε τότε, τα αυτά πιστεύει και υποστηρίζει και τώρα. Τίποτα δεν άλλαξε. Και αυτό δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς, το αναγνωρίζουν όλοι.

Ήλθε,όμως, η ώρα να περάσει κι αυτός κάποια στιγμή τον προσωπικό Γολγοθά του. Έβαλε ο διάβολος την ουρά του και η περίοδος μέλιτος που περνούσε στην Μυτιλήνη, κοντά στον Μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιάκωβο-- έναν Ιεράρχη σοβαρό, ηπίων τόνων και σαφούς Πατριαρχικού προσανατολισμού ως γνήσιος Χαλκίτης που είναι-- υπέστη ανήκεστον βλάβη, εξαιτίας της αναμείξεως εξωγενών παραγόντων που ως μη όφειλαν ήθελαν να αναπτύξον εκκλησιαστικό παραγοντισμό. Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα κάποιες παράπλευρες απώλειες.

Από την ρήξη αυτή είχαμε αλυσιδωτά την διάσπαση των σχέσεων του Μητροπολίτη αφ´ενός με τον π. Κύριλλο και αφ´ετέρου με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, διότι έννοιωσε πως προδόθηκε αφού το Πατριαρχείο στη ρήξη των δύο ανδρών, πήρε σαφώς θέση υπέρ του π.Κυρίλλου.
Φυσικό επακόλουθο όλων αυτών ήταν η φυγή του Αρχιμ. Κύριλλου Συκή, από την πατρίδα του, την Μυτιλήνη αλλά και η διακοπή των παραδοσιακά άριστων σχέσεων του Μυτιλήνης Ιακώβου με την Μητέρα Εκκλησία ! Γιαυτό και ήταν ένας από τους ολίγους που δεν παρέστη στη Σύναξη των Ιεραρχών του Θρόνου τον περασμένο Σεπτέμβριο και σταμάτησε γενικά τις επισκέψεις του στα γειτονικά της Λέσβου παράλια της Τουρκίας και στο Φανάρ.
Ωστόσο ο π. Κύριλλος βρήκε αμέσως φιλόξενη στέγη για να συνεχίσει το έργο του και να αναπτύξει δραστηριότητα. Ανέλαβε να ζωντανέψει από τις στάχτες ένα από τα πλέον ζωτικά κύτταρα του Πατριαρχείου.
Εγκαταστάθηκε στη Σμύρνη και άρχισε να εργάζεται πυρετωδώς για την ευλογημένη και μαρτυρική αυτή περιοχή της Μικράς Ασίας.

Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα ο π. Κύριλλος έχει κάνει θαύματα! Τί να πρωτοσημειώσει κανείς και τί να εξάρει από τα επιτεύγματά του ,στην ευλογημένη Μικρασιατική γή;

Και όλα αυτά τα κάνει ως απλός Αρχιμανδρίτης, χωρίς τον αέρα και την εξουσία που δίνει συνήθως σε έναν κληρικό όταν φέρει το αρχιερατικό αξίωμα! Και άλλοι πήραν τη Μίτρα και το εγκόλπιο αλλά έμειναν εκεί. Δεν πρόσθεσαν ούτε ένα κεραμίδι!

Ο π. Κύριλλος με την ευλογία και τη σύμφωνη γνώμη του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, δεν έχασε το χρόνο του! Άρχισε αμέσως να υλοποιεί το έργο που ανέλαβε, λες και ήταν προετοιμασμένος από καιρό γιαυτό.
Άρχισε αμέσως να χτυπά πόρτες, να ανοίγει διαύλους επικοινωνίας με τις τουρκικές αρχές,να διαλύει καχυποψίες που φώλιαζαν και φωλιάζουν πάντα στο μυαλό των Τούρκων, να αμβλύνει προβλήματα που παρουσιάζονταν και να τηρεί στο ακέραιο τις υποσχέσεις που έδινε και να εκτελεί τα συμφωνηθέντα.

Με λίγα λόγια ο απλός αυτός παπάς, με το πείσμα του και την αγάπη του στην αποστολή του έβαλε τα γυαλιά σε πολλούς φτασμένους Μητροπολίτες. Λες και ήταν γραφτό του να φύγει "διωγμένος" από την προσφυγική Μυτιλήνη, για να πάει να αναστήσει μιά άλλη μαρτυρική περιοχή προσφυγιάς που έκανε την ανθρωπότητα να κλάψει από τη θυσία της.
Και με την μέχρι σήμερα διακονία του μας δίδαξε πολλά. Σίγουρα ήταν καρμική και εκ Θεού όλη αυτή η περιπέτεια που έζησε, για να βγεί ξανά στην επιφάνεια αυτό το κομμάτι της πονεμένης Ρωμιοσύνης .

Δεν είναι εύκολο να μετατρέπει κανείς, μέρα με τη μέρα, έναν γαιδουρόδρομο σε προσβάσιμη λεωφόρο! Δεν είναι εύκολο να καταφέρνεις να ξαναρίξεις το Σταυρό στην αιματοβαμμένη θάλασσα της Σμύρνης μετά από 96 χρόνια. Δεν είναι εύκολο να ξαναχτυπάς τις καμπάνες, σε μία περιοχή που έχει μάθει πια να ακούει μόνο τον Ιμάμη από το μιναρέ του. Δεν είναι εύκολο να ξαναζεί ο Πατριάρχης μία ολόκληρη εβδομάδα σε αυτή την περιοχή και να το καθιερώνει θεσμικά πλέον.

Και ναί, ο π. Κύριλλος άνοιξε τους κλειστούς ορίζοντες αυτής της περιοχής, που μέχρι χθές ήταν και για το ίδιο το Πατριαρχείο μας.... ταμπού!! Τα αιματοβαμμένα μνημεία μας, ούτε τα αγγίζουμε, ούτε τα πατάμε! Μόνο τα προσκυνάμε.

Δεν είναι τυχαίο που από τον διωγμό του Μικρασιατικού ελληνισμού το 1922, το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο δεν εξέλεξε ποτέ πια Μητροπολίτες γιαυτήν την μαρτυρική γή της Ιωνίας, της Αιολίας κ.ά., όπως έκανε για όλες τις άλλες, εξίσου μαρτυρικές, Μητροπόλεις που απαρτίζουν ως πολύτιμοι λίθοι το στέμμα του Οικουμενικού μας θρόνου.
Και ήλθε τώρα ο "διωγμένος" π. Κύριλλος Συκής, να μας θυμίσει το χρέος όλων ημών των επιζώντων, έναντι της θυσίας και του μαρτυρίου που υπέστη ο Μικρασιατικός Ελληνισμός. Ήλθε να μας ξυπνήσει και να μας κάνει συμμαχητές ενός σπουδαίου αθλήματος. Να κάνουμε αυτό που δεν κάναμε 96 ολόκληρα χρόνια: να κλάψουμε και να μνημονεύσουμε τους Μικρασιάτες πατέρες και μητέρες και τα αδέλφια μας,στον τόπο του μαρτυρίου τους, εκεί ακριβώς που σφαγιάστηκαν, κάηκαν ζωντανοί και θυσιάστηκαν για την αγάπη τους στη Μικρά Ασία.
Δεν είναι τυχαίο αυτό που είπε ο π. Κύριλλος την ημέρα των Θεοφανείων, σε όσους έπεσαν στη θάλασσα για να πιάσουν τον Σταυρό:
-- " Δεν θα Βουτήξετε να πιάσετε μόνο το Σταυρό, αλλά θα ανασκαλέψετε τη θάλασσα, για να αισθανθούν οι πρόγονοί μας που είναι μέσα σε αυτή,τί ακριβώς γίνεται σήμερα και οτι τους θυμόμαστε και τους τιμάμε για την θυσία τους".

Ο π. Κύριλλος εργάσθηκε μέχρι σήμερα με ζήλο και αυταπάρνηση για να στήσει αυτό το έργο, χωρίς την βοήθεια κανενός. Η γειτονική Μητρόπολη Χίου, που ο εκάστοτε Μητροπολίτης της, στον τίτλο του θεωρείται "υπέρτιμος και έξαρχος πάσης Ιωνίας", μπορεί να συνέδραμε ηθικά τον π. Κύριλλο, αλλά υλικά δεν έχει προσφέρει τίποτα σε αυτό το σπουδαίο έργο που αναβιώνεται και στο οποίο είμαστε όλοι θαυμαστές! Πολλώ μάλλον η Μητρόπολη Μυτιλήνης για τους γνωστούς λόγους, ή η Μητρόπολη Μηθύμνης από αλληλεγγύη ως συμπάσχουσα προς την Μυτιλήνης.
Και όμως,αυτό το έργο πρέπει να συνεχιστεί και να ενώσει τους απανταχού Μικρασιάτες!
Ίσως ήλθε μάλιστα η ώρα να γίνει κάτι ακόμη πιο θεαματικό: να ξανακούσουμε να ζωντανεύει μιά Μητρόπολη της περιοχής εκείνης.
Πολλοί λένε οτι ο τίτλος της ιστορικής και Αγίας Μητρόπολης Σμύρνης, είναι φορτισμένος και θα ήταν βλασφημία να εκλεγεί στις μέρες μας Μητροπολίτης Σμύρνης. Σε απάντηση όλων αυτών εμείς λέμε οτι είναι είναι το ίδιο ακριβώς με άλλους ιστορικούς τίτλους, που η θυσία των Ιεραρχών τους και του ποιμνίου τους, τους καθαγίασαν! Και όμως τους ξανακούσαμε!
Και τί πιο ωραίο και ιερό, να έχουμε και να ακούμε ξανά στις ημέρες μας τον τίτλο του Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης!!! Η εποχή μας έχει ανάγκη από τέτοια Άγια παραδείγματα θυσίας και μαρτυρίου!
Ο Άγιος Χρυσόστομος Σμύρνης βροντοφωνάζει από τον τάφο του στους Ιεράρχες μας, τον λόγο του Απ. Παύλου:"Μιμηταί μου γίγνεσθε, καθώς καγώ Χριστού ".

Και αν αυτά τα τα επιχειρήματα της καρδιάς,δεν θεωρηθούν αρκετά για να κάμψουν τις αντιστάσεις αυτών που διαφωνούν τότε και η πάλαι ποτέ διαλάμψασα Μητρόπολη Ανέων και Κρήνης, δεν θα ήταν άσχημο να ξαναζωντανέψει. Κάθε άλλο μάλιστα.
Αλλά για όλα αυτά θα σκεφθεί και θα αποφασίσει ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Είμαστε βέβαιοι οτι θα μας εντυπωσιάσει και πάλι με την όποια απόφασή του. Έχει ταλέντο στο να μας....αιφνιδιάζει!
http://www.politischios.gr

Στη Συρία της δεκαετίας του΄70 !!

Στη Συρία της δεκαετίας του΄70 και του΄80 έζησα την ιστορική εμπειρία σαν δική μου καθημερινότητα. Πουθενα αλλού δεν ένιωσα με τόση πληρότητα να ξαναμπαίνω στη μήτρα. Βαθμιαία, εκεί έβρισκα τον εαυτό μου.

Η μεγαλύτερη έκπληξη ήταν η αποκάλυψη της ταυτότητας μου, όχι βεβαίως αυτής του διαβατηρίου (η οποία ταυτιζόταν μέχρι τότε με την πεποίθησή μου), αλλά εκείνης που μου απέδιδαν οι Σύριοι κι όλοι οι Μεσανατολίτες. Στην αρχή δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω τι συμβαίνει. Αντιλαμβανόμουν ότι με έβλεπαν αλλιώς, αλλά πώς; και γιατί; Τι ήταν αυτό που αναγνώριζαν αυτοί και αγνοούσα εγώ;

Καθώς περνούσαν οι ημέρες, άρχισα να διακρίνω ότι η ελληνική προέλευσή μου είχε τελείως διαφορετικό νόημα για εκείνους. Ούτε η χώρα Ελλάδα ούτε η πρωτεύουσα Αθήνα τους ήταν οικείες, ακόμα τότε — στους περισσότερους, μάλιστα, ήταν και παντελώς άγνωστες. Μα πώς να εξηγήσω την υπέρτατη χαρά τους όταν μάθαιναν ότι είμαι Γίουνάνα (Γιουνάν = Ίων = Έλληνας), άρα Ρουμ Ορτοντόξ, δηλαδή Ορθόδοξη, και, κατά συνέπεια, γι' αυτούς, κομμάτι —και μάλιστα, εκλεκτό κομμάτι— του δικού τους κόσμου; Μόνον που εγώ δεν το ήξερα

Η διαδικασία της αποτίναξης του δικού μου προσωπείου άρχισε σε ένα ζαχαροπλαστείο στο Χαλέπι, καθώς πλήρωνα τα φιστικομπακλαβαδάκια που επρόκειτο να πάρω μαζί μου στην Ελλάδα. Είχα ήδη περάσει τρεις εβδομάδες στη Συρία. Με αιματηρές οικονομίες μάζεψα το απαιτούμενο ποσόν για το ταξίδι και με φοβερές θυσίες διάβασα ό,τι έπρεπε να διαβάσω, ώστε να πάω προετοιμασμένη. Και όταν λέω «ό,τι έπρεπε», εννοώ τα πάντα. Γιατί ως γαλλοσπουδαγμένη νέα, είχα ζήσει σε ένα φιλο-αραβικό, φιλοσυριακό περιβάλλον. Είχα την ώθηση των γαλλικών σπουδών σχετικά με τη Συρία (την οποία οι Γάλλοι είχαν υποτάξει ως «εντολοδόχοι» των νικητών του Πρώτου Παγκόσμιου πολέμου και διατηρούν πάντα την προνομιακή σχέση του πρώην γηπεδούχου, που δεν παραιτείται από την κληρονομιά, αντιμετωπίζει με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και αρκετή δόση κεκαλυμμένης συγκατάβασης τις παλαιές του κτήσεις, προωθώντας τη νεοαποικιοκρατική πολιτική του μέσα από πολιτιστικές δραστηριότητες, εκδόσεις, εκθέσεις, επιστημονικά συμπόσια, μουσικές εκδηλώσεις και όλα όσα υπάγονται στο πλέγμα της πολιτιστικής προσέγγισης). Ε! τι άλλο ήθελα. Ξεκινούσα από το καλύτερο ευρωπαϊκό εφαλτήριο για να γνωρίσω την Ανατολή.

Άρτια προετοιμασμένη πραγματοποίησα μία σχεδόν μυθική περιήγηση, αποκλειστικά αρχαιολογικού ενδιαφέροντος. Είδα τα πάντα. Προϊστορικά, αρχαία, ελληνιστικά, ρωμαϊκά, πρωτοχριστιανικά και πρώιμα βυζαντινά, πρωτοϊσλαμικά και μεσαιωνικά. Το τέρμα ήταν η επέλαση των Μογγόλων. Όλα τα νεότερα ήταν γραφικά και αρκούντως εξωτικά αλλά δευτερεύοντα. Θα είχα πάρα πολλά να διηγηθώ στους φίλους, κυρίως στους Γάλλους λάτρεις της μεσα-νατολίτικης Προϊστορίας. Τους το είχα υποσχεθεί, όταν μου δάνειζαν τα συγγράμματα περί Σουμερίων και Ακκάδων και Ασσυρίων, και όλων εκείνων των άλλων περίφημων πολιτισμών, και με καθοδηγούσαν ως προς το τι έπρεπε να διαβάσω και να δω. Να μην παραλείψω, εννοείται, και τα σταυροφορικά κάστρα, το καμάρι της Φραγκιάς.

Είχα, λοιπόν, περπατήσει τα πάντα κι είχα φτάσει ενθουσιασμένη στο Χαλέπι, τελευταίο σταθμό του ταξιδιού μου, διατηρώντας την απορία για τον τρόπο με τον οποίο με υποδέχονταν οι άνθρωποι, όταν ξεστόμιζα την καταγωγή μου. Έμποροι, εστιάτορες, βοσκοί, φύλακες αρχαιοτήτων και συνεπιβάτες στα λεωφορεία, Σύριοι, Βεδουίνοι, Κούρδοι, Χαλδαίοι, Παλαιστίνιοι και Αρμένιοι, αδιαφορώντας πλήρως γι' αυτό που εγώ πίστευα ότι αντιπροσωπεύω, θεωρούσαν ύψιστη τιμή τη γνωριμία μας. Αυτό ήταν ολοφάνερο, αλλά μου διέφευγε η αιτία. Αισθανόμουν ότι φέρω κάτι, σαν να εκπροσωπούσα κάποιον, σαν να μετέφερα μνήμες ή σύμβολα ή ποιος ξέρει τι άλλο αόρατο — ορατό σε αυτούς, με τους οποίους δεν είχα τρόπο να επικοινωνήσω με τον λόγο (κι αν κάποιοι ελάχιστοι μιλούσαν γαλλικά ή αγγλικά, δεν έμπαιναν στον κόπο να μου εξηγήσουν, γιατί απλούστατα
δεν μπορούσαν να διανοηθούν ότι χρειαζόμουν εξηγήσεις). Άλλοτε, πάλι, έλεγα ότι μάλλον είναι αποκυήματα της φαντασίας μου αυτά, ίσως απλώς τους εντυπωσίαζε ότι ήμουνα μία νέα γυναίκα που ταξίδευε μόνη σε έναν τόπο δίχως τουριστικές εμπειρίες (δίχως καμιά επαφή με τουρίστες, αυτός ο κόσμος ήταν ακόμα εντελώς αθώος, συνεσταλμένος και, συνάμα, αυθόρμητος). Ωστόσο, τα διάφορα εξωφρενικά περιστατικά που μου συνέβαιναν δεν με άφηναν να εφησυχάζω με τέτοιες απλουστευτικές ερμηνείες. Ώσπου ήρθε η ώρα να αγοράσω τα μπακλαβαδάκια με το φιστίκι.

Ο ζαχαροπλάστης μιλούσε γαλλικά. Εκείνα τα παλαιομοδίτικα της αστικής τάξης της Μέσης Ανατολής.

«Θα μου επιτρέψετε να σας τα προσφέρω» είπε. Διαμαρτυρήθηκα' ήτανε πέντε κουτιά.

«Και δέκα να πάρετε, θα είναι χαρά μου» είπε. «Το απόγευμα σας περιμένουμε στην εκκλησία». Ευτυχώς δεν είχα προλάβει να πάρω τα κουτιά, γιατί θα μου έπεφταν από τα χέρια.

«Είναι οι Α' Χαιρετισμοί σήμερα» συνέχισε απτόητος. Δεν είχε αντιληφθεί ότι έμεινα κεραυνόπληκτη. «Όλη η Κοινότητα σας περιμένει. Ελπίζω να μην έχετε άλλες υποχρεώσεις».

Τραυλίζοντας ρώτησα πού βρίσκεται η εκκλησία.

«Είναι εδώ πίσω. Μόλις περάσετε τα υφασματάδικα, η πρώτη πόρτα με τον Σταυρό. Η επόμενη είναι η αρμενική»

Αυτό ήταν. Είχα ταξιδέψει σε μία χώρα η οποία με ενδιέφερε για το απώτατο παρελθόν της. Ήμουν έτοιμη να φύγω δίχως να πάρω μυρωδιά από το παρόν της. Σαν Γαλλίδα οριονταλίστρια, που παραβλέπει τις υπερμεγέθεις κατσαρίδες στα δωμάτια των πανδοχείων, για να απολαύσει το άρωμα των νεκρών πολιτισμών. Είχα επισκεφθεί τουλάχιστον είκοσι από τους εκατοντάδες εγκαταλελειμμένους πρωτοβυζαντινούς οικισμούς, αυτούς που είχε ανακαλύψει ο Μπάτλερ, μετά το 1900, και τους ονόμασε «ghost cities»' είχα δει δεκάδες πετρόχτιστες εκκλησίες, πύργους, τετραώροφα πανδοχεία, στάβλους κι αποθήκες της Προ'ισλαμικής εποχής. Ήμουν έτοιμη να φύγω με την πεποίθηση ότι το κεφάλαιο του Χριστιανισμού τελείωσε με τη μουσουλμανική κατάκτηση. Η Δαμασκός παραδόθηκε το 635. Το Χαλέπι έπεσε έναν χρόνο αργότερα. Πότε θα καταλάβουμε ότι το σπαθί δεν κόβει την ιστορία

Βρισκόμουν σε ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα της σύγχρονης αραβικής Ορθοδοξίας. Το μητροπολιτικό μέγαρο ήταν δυο βήματα από το ζαχαροπλαστείο. Η έδρα της Μητροπόλεως Βεροίας (Βέροια, και επισήμως Βέροια Χαλυβών, ονόμασαν οι Σελευκίδες το Χάλεμπ-Αλέπο — τους είχε φάει, καθώς φαίνεται, η νοσταλγία της μακεδονικής πατρίδας) στεγάζεται σε ένα τυπικά μεσανατολίτικο αρχοντικό. Μία κρεβατίνα σκεπάζει τη μεγάλη εσωτερική αυλή, στο κέντρο υπάρχει η μαρμάρινη δεξαμενή με το σιντριβάνι, δίπλα ένα πελώριο γιασεμί και μια μικρή ροδιά. Δεκαεπτά αιώνες εδώ. Ο μητροπολίτης Βεροίας Ηλίας, σπουδαγμένος στην Ελλάδα: στη Θεολογική των Αθηνών και στην ΙΙάτμο. Ο πρωτοσύγκελος Αντώνιος: στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, στην Πόλη. Δεν πίστευα στα αυτιά και στα μάτια μου. Κι ούτε πρόλαβα να θυμώσω αυτή τη φορά. Με άρπαξε η συγκίνηση, η μεγαλύτερη της ζωής μου.

Ανοιξιάτικο απόγευμα στο Χαλέπι' οι Α' Χαιρετισμοί. Οι καμπάνες ακούστηκαν σε ολόκληρη την αγορά. Κι εγώ ήταν σαν να έμπαινα πρώτη φορά σε εκκλησία. Το εκκλησίασμα με υποδέχθηκε με χαμόγελα, κλάματα, το δεξί χέρι στο μέρος της καρδιάς αντί άλλου χαιρετισμού. Οι γυναίκες έκαναν τόπο να περάσω, η καθεμιά μού έδινε τη θέση της. Με θώπευαν με τα μάτια. Είχα έρθει από τη Βασιλεύουσα. Αυτή την ιδιότητα μου απέδιδαν όλοι εκείνοι που με τιμούσαν χωρίς να καταλαβαίνω τι μου συνέβαινε. Η δική μας Ελλάδα δεν υπήρχε γι' αυτούς. Ούτε τα αρχαιολατρικά θέσφατα και οι νεοελληνικές κατασκευές περί ενδόξων Αθηναίων προγόνων τούς συγκινούσαν. Στις δικές τους αξίες αυτό που μετρούσε ήταν αυτό που εμείς είχαμε απορρίψει (μετά βδελυγ-μίας). Η αίγλη της κωνσταντινουπολίτικης Ορθοδοξίας, η λάμψη του ρωμαίικου οικουμενισμού, η παρηγοριά (και η σοφία) της βιωμένης συνύπαρξης, οι συγγένειες και οι κοινοί κώδικες του σεβασμού ανάμεσα στους λαούς της Ανατολής αναδύονταν μέσα από τις αραβικές και τις ελληνικές ψαλμωδίες, την κίνηση των σωμάτων, τη συγκίνηση των εκκλησιαζόμενων, τις ελληνοαραβικές κι αραβοελληνικές επιγραφές στις εικόνες, το λιβάνι, τη διάχυτη αίσθηση της πνευματικής κοινότητας

Σαν το απολωλός πρόβατο, είχα πάρει τον δρόμο του αναπάντεχου γυρισμού. Η Ελλάδα απομακρυνόταν πίσω από τα «Χαίρε» και τα «Χαμπίμπι»' αποκτούσε τις πραγματικές της, μηδαμινές, διαστάσεις. Απόμεινε μια κουκκίδα στο σώμα της Ρωμιοσύνης. Εκείνο το ανοιξιάτικο απόγευμα, η ζωή μου άλλαξε άρδην. Ένιωθα να αποχωρίζομαι από το ξεραμένο δέρμα μου, ώσπου αποσπάστηκε από το σώμα μου και δεν έμεινε ούτε λέπι. Η Συρία με οδηγούσε...............

Μαριάννα Κορομηλά
απόσπασμα απο το βιβλίο "Η Μαρία των Μογγόλων"

Περί αναχωρήσεως και μοναχισμού: «Ούτοι πάντες άπέναντι των δογμάτων του Καίσαρος πράττουσι»

Ποιοί είναι τούτοι οί «ούτοι», πού πράττουν απέναντι των δογμάτων του Καίσαρος·, Πού, 'Αντάρτες «ούτοι», άνταίρουν τό άνάστημα τους, αδάμαστοι, «άπέναντι» στήν κοσμικήν Ίσχύν, τήν εγκόσμια Αρχήν του Καίσαρος;

 Διότι κάποτε, μέσα στην παρακμή, τήν αμαρτία, τον τρόμο τους, άκρως κατάντεις, οί πλούσιοι και ό Καίσαρ δέν τολμούν πια νά άντικρύσουν άντην, τον άπέναντι τυραννισμένο λαό τους.
Για νά σώσουν τήν έξουσία και τό τομάρι τους, σκαρφίζονται τότε σόφισμα πολιτεύματος εύφυώς γλοιώδες: κύπτουν ψευδολόγον τον αυχένα τους στήν «όργήν Λαού» και περίτρομοι άδιόρθωτοι ληστοσυμμορίτες, οι άδηφάγοι εξουσιαστές, προσκυνοΰν τάχα τήν πίστη των δούλων τους:

Εν τούτω Νίκα

Ό σταυρός του Εσταυρωμένου ανυψούται πλέον ώς Θέσμιον νόμισμα του Άρχολιπάρου Καίσαρος και της πλουτοκρατίας του, έτσι ώστε νά ξεγελαστούν οί λιμοκτονούντες πληβείοι, οί δούλοι οί έσταυρωμένοι. Και μέ τον Εσταυρωμένο, νέον νόμισμα της Καισαροπλουτοκρατίας, νά συνεχίσουν άπροσκόπτως τό Κράτος και ή Βία νά κατατρώγουν τό συκώτι του δεμένου Λαοΰ. Τό έν τούτω Νίκα δέν έξαφάνισε ούτε τήν δουλεία, ούτε τήν πλουτοκρατία, ούτε τήν έν Κοινωνία αδικία. Τό καθεστώς άλλαξε, ινα μήν άλλάξη τίποτε. Τό σύστημα προσκύνησε τον Εσταυρωμένο Θεάνθρωπο και εξακολούθησε, άνάλγητον, νά σταυρώνει τον 'Άνθρωπο. Τό πολίτευμα άλλαξε κι έγινε ευσεβές, Χριστοκεντρικό, και συνέχισε άπαράλλακτο νά έξοντώνει: άδικοκεντρικό, άρπακτικό, κτηνόμορφο.

Έν τούτω ΝίκαΙ

Τό Κράτος και ή Βία, οί Δυνάστες, ώς άνακαινι-σμένοι Προμηθείς, προνοητικοί, άλλάζουν τώρα, έλλό-γως, έντρομοι τήν πίστη τους, ώστε νά μήν άλλάξει τίποτε!

Έν τούτω Νίκα

Ή πλουτοκρατία προσχωρεί, πανικοβλήτως οξυδερκής, στά φώτα του σταυρωμένου λαού, ώστε νά συνεχίσει νά του άλλάζει τά φώτα! Ή συνταγή πασίγνωστη, από τον καιρό της Πτώσης του άνθρώ-που: εμείς ό Καίσαρ, εμείς η πλουτοκρατία, ενστερνιζόμαστε γεμάτοι συντριβή και μετάνοια τήν πίστη του τυραννισμένου Λαού, για νά συνεχίζουμε νά του αλλάζουμε τήν πίστη...

Και τότε, τότε έξαίφνης, τί εγινε τότε, όταν αυτό τό εν τούτω Νίκα φάνηκε νά ξαναψάλλει τό πασίγνωστο κύκλιον Τροπάριον «άλλαξε ό Μανωλιός κι εβαλε τά ρούχα του αλλιώς»; Αναλλοιώτως; Τί εγινε; Και έγένετο άφνω εκ του ουρανού ήχος ώσπερ φερομένης πνοής βιαίας... ώσεϊ πυρός..

  Άναχώρησις!

  Άναχώρησις!

 Έμεΐς ποτέ μ' αυτούς! Εμεΐς, της Γης οι κολασμένοι, δούλοι τεταπεινωμένοι, εμείς η φτωχολογιά η σταυρωμένη, ποτέ μας μέ τον Έσταυρωμένον των Καισαροπατρικίων! Εμεΐς, πένητες έσταυρωμένοι, οι πιστεύοντες τω Έσταυρωμένω, πού έχουν και είχον άπαντα κοινά, και τα κτήματα και τάς υπάρξεις, έμεΐς φεύγουμε!

Ποτέ μ' αυτούς, ποτέ μέ τους βασανιστές μας! Ποτέ εμείς οι τσακισμένοι μέ τον έκφυλο άρχοντα της έπι Γης κολάσεως, ποτέ μέ τον δήθεν έκχριστιανισμένο Καίσαρα του βεβορβορωμένου του έν τούτω Νίκα... 'Αναχώρηση! Στα βουνά, στα άγρια θηρία, στήν άδολη έρημο της Κτίσης, μακριά από τήν «έρημίαν των πόλεων», όπου σης και βρώσις του κατά κόσμον Καίσαρος αφανίζει τον Εσταυρωμένον...

... Και έγένετο η πιο ορμητική αναχώρηση πού γνώρισε ποτέ η κατά κόσμον Οικουμένη του πτωτικού, εν σαπρία εκχριστιανισμένου Καίσαρος: εκατομμύρια δούλων, αγωνιστών, έσταυρωμένων από τήν κιβδηλεία του καισαροκρατικου έν τούτω Νίκα, τότε, πήραν στούς σταυρωμένους τους ώμους τον Σταυρό του 'Εσταυρωμένου και τράβηξαν γιά τήν 'Άπω Έρημον: εκεί, ενθα απέδρα πάσα λύπη, οδύνη και στεναγμός της κοσμικής κενής απάτης, πού τήν ανακαίνισε ο κίβδηλος νικητήριος Σταυρός του Καισαροπλουτοκράτη εν τούτω Νίκα. 'Αντάρτικη άναχώρηση!

Έτσι στήθηκε, άγριος, ατίθασος, ανυπότακτος 'Αντάρτης, ό καθ' ήμας 'Ασκητής, ό άναχωρητισμός. Μ' αυτήν τήν άντάρτικη αναχώρηση προς τήν έρημο της Συρίας, τήν έρημο της Νιτρίας, ορθώθηκε Αντάρτης απέναντι των δογμάτων του Καίσαρος ό καθ' ήμας ορθόδοξος Μοναχισμός των ασκητών της 'Ερήμου. Εκεΐ, κατά τον τέταρτον αιώνα της ενσάρκου Οικονομίας, όταν οί δούλοι θέλησαν και τά είχον άπαντα κοινά, ο-mnia communia- (τα πρώτα κομμούνια), και αρνήθηκαν «τήν ποικίλη δράση τών στοχαστικών προσαρμογών» μέ τους δουλεμπόρους, τους πλουτοκράτες, τους τραπεζίτες «τών δογμάτων του Καίσαρος», πού ξαφνικά τό γύρισε Χριστιανός, γιά νά μή γυρίσει τίποτε στούς άδικημένους...

Οί καταφρονεμένοι, της Γης οί κολασμένοι, άνθρωποι ήταν κι αυτοί, όπως οί κτηνόμορφοι δυνάστες τους, οί πατρίκιοι, οί τραπεζίτες, οί δουλέμποροι και οί στρατοκράτες, πού δέν υπέστησαν τήν «καλήν άλλοίωσιν» μέ τό έν τούτω Νίκα.
'Επίσης πεπτωκότες, παιδιά  της πτώσης κι ή φτωχολογιά, ή ξεθεωμένη από τήν αδικία τών Δυνατών... Ήταν δύσκολο γιά τούς ξεθεωμένους από τήν καταπίεση, ήταν ανθρωπίνως -κατά τήν πεπτωκυΐαν μας φύση- άδύνατον γιά τούς τυραννισμένους νά εφαρμόσουν τήν προτροπή του Εσταυρωμένου, ναί, άγαπάτε τούς εχθρούς υμών...

Δέν γίνεται, άχρι καιρού, εν τω αιώνι της πτώσης, όπου προσωρινά όλοι μας ψευτοζοΰμε... Ή φτωχολογιά, όμως, είχε άρει ώς τότε τον Σταυρόν του μαρτυρίου της άρκετά. Και είχε, έπομένως, βάλει μέσα της, άρκετά, τον Έσταυρωμένον, όποτε, ή έστω πεπερασμένη αυτή άγάπη δέν της επέτρεψε, έν Χριστώ, νά πράξει αύτό πού θά έκανε ο κάθε φυσιολογικός άνθρωπος: νά σφάξει τους πατρικίους, τους χρυσοκανθάρους, τους μεγαλολεφτάδες, τον Καίσαρα. Νά τους κατασφάξει. Δεν μπορούσε, πτωτική, τότε ακόμη στον πτωτικό μας κόσμο εγκυστωμένη η φτωχολογιά, νά φτάσει στο μεγάλαθλον του "αγαπάτε τούς εχθρούς υμών"... Αυτό τό κατ-Όρθωμα ανήκει στους πρωταθλητές της 'Ασκήσεως...

Τέτοιοι είναι οί 'Άγιοι, οί «ούτοι»; Μήπως τά κορόιδα; Δέν τά κατάφερε, κατά φύσιν, τότε ό Λαός της δυστυχίας νά αγαπήσει τους σφαγείς του Δυνάστες, τους κιβδηλοποιούς του εν τούτω Νίκα.
 Παιδιά όμως της έλληνικής, πεπτωκυίας εστω, Οικουμένης, ή τότε φτωχολογιά είχε αφομοιώσει τον Ηράκλειτο, κάπως. Και ήξερε, λίγο, πώς αν οί άδικημένοι καθαίρονται δι' άλλω αίματι μιαινόμενοι, τότε δέν καθαρίζουν τήν αδικία, άλλα απλώς «καθαρίζουν» τούς βασανιστές τους και άρα μιαίνονται κι αυτοί, ως θύματα, μέσα στο αίμα του πρώην θύτη τους. Γι' αυτό τότε, οί έλληνόζωοι σφαγμένοι χριστιανοί, δέν έγιναν σφαγείς...

Κι έτσι, λίγο μέ τήν νουθεσία του Ηράκλειτου, λίγο μέ τό πράον του Χριστού, ή φτωχολογιά δέν έσφαξε. "Εφυγε. Στήν Νιτρία, στήν Συρία, στο Μενοίκιον όρος, στο Άγιον Όρος. "Ισως και στήν ζούγκλα μέ τον Ταρζάν, γιά νά αποφύγει τήν Ζούγκλα του καισαρικού "εν τούτω Νίκα"...
Και ίσως γιά να μή χρειαστεί, ή φτωχολογιά, να σκοτώσει αυτούς πού τήν σκοτώνουν, νά μή σφάξει," Έρινύς Σεμνή" ή φτωχολογιά, τούς πάντοτε εκ-δοροσφαγεΐς της,· τούς νεοαπατεώνες του έγκοσμιο-κρατικοΰ έν τούτω Νίκα... Και εφυγε, άηδιασμένη, εκεί, στήν 'Αναχώρηση...
πού έγινε έτσι τό γνήσιο "έν τούτω Νίκα"...

Κώστας Ζουράρις
"Φιλοκαλούμεν μετ΄Ανταρσίας"

Ο γέροντας Παίσιος και οι χρησμοί

Σκηνή σε ναό της πόλης:

-Θα γίνει πόλεμος; Να μαζέψουμε τρόφιμα;

-Ποιός σας το είπε βρε παιδιά;

-Ο γέροντας Παΐσιος!

-Μα έχει κοιμηθεί εδώ και χρόνια!

-Εμφανίστηκε στο όνειρο Αγιορειτών μοναχών!

-Τι λέτε βρε παιδιά; Σε πόσους μαζί δηλαδή;

-Δεν ξέρω, τό είπε το Alter. Γράφτηκε και στο διαδίκτυο...

Και η ανοησία συνεχίζεται. Η συνωμοσιολογία συνεχίζεται, με όνειρα αυτή την φορά. Και πέρυσι «αγιορείτες γέροντες» είχαν πει πως θα γίνει πόλεμος. Στό ξύπνιο τότε, όχι όπως φέτος στον ύπνο τους. Και είχαμε πληροφορηθεί πως σε κάποιο γυναικείο μοναστήρι - και όχι μόνο- η ταλαίπωρη ηγουμένη είχε δώσε εντολή να γεμίσουν οι αποθήκες. Αφού το είπαν οι «Αγιορείτες», έτσι θα είναι.

Αρκεί να είσαι «Αγιορείτης γέροντας» και αμέσως έχεις το αλάθητο. Σαν και κείνο τον "αγιορείτη" του Λιακόπουλου. Ή τον άλλο τηλεαστέρα μοναχό που δήλωνε αγιορείτης, ενώ είχε ολιγόμηνη παραμονή στο Όρος.

Λες και όλοι οι μοναχοί έχουν τις ίδιες απόψεις. Λες και δεν υπάρχουν διαφορετικές τάσεις στο Άγιον Όρος. Λες και δεν υπάρχουν ένα σωρό αθεολόγητοι κι απλοϊκοί μοναχοί, κι άλλοι που είναι πλανεμένοι. Κι ακούμε πολλές φορές θεολογικές ανοησίες και δεισιδαιμονίες, από τα στόματα μοναχών. Άμα μένεις δε και σε καλύβα, την θεοπτία την έχεις στο τσεπάκι σου!

Τρέχουν οι ευσεβείς κυρίες να πάρουν χρησμούς και ντιρεκτίβες, παίρνουν θάρρος οι «γέροντες» και εφορμούν και πάλι να μας σώσουν, να μας νουθετήσουν, να μας πουν τα μελούμενα! Έλεος πια. Αχ, και να ζούσε ο γερο-Παΐσιος, πως θα τους παραμάζωνε όλους αυτούς και όλους τους άλλους που στο όνομά του παραπλανούν τον κόσμο...

Δόξα τω Θεώ, υπάρχουν πολλοί άγιοι και άξιοι μοναχοί στό Όρος, που προσέχουν τα λόγια τους, δεν φοβίζουν, δεν παριστάνουν τους προορατικούς, αλλά οικοδομούν, συμβουλεύουν, βοηθούν τον κόσμο.

http://trelogiannis.blogspot.com/2011/10/blog-post_3646.html

…ηγέτες

Οι αρχαίοι δεν απένειμαν δημόσια αξιώματα σε ανθρώπους, που δεν τα άξιζαν, ιδίως όσον αφορά στο ήθος. Έτσι είχαν άξιους ηγέτες. Μερικές φορές οι ηγέτες τους αναδεικνύονταν ανώτεροι απ΄ το αξίωμά τους. Στις περιπτώσεις αυτές ,χάρις στην ανώτερότητά τους ενέπνεαν το σεβασμό σε όλους. Ο κόσμος όταν κινδύνευε η πόλη τους καλούσε να αναλάβουν ξανά το αξίωμά τους , ακόμα κι όταν είχαν αποχωρήσει λόγω γήρατος.

Ο Κάτων π.χ. ανέλαβε ξανά την αρχηγία του Αθηναϊκού στρατού σε ηλικία ογδόντα ετών! Ο Κάτων είχε χαρίσει εκατό νίκες στους Αθηναίους. Η τελευταία του αρχηγία κατέληξε σε ήττα, όχι εξαιτίας του, αλλά εξαιτίας της μη τήρησης της συμφωνίας από μέρους του Αλεξάνδρου. Ο Κάτων δέχθηκε με ηρεμία την θανατική ποινή. Στα παιδιά του άφησε αυτήν την πνευματική υποθήκη:”Μη μνησικακείν Αθηναίοις.”

Η μητέρα του διάσημου Ισπανού ζωγράφου Πάμπλο Πικάσο, όπως διηγείται ο ίδιος, του έδωσε αυτήν την ευχή: Αν γίνεις στρατιωτικός, να γίνεις στρατηγός. Αν γίνεις κληρικός, να γίνεις αρχιεπίσκοπος. Έγινα ζωγράφος και έγινα ο Πικάσο.

Είναι σπάνιο ιδίως σε εποχές παρακμής σαν τη δική μας οι κατέχοντες αξιώματα να τα υπερβαίνουν σε αξία, όπως ο Κάτων π.χ. ή ο Πικάσο. Συνήθως είναι μικρότεροι από το αξίωμά τους.

Με ποιο κριτήριο είναι μικρός κανείς για το αξίωμα που κατέχει; Η ίδια η επιθυμία απόκτησης αξιωμάτων είναι ένδειξη αναξιότητας. Εκείνοι που αξίζουν δεν επιζητούν το αξίωμα. Αγωνίζονται όχι για να καταλάβουν το αξίωμα, αλλά για να βρεθεί ο πιο άξιος να το καταλάβει.

Κατά την Ορθοδοξία η επιθυμία να εξουσιάζεις τους άλλους είναι αρρώστια. Ο Κύριος εισήλθε στην Ιερουσαλήμ επιβαίνων όνου και όχι ίππου, ο οποίος ήταν σύμβολο βασιλικής εξουσίας και πολέμου.
πηγη

Στον κόσμο των αφεντικών είμαστε όλοι ξένοι

Επιμέλεια Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης

Α΄

Κάθε θρησκεία έχει τουλάχιστον δύο μορφές: α) τη διδασκαλία των σοφών διδασκάλων και των ιερών γραφών της και β) τον τρόπο που κατανοεί και εφαρμόζει αυτή τη διδασκαλία ο λαός. Ο δικός μας λαός (που είναι μπολιασμένος με τον ορθόδοξο χριστιανισμό σε κάθε πτυχή του πολιτισμού και της ιστορίας του τους τελευταίους τουλάχιστον 15 αιώνες) έχει κατανοήσει και εφαρμόσει την ορθόδοξη διδασκαλία σε αξιοθαύμαστο βαθμό, όμως επίσης σε μεγάλο βαθμό την έχει παρανοήσει και παρερμηνεύσει ανάλογα με τα ελαττώματά του. Ιδιαίτερα σε εποχές σύγχυσης όπως η σημερινή, η παρανόηση και η παρερμηνεία φαίνεται να κυριαρχούν και η σωστή εφαρμογή της ορθόδοξης διδασκαλίας να υποχωρεί.

Έτσι, είναι συνηθισμένο στην εποχή μας να θεωρούμε πως είμαστε «σωστοί χριστιανοί», κι όμως παράλληλα:

§  να θεωρούμε αυτόματα όλους τους «ξένους» (τσιγγάνους και οικονομικούς μετανάστες που ζουν στην πατρίδα μας) ύποπτους για πιθανά εγκλήματα εναντίον μας,

§  να δυσανασχετούμε όταν μένουν στη γειτονιά μας και φυσικά να τους αρνούμαστε το δικαίωμα να μένουν στην πολυκατοικία μας,

§  να τους εκμεταλλευόμαστε όσο μπορούμε ως εργάτες ή υπαλλήλους μας και να εξοργιζόμαστε όταν εκείνοι διεκδικούν ίσα δικαιώματα με τους Έλληνες εργάτες και υπαλλήλους,

§  σε πιο ακραίο σημείο, να ξεσπάμε βίαια εναντίον τους, διαπράττοντας από προπηλακισμούς και τραμπουκισμούς μέχρι και δολοφονίες (νομίζω σπάνια, ευτυχώς), αυτοτιτλοφορούμενοι «εθνικιστές» ή «πατριώτες», ενώ είμαστε η Κου Κλουξ Κλαν.

Ας δούμε όμως τι λέει στ’ αλήθεια για τους ξένους ο χριστιανισμός, η πολύτιμη πνευματική κληρονομιά που κουβαλάει ο λαός μας. Προειδοποιώ: πολλοί αναγνώστες θα σοκαριστούν, θα με παρεξηγήσουν, θα πουν: «Δηλαδή τι θέλεις; Να τους αφήσουμε να μας πάρουν τη χώρα; Να τους αφήσουμε να μας ληστεύουν και να μας σκοτώνουν;» κ.τ.λ.

Φυσικά δεν λέω καθόλου αυτό. Κανείς δεν πρέπει να μας κλέψει την πατρίδα, δηλαδή να την κατακτήσει, να εγκαταστήσει ξένη κατοχή εδώ. Μην ξεχνάμε όμως ότι συντηρούμε ήδη τρεις πανίσχυρους κατακτητές: το ΝΑΤΟ, την Ευρωπαϊκή Ένωση (που δείχνει το αληθινό της πρόσωπο – ενδιαφέρον μόνο για το χρήμα – πιέζοντάς μας πάνω στην οικονομική κρίση) και τις πολυεθνικές που μας τραβούν από τη μύτη μετατρέποντάς μας σε εργάτες τους και σε υπάκουους καταναλωτές. Αυτή την τριπλή ξένη κατοχή κανείς δεν τη θυμάται, κανείς δεν την καταδικάζει, δεν εξοργίζεται γι’ αυτήν, ούτε την πολεμάει! Βγάζουμε τη λύσσα και την «αγανάκτησή» μας στους φουκαράδες, που τους έχουμε του χεριού μας, και τους αληθινούς κατακτητές ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΜΕ ΑΙΣΧΡΑ.

Επίσης, ασφαλώς οι αστυνομικές και δικαστικές αρχές, εφαρμόζοντας το νόμο, πρέπει να μας προστατεύουν από τους ληστές και τους δολοφόνους. Όντως έχουμε φορτωθεί πολλές συμμορίες αλλοδαπών, όμως έχουμε εξίσου πολλές και ισχυρές συμμορίες Ελλήνων! Κάθε αλλοδαπός δεν είναι οπωσδήποτε κακοποιός. Τέλος, ας μην ξεχνάμε ότι ένα ολόκληρο πλήθος αλλοδαπών κοριτσιών (ορθόδοξων χριστιανών – αν και δεν έχει σημασία, αρκεί που είναι θύματα) εκπορνεύεται από Έλληνες σε Έλληνες «πελάτες»! Αυτές τι άποψη θα έχουν για «κάθε Έλληνα» και τι θα λένε, αν ποτέ αξιωθούν να γυρίσουν ζωντανές στην πατρίδα τους; Μάλιστα, ακούμε «Ρωσίδα» και χαμογελάμε. Για μας δεν είναι πια άνθρωποι, αλλά σύμβολα του σεξ (στην πραγματικότητα, σκλάβες).

Β΄

Ας μιλήσουμε λοιπόν ως ορθόδοξοι χριστιανοί, παιδιά και εγγόνια ορθόδοξων χριστιανών. Ο Θεός μας έγινε άνθρωπος, όχι ένας ήρωας ή θεός του πολέμου (που θα άρεσε στους Βίκινγκς και τους λοιπούς Άριους του Βορρά), αλλά ένας αδύναμος άνθρωπος, αν και παντοδύναμος, που έπεσε θύμα των ισχυρών και ΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ έσωσε την ανθρωπότητα –δίνοντάς της τη δυνατότητα της ένωσης με το Θεό και δείχνοντάς της τον τρόπο, δηλαδή την αυτοθυσία χωρίς αντάλλαγμα. (Δηλαδή πρέπει να είμαστε μονίμως τα «κορόιδα» που θυσιάζονται χωρίς αντάλλαγμα; Δε λέω ότι «πρέπει» τίποτε. Απλώς, όσο πιο πολύ αγαπάς, τόσο πιο πολύ θυσιάζεσαι και τόσο πιο πολύ πλησιάζεις προς τον παράδεισο. Μπορεί όμως να μη σ’ ενδιαφέρει ο παράδεισος, οπότε πέρνα τη ζωή σου σαν πονηρός και «επιτυχημένος»).

Ο Θεός αυτός, ως άνθρωπος γεννήθηκε σε μια πόλη, όπου οι ανθρώπινοι γονείς Του ήταν ξένοι, και μάλιστα δε βρήκαν ούτε δωμάτιο για να μείνουν και Τον γέννησαν σ’ ένα στάβλο (ποιος θέλει ξένους στην πολυκατοικία του;). Στη συνέχεια, έγινε μετανάστης και πήγε με την οικογένειά Του στην Αίγυπτο, για να μη θανατωθεί από τα όργανα του προαιώνιου εχθρού της ανθρωπότητας (του διαβόλου), που προσπαθούσε να Τον σταματήσει. Εκεί ο ανθρώπινος θετός πατέρας Του ασφαλώς αναζήτησε δουλειά ως ξένος εργάτης. Άραγε, πώς τον αντιμετώπισαν;

Μεγαλώνοντας ο Θεός μας περιπλανήθηκε σε όλη τη χώρα ως ξένος, μη έχοντας «πού την κεφαλήν κλίναι» και Τον θανάτωσαν οι συμπατριώτες Του σα να ήταν ξένος, παραδίδοντάς Τον μάλιστα σε ξένους (στους Ρωμαίους). Έτσι ο Ιησούς έγινε πολλαπλά ο μεγάλος Ξένος, που ποτέ δεν κατανοήθηκε ώστε να γίνει «δικός μας», παρά μόνον από λίγους, που πάντα (και τώρα) η κοινωνία τους κοροϊδεύει ως «πτωχούς τω πνεύματι», δηλ. «κορόιδα».

Τη Μεγάλη Παρασκευή ψάλλουμε ένα συγκλονιστικό τροπάριο, κατά το οποίο ο άγιος Ιωσήφ από την Αριμαθαία (κρυφός μαθητής του Χριστού, από φόβο, που φανερώθηκε μετά τη σταύρωση) είπε στον Πιλάτο: «Δός μοι τούτον τον Ξένον, όν ομόφυλοι μισούντες θανατούσι ως Ξένον» (=«Δώσε μου αυτόν τον Ξένο, που οι ομοεθνείς Του, μισώντας Τον, Τον σκοτώνουν σαν Ξένο»).

Ο ίδιος ο Ιησούς, όταν ξεκαθάριζε πώς ο άνθρωπος κερδίζει τη βασιλεία των ουρανών, μίλησε για τον καλό Σαμαρείτη, όταν όλοι θεωρούσαν τους Σαμαρείτες (λαό που ζούσε στο κέντρο του Ισραήλ) προδότες και μιάσματα (στη σημερινή Ελλάδα θα μιλούσε για καλό Αλβανό ή Τούρκο), και είπε πως το να περιμαζέψεις έναν ξένο μπορεί να σε βάλει στον παράδεισο, ενώ το να μην τον περιμαζέψεις μπορεί να σε βάλει στην κόλαση («όταν το κάνετε σε έναν, σε μένα το κάνετε», βλ. Ματθ. 25, 31-46). Σήμερα περισσότεροι «άθεοι» ενδιαφέρονται για τους ξένους μας παρά «χριστιανοί», αν και υπάρχουν ευτυχώς κάμποσοι φτωχοί και ταπεινοί ιερείς που φροντίζουν γι’ αυτούς όσο μπορούν. Είναι βέβαιο πως στη Δευτέρα Παρουσία θα εκπλαγούμε με το πόσοι «άθεοι» και «αμαρτωλοί» θα πάνε στον παράδεισο και πόσοι «πιστοί» και «ενάρετοι» όχι…

 Αυτός ο μεγάλος Ξένος έστειλε τους μαθητές Του σε «όλα τα έθνη» και εκείνοι ξενιτεύτηκαν και δίδαξαν τους ανθρώπους σε ξένες χώρες. Ιδού λοιπόν κι άλλοι «ξένοι»! Άγιοι ξένοι. Έφτασαν μέχρι τους Κέλτες της Βρετανίας (άγιος Αριστόβουλος, ένας από τους 70 μαθητές του Χριστού) και την Ινδία (άγιος Θωμάς, ο πρώην «άπιστος») και οι περισσότεροι θανατώθηκαν με βασανιστήρια από ΞΕΝΟΥΣ ως ΞΕΝΟΙ και τάφηκαν σε ΞΕΝΗ ΓΗ, ευλογώντας την με τα θαυματουργά λείψανά τους.

«Οι χριστιανοί κατοικούν τις πατρίδες τους σαν επισκέπτες. Κάθε ξένη χώρα είναι πατρίδα γι’ αυτούς και κάθε πατρίδα είναι ξένη» (επιστολή προς Διόγνητον, 2ος αιώνας μ.Χ.). Και τούτο, γιατί η αληθινή μας πατρίδα είναι ο ουρανός. Οι γήινες πατρίδες μας είναι προσωρινές. Τις αγαπάμε, αλλά, αν είμαστε πρόθυμοι να διαπράξουμε εγκλήματα γι’ αυτές (π.χ. να βασανίσουμε αιχμαλώτους ή να αφανίσουμε γυναικόπαιδα), γίνονται εμπόδια για τη μόνιμη και αληθινή πατρίδα μας, τον παράδεισο. Γι’ αυτό εθνικισμός και χριστιανισμός ΔΕ ΣΥΜΒΑΔΙΖΟΥΝ. Το χριστιανικό ρωμαϊκό κράτος (Ρωμανία/«Βυζάντιο») δεν ήταν εθνικιστικό: όλοι οι λαοί που κατοικούσαν στα εδάφη του είχαν ίσα δικαιώματα και όλων των λαών οι άγιοι τιμούνταν εξίσου από όλους τους χριστιανούς. Χαρακτηριστικά παραδείγματα οι μεγάλοι Σύριοι Πατέρες άγιος Εφραίμ ο Σύρος (ο μέγας ποιητής), άγιος Ισαάκ ο Σύρος (ο «φιλόσοφος της αγάπης») κ.π.ά., που τα γραπτά τους μεταφράστηκαν από τα συριακά στα ελληνικά και έγιναν ανάρπαστα από τους Βυζαντινούς (και οι ίδιοι οι Σύριοι βεβαίως ήταν «Βυζαντινοί»).

Καθώς οι Ρωμιοί μετέφεραν το χριστιανισμό σε άλλα έθνη, δεν τα υπέτασσαν, αλλά αντίθετα τα έκαναν συμμάχους και, μεταφράζοντάς τους την Αγία Γραφή (δημιουργώντας τους και αλφάβητο, αν δεν είχαν), εγκαινίαζαν ένα νέο μεγάλο κεφάλαιο στους πολιτισμούς των ξένων εθνών. Άλλωστε η Εκκλησία των ρωμαϊκών («βυζαντινών») χρόνων (δηλαδή η πανανθρώπινη Εκκλησία, που είναι η ίδια η δική μας Ορθόδοξη Εκκλησία) περιελάμβανε αγίους από όλα τα ευρωπαϊκά έθνη, μέχρι και τη Βρετανία και την Ιρλανδία[1]!

Οι Έλληνες της Τουρκοκρατίας επίσης δεν ήταν εθνικιστές, αδιαφορούσαν για το αν ένας ραγιάς ήταν Αλβανός ή Βούλγαρος ή Μολδαβός, ή αλβανόφωνος, βουλγαρόφωνος, σλαβόφωνος, ακόμη και ΤΟΥΡΚΟΦΩΝΟΣ – στην Καππαδοκία ζούσαν οι Καραμανλήδες, τουρκόφωνοι χριστιανοί ορθόδοξοι, που έχουν κι αυτοί μεγάλους ασκητές και αγίους! Ο μέγας και θαυματουργός άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης (κοιμήθηκε στην Κέρκυρα μόλις που είχε έρθει πρόσφυγας, οδηγώντας το λαό του, κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή) κήρυττε και στα ελληνικά και στα τούρκικα, γιατί είχε και χριστιανούς που δεν ήξεραν καθόλου ελληνικά!

Αυτοί όλοι ονομάζονταν Ρωμιοί (=απόγονοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας), και, αν γινόταν χριστιανός ένας μουσουλμάνος, λεγόταν ότι «ρώμιεψε» (έγινε Ρωμιός) και φυσικά καταδιωκόταν από το οθωμανικό κράτος για εσχάτη προδοσία (έχουμε αρκετούς αγίους που μαρτύρησαν επειδή ήρθαν στην ορθοδοξία από το Ισλάμ)! Εξάλλου, μεταξύ των αγίων νεομαρτύρων της Τουρκοκρατίας περιλαμβάνονται αλλοεθνείς, όπως η αγία μεγαλομάρτυρας Χρυσή (Βουλγάρα), ο άγιος Νικόδημος του Ελβασάν (Αλβανός) κ.ά. Πώς λοιπόν ένα έθνος που ανέδειξε ορθόδοξους αγίους, τους οποίους (αν είμαι ορθόδοξος χριστιανός) τιμώ, μπορώ να το θεωρώ «κατώτερο» ή απολίτιστο έθνος;

Πολλοί άνθρωποι από αυτά τα έθνη γίνονται εγκληματίες, αλλά το ίδιο και πολλοί Έλληνες. Πολλοί Έλληνες γίνονται άγιοι, αλλά το ίδιο και πολλοί Ρώσοι, Αλβανοί, Ρουμάνοι, Βούλγαροι, Σέρβοι κ.τ.λ. Εξάλλου πολλοί μεγάλοι άγιοί μας είναι ΕΒΡΑΙΟΙ: ο Ίδιος ο Χριστός, ο διδάσκαλος και σωτήρας όλων των λαών της Γης, ως άνθρωπος ήταν Εβραίος (γι’ αυτό κάποιοι «υπερεθνικιστές» επιστρέφουν στην ειδωλολατρία, επειδή …δεν καταδέχονται να λατρέψουν έναν… «Εβραίο Θεό», ενώ άλλοι γράφουν φανταστικές ιστορίες ότι δήθεν ήταν «ελληνικής ρίζας»!). Εβραία ήταν και η Παναγία (που είναι προστάτισσα όλων των χριστιανών, όχι μόνο των Ελλήνων – άλλωστε τη γιορτή της Αγίας Σκέπης, 28 Οκτωβρίου για μας, την καθιέρωσαν πρώτοι οι Ρώσοι, αλλά τη γιορτάζουν 1 Οκτωβρίου). Εβραίοι ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, οι 12 απόστολοι, ο προφήτης Ηλίας και όλοι οι προφήτες, η αγία Φωτεινή και αμέτρητοι άλλοι μεγάλοι ορθόδοξοι άγιοι. Αιγύπτιοι ο άγιος Αντώνιος, η αγία Αικατερίνη κ.π.ά. Και λοιπόν; Οι χριστιανοί είναι «πολίτες του ουρανού», δεν είναι μόνον Εβραίοι ή μόνον Έλληνες ή μόνον Ευρωπαίοι ή μόνον Ασιάτες κ.τ.λ.

Ή μάλλον είναι ΚΑΙ Εβραίοι ΚΑΙ Έλληνες ΚΑΙ Ευρωπαίοι ΚΑΙ Ασιάτες κ.τ.λ., και όταν ένας άνθρωπος καταπιέζεται (είτε είναι μαύρος είτε τσιγγάνος είτε δούλος είτε ξένος είτε γυναίκα και παιδί είτε ανάπηρος είτε χήρα ή ορφανό) γίνονται αυτομάτως ΚΑΙ μαύροι και τσιγγάνοι και δούλοι και ξένοι και γυναίκες και παιδιά και ανάπηροι και χήρες και ορφανοί κ.τ.λ., όπως οΙνδιάνος Βλαδίμηρος είπε στον Έλληνα που του συστήθηκε: «Κι εγώ είμαι Έλληνας. Είμαι Ινδιάνος. Αισθάνομαι όμως και Ρώσος και Σέρβος και Ρουμάνος, γιατί είμαι ορθόδοξος».

Όπως οι Έλληνες εμπνεύστηκαν από το απελευθερωτικό μήνυμα του χριστιανισμού για να επιτελέσουν τους εθνικούς αγώνες τους, το ίδιο έκαναν και όλοι οι χριστιανικοί λαοί. Οι Ρώσοι π.χ. νίκησαν τους Τάταρους το 1830 στην ιστορική μάχη του Κουλίκοβο Πολ εμψυχωμένοι από την εικόνα της Παναγίας του Καζάν [ας σημειωθεί όμως ότι έχουμε και Τάταρους αγίους, όπως τον άγιο Πέτρο Ορντίνσκυ, πρίγκηπα της Χρυσής Ορδής (1290), και τον άγιο Σεραπίωνα της Λίμνης Κόζα (1611)]. Οι Τούρκοι το 1594 έκαψαν το άφθαρτο σώμα του αγίου Σάββα της Σερβίας, γιατί η παρουσία του ενέπνεε στους υπόδουλους Σέρβους ιδέες απελευθέρωσης κ.τ.λ.

«Η πατρίδα μου η ψεύτικη, η γήινος και ματαία, είναι από του αγίου Άρτης [=επισκοπή Άρτης] και από την επαρχίαν Απόκουρο» έλεγε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, εννοώντας ότι η αληθινή πατρίδα του είναι ο ουρανός.

Ωραία λόγια και πολύ ρομαντικά… Ευτυχώς υπήρξαν και υπάρχουν άνθρωποι που τα έκαναν πράξη, κάνοντας πατρίδα τους μια ξένη γη, χωρίς να προδώσουν τη δική τους πατρίδα. Στην εποχή μας τέτοιοι είναι οι φτωχοί ιεραπόστολοι, που χωρίς να έχουν τίποτε να κερδίσουν, και χωρίς να μεταφέρουν καμιά «εθνική σημαία» ή «εξωτερική πολιτική», χωρίς να πρεσβεύουν κανένα «πολιτισμικό ιμπεριαλισμό» γίνονται ΞΕΝΟΙ, όπως οι απόστολοι, για να κάνουν ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ τους πρώην «ξένους» αδελφούς μας από όλα τα έθνη. Δείτε ένα μικρό δείγμα, από τα πολλά, στο: http://asian-aroma.com/.

Υπογραμμίζω (απευθυνόμενος προς τους αδελφούς μας Έλληνες εθνικιστές) ότι ο εθνικισμός για το δικό μας έθνος και πολιτισμό είναι ένα ξενόφερτο ιδεολογικό προϊόν. Βασίζεται στη δυτικοευρωπαϊκή ιδέα του 19ου αιώνα για την «αυτοδιάθεση των λαών», που ζητούσε την κατάργηση των αυτοκρατοριών και τη σύσταση ιδιαίτερου κράτους για κάθε εθνότητα. Η ιδέα αυτή ήταν εξαιρετικά προοδευτική, όταν αναφερόταν στις πολυάριθμες αποικίες των ευρωπαϊκών κρατών, που εκτείνονταν σε όλες τις ηπείρους (πλην της Ανταρκτικής), όμως ήταν εξαιρετικά επιζήμια, όταν αναφερόταν στην αντικατάσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με «εθνικά κράτη», αντί για ένα πανορθόδοξο κράτος διάδοχο της Ρωμανίας. Στην παγίδα αυτή, που δίχασε τους λαούς των Βαλκανίων, έπεσαν τόσο οι Έλληνες (και μας προέκυψε ένα εδαφικά και πολιτισμικά ακρωτηριασμένο κρατίδιο υπό βαυαρική και στη συνέχεια γερμανική διακυβέρνηση) όσο και οι Βούλγαροι, εξαιτίας των οποίων συγκλήθηκε η Σύνοδος του 1872, με την οποία τα Πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας και Αντιοχείας, η Εκκλησία της Κύπρου και άλλες τοπικές Εκκλησίες καταδικάζουν ως αίρεση τον «φυλετισμό», δηλαδή «τας φυλετικάς διακρίσεις και τας εθνικάς έρεις και ζήλους και διχοστασίας εν τη του Χριστού Εκκλησία». Ώστε οι «φυλετικές διακρίσεις» και οι «εθνικές έριδες» (μάχες) είναι καταδικασμένες με επίσημη απόφαση της Ορθόδοξης Εκκλησίας (το τονίζω, προς εκείνους που νομίζουν ότι η Εκκλησία δεν έχει πάρει θέση στο ζήτημα του ρατσισμού και στα συναφή ζητήματα).

[Είναι αξιοσημείωτο ότι μεγάλη μερίδα «εθνικιστών» απορρίπτει το χριστιανισμό θεωρώντας τον ξενόφερτο προϊόν, παραβλέποντας την κεντρική θέση του στο λαϊκό και λόγιο πολιτισμό μας εδώ και τουλάχιστον 15 αιώνες – συγχρόνως, πολλοί διεθνιστές τον απορρίπτουν, θεωρώντας τον «εθνικιστικό» και αγνοώντας τον πανανθρώπινο χαρακτήρα του. Η απόρριψή του για λόγους αντίθετους μεταξύ τους, από δύο αντιμαχόμενες παρατάξεις, θα όφειλε, αν μη τι άλλο, να προβληματίσει τους αδελφούς μας και των δύο ομάδων, που και οι δύο βλέπουν το θέμα μονόπλευρα και (ας μου επιτραπεί να το επισημάνω) με αρκετή δόση ιδεολογικής προκατάληψης].

Βρισκόμαστε σε μια καινούργια εποχή μεγάλου ανακατέματος των λαών και των πολιτισμών. Αντί να γκρινιάζουμε ενάντια στους αδελφούς μας τους ξένους, ας φροντίσουμε να διατηρούμε τον πολιτισμό μας, την πίστη μας, τη γλώσσα μας, τη μόρφωσή μας και φυσικά την τιμιότητά μας, ώστε να μην έχουμε να φοβηθούμε τίποτα.

πηγη

Eθρέψαμεν τον Σουδανόν “Χριστόν” !!!

Ένα διαφορετικό μήνυμα έλαβε στο κινητό του τηλέφωνο, από ιερέα του, ο μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος και έκρινε σκόπιμο να το δημοσιοποιήσει.

«Με την ευχή σας. Εκ των προτέρων γνωρίζω ότι τα παρακάτω δεν πρέπει να δημοσιεύονται αλλά ως ποιμένα μου οφείλω να σας ενημερώσω. Σήμερα ήμουν στη Λύρα με -5 βαθμούς και χιόνι. Στο Ναό δεν ήταν ούτε 10 άνθρωποι. Γύρω στις 8:45 άνοιξε η πόρτα και κοντοστάθηκαν 4 λαθραίοι, αδύνατοι, με βλέμμα πείνας. Όταν κάποιοι κινήθηκαν προς το μέρος τους, διέκοψα τον Όρθρο που έψαλα στο αναλόγιο και τους φώναξα «στο Ναό του Θεού, όλοι είναι καλοδεχούμενοι». Στους ξένους είπα στα αγγλικά «μην φοβάσθε, καθίστε να ζεσταθείτε». Είχα 5 πρόσφορα. Έκοψα μόνο το 1 στην Πρόθεση και από τα άλλα αφαίρεσα τη σφραγίδα «ΧΡ» και τους τα έδωσα ως ψωμί. Πριν το τέλος της λειτουργίας, κήρυξα πάνω στην περικοπή και είπα «να από τι θα μας κρίνει ο Θεός». Κατέληξα, δείχνοντας τους 4, πως «ελάχιστες φορές τυχαίνει στη ζωή μας, αυτό που κηρύττουμε να το πραγματώνουμε εκείνη την ίδια στιγμή και έτσι οι πράξεις μας να κηρύττουν Χριστό και όχι μόνο τα λόγια μας». Με το «διʼ ευχών» είπα μέσα μου… «α ρε παπα-Νίκο, τσάμπα έχασες τα λόγια σου», πριν προλάβω, όμως, να τελειώσω τη σκέψη μου, τους κύκλωσαν οι κυρίες. Με νοήματα τους είπαν να περιμένουν. Μέχρι να καταλύσω, τους είχαν φέρει φαγητά, πολλά φαγητά και ρούχα, μπουφάν και σκούφους.

Οι άνθρωποι ήταν από το Σουδάν, μου είπαν ότι πάνε στη Γαλλία.

Αυτά που είδα, δεν θα τα ξεχάσω ποτέ. Την ευχή σας. Καλό μεσημέρι».

(Αποστολέας π.Ν.Κ Κυριακή 27-2-2011 ώρα 14.19)

http://www.ierovima.gr/pages/article.aspx?id=183

Νικολάου του Πλανά του Αγίου Ιερέως...

«Μεταξύ των υπαρχόντων ιερέων ύπάρχουσιν ακόμη πολλοί ενάρετοι καί αγαθοί, εις τάς πόλεις καί εις τα χωρία. Είναι τύποι λαϊκοί, ωφέλιμοι, σεβάσμιοι. "Ας μην έκφωνούσι λόγους, Ήξεύρουσιν αυτοί άλλον τρόπον πώς να διδάσκωσι το ποίμνιον. Γνωρίζω ένα ιερέα εις τάς Αθήνας. Είναι ό ταπεινότερος των ιερέων καί ό άπλοίκώτερος των ανθρώπων. Δια πάσαν ίεροπραξίαν αν του δώσης μίαν δραχμήν, ή πενήντα λεπτά, ή μίαν δεκάραν, τα παίρνει. Αν δεν του δώσης τίποτε, δεν ζητεί. Δια τρεις δραχμάς εκτελεί παννύχιον Άκολουθίαν, Αειτουργίαν, Άπόδειπνον, Έσπερινόν, "Ορθρον, "Ωρας- το όλον διαρκεί εννέα ώρας. "Αν του δώσης μόνον δύο δραχμάς, δεν παραπονείται. Κάθε ψυχοχάρτι, φέρον τα μνημονευτέα ονόματα των τεθνεώτων, αφού άπαξ του το δώσης, το κρατεί δια πάντοτε. Επί δύο, τρία έτη εξακολουθεί να μνημονεύει τα ονόματα. Εϊς κάθε προσκομιδήν μνημονεύει δύο ή τρεις χιλιάδες ονόματα. Δεν βαρύνεται ποτέ. Ή προσκομιδή παρ' αύτω διαρκεί δύο ώρας. Ή Λειτουργία αλλάς δύο. Είς την όπόλυσιν της Λειτουργίας, όσα κομμάτια έχει εντός του ιερού, από πρόσφορα ή άρτοκλασίαν, τα μοιράζει όλα είς όσους τύχουν. Δεν κρατεί σχεδόν τίποτε. »Μίαν φοράν έτυχε να χρεώστη μικρόν χρηματικόν ποσόν, καί ήθελε να το πλήρωση. Είχε δέκα ή δεκαπέντε δραχμάς, όλα είς χαλκόν. Επί δύο ώρας έμετροϋσεν, έμετρούσεν, έμετροϋσε, καί δεν ημπορούσε να τα εύρη πόσα ήσαν. Τέλος είς άλλος χριστιανός έλαβε τον κόπον και του τα έμέ-τρησεν. Είναι ολίγον τί βραδύγλωσσος καί περισσότερον αγράμματος. Εις τάς ευχάς, τάς περισσότερος λέξεις τάς λέει όρθάς, είς το Εύαγγέλιον, τάς περισσότερος έσφαλμένας. Θα εϊπητε, διατί ή άντίθεσις αύτη; 'Αλλά τάς εΰχάς τάς ιδίας άπαγγέλει καθ' έκάστην, ενώ την δείνα περικοπήν του Ευαγγελίου θα την ανάγνωση άπαξ ή δίς ή, το πολύ, τρίς του έτους, εξαιρέσει ώρισμένων περικοπών συχνά, αλλ' ατάκτως επανερχομένων, ως είς τους Αγιασμούς, είς τάς Παρακλήσεις. Τα λάθη όσα κάμνει είς την άνάγνωσιν, είναι πολλάκις κωμικά. Καί όμως εξ όλων των ακροατών του, εξ όλου του εκκλησιάσματος, κανείς μας δεν γελά. Διατί; Τον έσυνηθίσαμεν καί μας αρέσει. Είναι αξιαγάπητος. Είναι απλοϊκός καί ενάρετος. Είναι άξιος του πρώτου Μακαρισμού του Σωτήρος». 

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Απολυτίκιον 

Τάς του πλάνου παγίδας εκφυγών, ιερώτατε, απλανώς επορεύθης διά βίου, πατήρ ημών, Νικόλαε αοίδιμε Πλανά, ουράνια χαρίσματα λαβών, αγρυπνίαις και νηστείαις, ιερουργών οσίως τω Κυρίω σου. Όνπερ καθικετεύων εκτενώς, Νάξιον ιεράτευμα, πρέσβευε δωρηθήναι καί ημίν το μέγα έλεος.

http://euroklydon.blogspot.com

και ένα άρθρο απο την εφημερίδα ΕΣΠΕΡΙΝΗ. 6.3.1932 
«Ένα τάλληρον την ημέραν ήτο δι ‘ αυτόν πολύ»

Η ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΝΙΠΤΗΡΟΣ

ΞΕΣΚΑΤΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΟΥ...

Καθισμενος στην τετράγωνη 70's πολυθρονα μπροστα από τον πρασινο νοσοκομί τοίχο, σε ενα πάγωμα του χρονου, κοιτω απεναντί μου τουςτρεις γέρους που τα κρεββατια τους βαρυνουν 245 χρόνια - μαζι με τους συνωστισμούς σε αποβάθρες, σε προκυμαίες και στις στάσεις των λεωφορείων.

Τιποτα δεν σπάει την ομοιογένεια της αισθητικής του νοσοκομείου. Ακόμα και εκείνη η θλιμένη εικόνα της Αγιας Υπομονής έρχεται και δένει. Της Σέρβας μάννας του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου που πριν η Πόλη πέσει είχε αντιληφθεί πολύ νωρίτερα πως και οι βασιλίδες και οι βασιλεύουσες εχουν ημερομηνία λήξης, και πεταξε το στέμμα. Και φόρεσε τα ράσα.

Κοιταζω την Αγία και σκεφτομαι ποιος διάολος στα αλήθεια - εκτος από τον Καμπουρακη, τον Οικονομέα και το Στεφανο Μάνο - να ενοχλείται να την βλέπει εκει, παρηκμασμενη και έκπτωτη βασίλισσακαι να θελει να την ξεκρεμασει από τον τοιχο του πόνου;

Ποιος άρρωστος μπορει να ενοχληθεί από ενα Χριστό που υποφερει στον τοιχο ενος σχολείου προειδοποιώντας τα παιδια πως η ζωη καθε άλλο από Fame Story και Top model ειναι.

Αλλα και η Αγια Γραφη, η γνωστή-άγνωστη που κάποιο χερι τοποθετησε σε μια γωνιά του δωματίου ως παρηγορια σε ώρες πόνου, έρχεται και δένει με το πρασινο νοσοκομί τοίχο. Πιάνω και την ανοίγω να σκοτωσω την ώρα μου ελπίζοντας να εχει κατι να μου πει - αν και τα ξερω εγω μωρε όλα αυτα. Και πεφτω κατ' ευθείαν πάνω στην σκηνη της τελευταίας παρακαταθήκης. Ο Χριστος πλενει τα πόδια των μαθητων του.

ὅτε οὖν ἔνιψεν τοὺς πόδας αὐτῶν καὶ ἔλαβεν τὰ ἱμάτια αὐτοῦ καὶ ἀνέπεσεν πάλιν, εἶπεν αὐτοῖς γινώσκετε τί πεποίηκα ὑμῖν; ὑμεῖς φωνεῖτέ με· ὁ διδάσκαλος, καὶ ὁ κύριος, καὶ καλῶς λέγετε· εἰμὶ γάρ. εἰ οὖν ἐγὼ ἔνιψα ὑμῶν τοὺς πόδας ὁ κύριος καὶ ὁ διδάσκαλος, καὶ ὑμεῖς ὀφείλετε ἀλλήλων νίπτειν τοὺς πόδας· ὑπόδειγμα γὰρ ἔδωκα ὑμῖν ἵνα καθὼς ἐγὼ ἐποίησα ὑμῖν καὶ ὑμεῖς ποιῆτε.

Να πλενεις τα πόδια του άλλου κι ας ειναι κατώτερός σου.Οικειοθελης δουλεία - απελευθερωση από τα όρια του εαυτού σου. Τι θελει να μου πει ο Ποιητης;

Και εγενετο εσπέρα και εγενετο Νυξ, ημέρα Τετάρτη. Και αναχωρεις κατακοπος από το δωματιο του πόνου. Και σαν ξημερωσε η Πεμπτη στο κρατικό νοσοκομειο ανακαλύπτεις σαν ξαναρχεσαι για να πιασεις την θεση σου στην 70's πολυθρονα πως ο γερος ο μεσαίος είχε λερωθει εδώ και ώρα. Και πως ολίγον η έλειψη προσωπικού, ολίγον η ζαλη του κόσμου κι ολίγον το μηχανογραφικό που έριξε την αδιάφορη νεαρά νοσοκόμο στην νοσηλευτική Πάτρας αντί για τo casting του Xfactor, και ο γερος περίμενε στωικά καποιος να τον βοηθήσει να αλλαξει. Κι αυτος ο κάποιος εισιαι ΕΣΥ.

 Εσυ που αν και πήγες φαντάρος στο σαπιοκαραβο 25 μήνες καικαθαρισες την καλλιόπη πολλες φορες έφτασε η ώρα να πρεπει ναξεσκατισεις και γέρο. Δηλαδη τον ίδιο εκεινο τον ωραίο άντρα που έφερνε ολιγον από Elvis όταν εσυ ησουν μωρό, εκεινον τον ώριμο και κοσμογυρισμενο κύριο όταν εσυ ήσουν εφηβος. Και που καποια στιγμη οι δρομοι σας χωρισαν γιατι η ζωη θελησε να παρεις εσυ την θεση του.

Και ηρθε η ωρα να κατεβεις στα σκαλια την απόλυτης ταπεινωσης. Να δεις τον Νωε γυμνό, ανημπορο και λερωμενο. Να κανεις την ιδια διαδικασία που εκανες με χαρα στο νεογέννητο γιό σου, αλλά σε εναν ανημπορο γερο που ξαφνικα έχασε τη γη κατω από τα πόδια του. Να βαλεις εδαφιαία μετάνοια σε μια λερωμενη πανα μέσα σε μια τουαλετα με πρασινα νοσοκομί πλακάκια.

Πάει το κανες κι αυτό!

Και θυμηθηκες πως ο νυν ανημπορος αυτός αντρας μολις περσι είχε φτάσει μεχρι την μαρκινη Αυστραλία να υπηρετήσει τον πρώτο σου ξάδελφο, τον συνονώματο, που έφυγε στα 48 του από καρκίνο. Που τον ετρεχε στο μοναστηρι - ο ίδιος "άθρησκος" - στο μακρινό Περθ στον παπά να εξομολογηθει, να παει η ψυχη του αναπαυμενη και θαρρεμενη στον δρομο της. Τον ξαδελφο σου που δεν μπορεσες να δεις γιατι σας χωρισε ενα ολοκληρο ημισφαίριο. Και για αυτό τώρα για να σου φύγει ο καημός κοιτάς διακριτικά το βουβό μελίσσι που παει κι ερχεται στο διπλανό θάλαμο με το παλικάρι ετων 30 που τον κτυπησε το εγκεφαλικό, λεγοντας μια προσευχη απο τα βαθη της καρδιας σου, σαν ναναι κι αυτός πρωτος σου ξαδελφος.

Πόσο εχει αναγκη ο ενας τον αλλον. Και πως ψηλώνει ο ανθρωπος οταν εξευτελίζεται. Τι ναναι αυτο που σου δινει την δυναμη να πλενεις βρωμοπόδαρα; Και ποιο πιστευω σε αποβλακωνει τοσο πολύ που να σε κανει να χαιρεσαι με την αέναη ακολουθία του νιπτήρος σαν αντιδοτο στην θλίψη του κόσμου τούτου των μεταξωτών βρακιών όπου επιδέξιοι κώλοι δεν υπάρχουν. Μόνο λερωμένοι...

http://theoprovlitos.blogspot.com