Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου 2009

Τι συμβαίνει πραγματικά στην Ουκρανία


Διαβάστε - συνδέστε τα γεγονότα και σκεφτείτε.

Η Ουκρανία βιώνει μία ξαφνική έξαρση των ασθενειών που πιθανώς σχετίζονται με τον ιό της νέας γρίπης.

Υπολογίζεται ότι 500.000 πολίτες έχουν υποστεί οξεία λοίμωξη του αναπνευστικού και οι θάνατοι που ενδέχεται να συνδέονται με τον Η1Ν1 έφτασαν τους 109.

Κυβερνητικός αξιωματούχος ανέφερε ότι οι νεκροί στην δυτική Ουκρανία ανέρχονται στα 1.000 άτομα και επιπλέον ότι η κατάσταση - τουλάχιστον, επί του παρόντος - παραμένει εκτός ελέγχου.

Σε ανακοίνωση που εξέδωσε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας επισημαίνει ότι «υπάρχουν πολλά ερωτήματα που παραμένουν αναπάντητα».


Εκτιμάται ότι η ραγδαία εξάπλωση του ιού οφείλεται στις προεκλογικές συγκεντρώσεις (!!!)
στις οποίες υπήρχε μαζική συμμετοχή, χωρίς ωστόσο να λαμβάνονται τα αναγκαία μέτρα πρόληψης.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα η Ουκρανία ενδέχεται ακόμα και να κλείσει τα σύνορά της, ενώ μεγάλη φαρμακοβιομηχανία ετοιμάζεται να στείλει δωρεάν εμβόλια.

Οι προγραμματισμένες για τις 17 Ιανουαρίου προεδρικές εκλογές στην Ουκρανία ενδέχεται να αναβληθούν έως το Μάιο, λόγω του ξαφνικού ξεσπάσματος της νέας γρίπης που παρατηρείται στη χώρα.

Ο Ουκρανός Υπουργός Υγείας Wasilij Kniazevicz κάλεσε τον Γενικό Εισαγγελέα της χώρας
να προχωρήσει άμεσα τις διαδικασίες για συλλήψεις και ποινικές διώξεις εναντίον όλων όσων διαφωνούν με τον εμβολιασμό τους με το νέο αδοκίμαστο εμβόλιο της Η1Ν1/Γρίππης των χοίρων.!

Στο μεταξύ για την σοβαρότητα της μυστηριώδους επιδημίας στην Ουκρανία κατηγορείται η απαγόρευση του εμβολιασμού της γρίπης που επιβλήθηκε τον Σεπτέμβριο, ύστερα από μια σειρά θανάτων, κυρίως παιδιών, τα οποία είχαν εμβολιασθεί σε κρατικές κλινικές.

Την ίδια ώρα στη γειτονική Πολωνία επικρατεί ακόμη καχυποψία για τον εμβολιασμό. Ο πρωθυπουργός Ντόναλντ Τουσκ προειδοποίησε ότι η χώρα του δεν θα αγοράσει εμβόλια «που δεν έχουν ελεγχθεί πλήρως». Ο ίδιος σημείωσε ότι τα μερικές δεκάδες περιστατικά της νόσου στη χώρα του ήταν μέχρι στιγμής ήπια και κανένας θάνατος δεν έχει αναφερθεί.

Κάπου εδώ μπλέκεται μία πολύ πολύ περίεργη ιστορία που αν δεν είναι συνομωσιολογία, πρόκειται για το θρίλερ του αιώνα!
Διαβάστε - συνδέστε τα γεγονότα και σκεφτείτε.


Ας πάμε λίγο πίσω στις 11 Αυγούστου 2009.

Ο Ισραηλινός μικροβιολόγος Joseph Moshe τηλεφωνεί στην ραδιοφωνική εκπομπή του Δρ True Ott στο Λος Άντζελες (ο οποίος στις εκπομπές του προειδοποιεί τακτικά για τον κίνδυνο απο το εμβόλιο της γρίπης των χοίρων) και ζητάει να παρέμβει και να δώσει ζωντανά στον αέρα σημαντικές πληροφορίες. Υποστήριξε λοιπόν ότι η Baxter International Inc, θα εξαπλωσεί ένα βιολογικό όπλο στην Ουκρανία.

- Ο Moshe υποστήριξε οτι έχει αποδείξεις για ένα μολυσμένο εμβόλιο H1N1 το οποίο παράγεται από την Baxter και θέλει να παραδόσει τα στοιχεία στην εισαγγελία.

- Είπε ότι στο Εργαστήριο της Baxter στην Ουκρανία θα ετοιμάσουν ενα βιολογικό όπλο που είναι μεταμφιεσμένο σαν εμβόλιο.

- Επέμεινε ότι το εμβόλιο πέριέχει ουσίες που αποδυναμώνουν το ανοσοποιητικό σύστημα και το RNA του ιού θα αναπαράγουν την ισπανική γρίπη του 1918.

Είναι ενδιαφέρον ότι ακριβώς αυτή η πρόβλεψη επιβεβαιώνεται τώρα σχεδόν τρεις μήνες αργότερα στην Ουκρανία!

Μια επιδημία έχει εξαπλωθεί και σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία έχουν νοσήσει περίπου 500.000 άνθρωποι, 24.000 έγιναν δεκτοί σε νοσοκομεία και υπάρχουν πάνω από 100 θάνατοι. Πρόκειται πραγματικά για τη γρίπη των χοίρων ή σύμφωνα με άλλες αναφορές για πνευμονική πανούκλα δεν είναι σαφής ακόμα.

Την επόμενη ημέρα, την 12η Αύγουστου του 2009 συμβαίνουν τα εξής: ........

- Το Αστυνομικό Τμήμα στο Λος Άντζελες (LAPD) ανέφερε ότι ο Ιωσήφ Moshe είχε καλέσει και απείλησε να ανατινάξει τον Λευκό Οίκο στον αέρα!

- Ο αξιωματικός που δέχθηκε την κληση, στη συνέχεια ενημερώνει την Μυστική Υπηρεσία, και τη φρουρά του προέδρου.

13 Αύγουστου του 2009:


- Υπάλληλοι της Μυστικής Υπηρεσίας και το LAPD προσπαθούν να βρούν τον Moshe στο σπίτι του.

-Ο Moshe το σκάει με το κόκκινο Volkswagen Beetle του.

- Μια ομάδα SWAT (οι ειδικές δυνάμεις του LAPD) εντοπίζουν το αυτοκίνητο του Moshe, κοντά στο ομοσπονδιακό κτίριο (κτίριο των ομοσπονδιακών υπουργείων) στο Wilshire Boulevard 11000α


- Γίνεται αποκλεισμός του Ομοσπονδιακού κτιρίου και το σύνολο του προσωπικού καλείται να παραμείνει στους εσωτερικούς χώρους.

- Ο Moshe μπλοκάρεται και βρίσκεται σφηνωμένος με το αυτοκίνητο του. Όλο το σκηνικό θα μεταδοθεί ζωντανά από ελικόπτερο σε τηλεοπτικούς σταθμούς.

Δείτε τη φωτογραφία, όπου ένας αστυνομικός κατευθύνει μία κεραία μικροκυμάτων στο κόκκινο Beetle. Πιστεύεται ότι η αστυνομία ήθελε να νεκρώσουν όλα τα ηλεκτρονικά, προκειμένου να σταματήσει το αυτοκίνητο και, επομένως, ο Moshe δεν είχε κινητό τηλέφωνο ή άλλα μέσα που μπορούν να καλέσουν για βοήθεια ή να επικοινωνήσει με κανάλια TV.


- Στην εικόνα μπορείτε να δείτε ένα θωρακισμένο όχημα και ένα ρομπότ πλησιάζει το όχημα.




- Εξαπολύονται δακρυγόνα στο όχημα, αλλά δεν φαίνεται να επιδρούν στον Moshe, ο οποίος μοιάζει να έχει ανοσία σε αυτά! Πιστεύεται ότι είχε εκπαιδευτεί από την Μοσάντ στον τρόπο αντιμετώπισής τους.

- Ο ντετέκτιβ Γκας Villanueva είπε αργότερα σε δημοσιογράφους ότι δεν μπορεί να εξηγήσει, πως ο Moshe αντέξε σε τόσα δακρυγόνα.

- Τελικά με όπλα Taser (μη θανατηφόρα όπλα τα οποία εκπέμπουν από απόσταση μικρές (;) δόσεις ηλεκτροσόκ που όμως έχουν κατηγορηθεί ότι έχουν σκοτώσει αρκετούς ανθρώπους), ακινητοποιούν τον Moshe και να μπορέσει να συλληφθεί.


Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν ανέφεραν την σχέση μεταξύ ειδοποίησης που είχε απευθύνει στο ραδιοφωνικό σταθμό και την συλληψή του την επόμενη ημέρα και δεν υπάρχει καμία πληροφορία για το τι συνέβη στον Ιωσήφ Moshe στη συνέχεια. Υπάρχουν αναφορές ότι εχει επιστρέψει στο Ισραήλ όπου διαμένει τώρα. Άλλοι λένε ότι εισήχθει σε ψυχιατρική κλινική, επειδή πάσχει από κατάθλιψη.

Τώρα, συμβαίνει στην Ουκρανία, ακριβώς αυτό για το οποίο ήθελε να προειδοποιήσει το κοινό ο Moshe.

Μετά το περιστατικό της 13 Αύγουστο του 2009 υπάρχει η φημολογία ότι ο Moshe ήταν πράκτορας της Μοσάντ που ειδικεύεται στα βιολογικά όπλα και ότι ήθελε να προειδοποιήσει μεσω της ραδιοφωνικής εκπομπής τον λαού για τα αναπτυγμένα βιολογικά όπλα της Baxter, τα οποία μετα την εξαπόλυση θα προκαλούσαν πανδημία. Οι τύψεις τον οδήγησαν σε κατάθλιψη και στην ενέργεια αυτή.

Πιθανότατα ο ισχυρισμός και η απειλή κατά του Λευκού Οίκου να ήταν κατασκευασμένη, και χρησιμποποιήθηκε ως πρόσχημα για την σύλληψή του. Κάθε μέρα, λαμβάνονται απειλές κατά του Λευκού οίκου αλλά δέν δικαιολογείται τέτοιου είδους επέμβαση όπως στην προκειμένη.

Γρίφος αποτελεί ούτως ή άλλως το γεγονός ότι τα τελευταία τέσσερα χρόνια, τουλάχιστον 81 επιστήμονες από τη βιολογική έρευνα έχουν βρεί τον θάνατο με μυστηριώδης συνθήκες. Αυτό ήταν γνωστό στον Moshe και φαίνεται μάλλον σαν να ήταν στο δρόμο του προς το ισραηλινό προξενείο για να αναζητήσει προστασία εκεί, ή το FBI για να προσκομίσει τα αποδεικτικά στοιχεία.

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν έχουν δει καμία σχέση, η ιστορία περιγράφεται διαφορετικά και δεν αναφέρει τη γρίπη των χοίρων. Αυτό και μόνο το γεγονός είναι ύποπτο, ειδικά όταν υπάρχει ήδη προειδοποίησή για μια εστία στην Ουκρανία, τώρα που έγινε πραγματικότητα.

Τώρα μπορούμε να αναρωτηθούμε υπάρχει μια σύνδεση μεταξύ στα γεγονότα στην Ουκρανία και το τι συνέβη τότε στο Λος Άντζελες; Ισχύουν οι ισχυρισμοί του; Ο Moshe Ιωσήφ είναι "τρελός" είναι όλα στην φαντασία του ή είναι αξιόπιστος; Παρουσιάζεται ως άρρωστος για να μήν ληφθούν στα σοβαρά οι απόψεις του;

Πάντως γεγονός είναι ότι η Baxter έχει υποκατάστημα στην Ουκρανία......

Πηγή:

http://newworldorder-wakeup.blogspot.com/2009/11/blog-post_5802.html

ΒΕΤΟ ΣΤΗΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΤΟΥΡΚΙΑ


ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΞΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΕ

ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ, ΠΕΜΠΤΗ 10 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2009 ΣΤΙΣ 6 μμ

ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ

ΒΕΤΟ ΣΤΗΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΤΟΥΡΚΙΑ

Όλα αυτά τα χρόνια, μεθοδικά, Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι Ατλαντιστές διέλυσαν τα Βαλκάνια, στρώνοντας το χαλί στην Τουρκία προκειμένου να αναδειχθεί σε περιφερειακή υπερδύναμη και να εξουσιάσει την ευρύτερη περιοχή. Οι ταγοί του αυταρχικού καθεστώτος της Άγκυρας οραματίζονται ένα νεο-οθωμανικό μέλλον, και γι' αυτό ένας από τους μεγαλύτερους εκφραστές του, ο Νταβούτογλου πριν από μερικές εβδομάδες στο Σαράγεβο καλούσε τους λαούς να «επωφεληθούν» από την υπό ανοικοδόμηση Οθωμανική Ειρήνη στα Βαλκάνια.

Κομβικό ρόλο σ' αυτήν την διαδικασία παίζει και η ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και μάλιστα με τους όρους και τις συνθήκες που πραγματοποιείται σήμερα. Χωρίς αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο, χωρίς αναγνώριση της κυπριακής δημοκρατίας, χωρίς άρση του casus belli, χωρίς αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων, και του μικρασιατικού ελληνισμού, χωρίς αναγνώριση του καθεστώτος του Αιγαίου και συνέχιση των παραβάσεων και παραβιάσεων. Πρόκειται για μια εξέλιξη που θα απελευθερώσει όλες τις πολιτικές, οικονομικές και δημογραφικές τάσεις υποταγής της Ελλάδας αλλά και ολόκληρων των Βαλκανίων, και ταυτόχρονα θα υπονομεύσει οποιαδήποτε προοπτική απαγκίστρωσης των Ευρωπαϊκών λαών από το άρμα του Ατλαντισμού. Πρώτο θύμα των εξελίξεων αυτών θα είναι η Κύπρος, η οποία προετοιμάζεται να παραδοθεί σ' ένα έκτρωμα πολύ χειρότερο από αυτό του Ανάν, μια συμφωνία η οποία θα την παραδώσει ως το πρώτο πιάτο στη Οθωμανική σφαίρα επιρροής.

Ενόψει των εξελίξεων του Δεκέμβρη, που θα κρίνουν πολλά, τόσο σε ό,τι αφορά στην ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε., όσο και για την Κύπρο και το Σκοπιανό, τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα των ΗΠΑ, των Βρετανών και των Τούρκων έχουν επιστρατεύσει λυτούς και δεμένους, προκειμένου να δεχθούμε μοιρολατρικά την ακύρωση της εθνικής μας ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας. Οι ελληνικές άρχουσες τάξεις, τα «τζάκια» και οι «νταβατζήδες» έχουν προ πολλού συμφωνήσει με το αζημίωτο να υποταχθούν στα οθωμανικά Βαλκάνια του 21ου αιώνα.

Εμείς, από την πλευρά μας, δεν μπορούμε να καθόμαστε άβουλοι θεατές της προετοιμαζόμενης υποδούλωσής μας. Πρέπει με κάθε θυσία να αποφύγουμε το μέλλον που μας ετοιμάζουν, μιας χώρας ραγιάδων και γκαρσονιών, μιας ημι-τουρκικής και ημι-ευρωπαϊκής επαρχίας. Να αμφισβητήσουμε το δρόμο που μας έφερε μέχρι εδώ, και μας έχει βυθίσει στην κοινωνική κρίση, την οικονομική κατάρρευση και την εθνική ταπείνωση.

Ήρθε η στιγμή να βάλουμε φρένο στο σάπιο μεταπολιτευτικό καθεστώς που σήμερα μας έχει δέσει τα χέρια. Η Ελλάδα μπροστά σ' αυτές τις κρίσιμες συνθήκες χρειάζεται έναν λαό-ακρίτα, ζωντανό, κινητοποιημένο από ένα όραμα για ελευθερία, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια.

Φτάνει πια! Ο ελληνικός λαός πρέπει να αρνηθεί να μεταβληθεί σε πειραματόζωο των ισχυρών. Η αντίσταση είναι εφικτή. Αρκεί να αντιπαραθέσουμε ένα όραμα βαλκανική ενότητας και αποκλεισμού της τουρκικής υποταγής των Βαλκανίων, και να δούμε την Κύπρο όχι σαν βαρίδι αλλά σαν ευκαιρία του ελληνισμού στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΝΕΟ-ΟΘΩΜΑΝΙΣΜΟ – ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ –ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ

ΕΞΩ ΤΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΑΛΛΩΝ ΚΑΛΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΚΟΛΟΥΘΟΙ ΦΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ:

«ΕΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΥΛΑΞΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ», «ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΓΩΝΑ ΚΥΠΡΟΥ» (ΣΑΚ), ΠΑΜΠΟΝΤΙΑΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ «Η ΑΡΓΩ», ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΑΡΔΗΝ», ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΡΗΞΗ», ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ»

Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2009

Σαν σήμερα πριν 19 χρόνια πέθανε ο Παύλος Σιδηρόπουλος


Ο Παύλος Σιδηρόπουλος o σημαντικότερος εκπρόσωπος της Ελληνικής ροκ, ήταν δισέγγονος του Ζορμπά και ανηψιός της Ελλης Αλεξίου. Σε αυτές τις δύο διαφορετικές του ρίζες έβλεπε την αιτία της συνύπαρξης σε αυτόν του rocker και του σκεπτικιστή.
Ο Π.Σ. γεννήθηκε στις 20/7/1948 (ή 28/7/1948, οι πηγές μου διαφωνούν) στην Αθήνα και ως τα επτά του χρόνια έζησε στην Θεσσαλονίκη. Ο πατέρας του είχε.........
έρθει από τον Πόντο και κατέληξε στην Αθήνα όπου άνοιξε εργοστάσιο παραγωγής χαρτιού για φωτογραφίες.

Ξεκίνησε την καριέρα του το 1970 από τη Θεσσαλονίκη όπου είχε πάει για σπουδές στο Μαθηματικό. Εκεί γνωρίζει τον Παντελή Δελληγιαννίδη (κιθαρίστα των Olympians) και φτιάχνουν το ντουέτο "Δάμων και Φιντίας". Κυκλοφορούν το 7" "Το ξέσπασμα/Ο κόσμος τους" και συμμετέχουν με δύο κομμάτια στο δίσκο "Ζωντανοί στο Κύτταρο".

Στο Κύτταρο γνωρίζονται και με τα "Μπουρμπούλια" που έπαιζαν με τον Σαββόπουλο. Το ντουέτο ενσωματώνεται με τα "Μπουρμπούλια" και το νέο σχήμα (Π.Σ., φωνή, Παντελής Δελληγιαννίδης,κιθάρα, Νίκος Τσιλογιάννης, ντραμς, Βασίλης Ντάλας, μπάσο) βγάζει ένα 7", το "Ο Ντάμης ο ληστής" λογοκριμένο σε "Ο Ντάμης ο σκληρός". Μαζί είναι από το 1972 εώς το 1974.
Με αυτό το σχήμα ο Παύλος Σιδηρόπουλος άρχισε τα πρώτα του πειράματα για να παντρέψει το ροκ με την Ελληνική μουσική.Ο Πάνος Ηλιόπουλος γράφει χαρακτηριστικά στο σημείωμα του δίσκου "Τα μπλουζ του πρίγκιπα":


"όμως αν γυρίσουμε αρκετά χρόνια πίσω θα βρούμε τον Παύλο μαζί με τα "Μπουρμπούλια" να δουλεύουν πάνω σε ένα ROCK με εθνικά στοιχεία. Τζαμαρίσματα - με την πλήρη έννοια του όρου - που έπαιρναν την μορφή μιας πολύ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ. Ηταν τότε που ο Νίκος στα τύμπανα και ο Βασίλης στο μπάσο κράταγαν ένα τέμπο που όμοιό του δεν ακούστηκε ποτέ ξανά από Ελληνική μπάντα... Ηταν τότε που στην κιθάρα ήταν ο Παντελής... Ηταν τότε που η φωνή του Παύλου ροκάριζε πάνω στις μουσικές μνήμες της Θράκης, της Ηπείρου και της Σμύρνης... Ηταν τότε που ο Παύλος άρχιζε να φανερώνει όχι μόνο την αγάπη του για την Ελληνική μουσική αλλά και την ΑΠΟΨΗ του. Μια άποψη σοβαρή που ποτέ δεν κατάφερε να παρουσιάσει - όπως αυτός οραματιζόταν - στο κοινό του."
Κάτω από αντίξοες συνθήκες (οι αρχές της δικτατορίας τους χαρακτηρίζουν επικίνδυνους και απόβλητους) το σχήμα διαλύεται και τα "Μπουρμπούλια" ακολουθούν τον Διονύση Σαββόπουλο. Κατόπιν συνεργάστηκε με τον Γιάννη Μαρκόπουλο, ως τραγουδιστής, στα έργα του "Οροπέδιο" και "Θεσσαλικός κύκλος".

Το 1976 μαζί με τους αδερφούς Σπυρόπουλους έφτιαξε το γκρούπ "Σπυριδούλα". Με αυτό το σχήμα δημιούργησε τον σημαντικότερο ίσως δίσκο στην περίεργη ιστορία του Ελληνικού rock το "Φλού". Αξίζει πιστεύω να σημειώσουμε πως για τον δίσκο αυτό ο Π.Σ. δεν υπέγραψε συμβόλαιο αλλά ένα "χαρτί" που έγραφε ότι αποποιείται πάσης οικονομικής απαιτήσεως από τον δίσκο. Η "Σπυριδούλα" υπέγραψε συμβόλαιο εκτελεστού με ποσοστό 4% . Το σχήμα διαλύεται αφήνοντας πίσω του έναν ολοκληρωμένο rock ήχο και μια σειρά συναυλιών.
Το 1979 μαζί με Παπαντίνα, Νέστορα, Τζιμόπουλο (παλιά μέλη Μακεδονομάχων, IDOLS κ.α.) φτιάχνει το σχήμα "Εταιρία Καλλιτεχνών" με αγγλικό στίχο. Το σχήμα αυτό δεν κυκλοφορεί δίσκο. Ενα όμως τραγούδι από αυτήν την περίοδο περιλαμβάνεται στον κατοπινό του δίσκο "Zorba the freak" πρόκειται για το τραγούδι "Clown".

Εκείνη την περίοδο κάνει και την πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο, πρωταγωνιστώντας στην ταινία του Αντρέα Θωμόπουλου "Ο Ασυμβίβαστος" όπου και ερμηνεύει τα τραγούδια του soundtrack. Τον ίδιο καιρό πρωταγωνιστεί και σε μία ακόμη ταινία του Αντρέα Θωμόπουλου με τίτλο "Αλδεβαράν" και με συμπρωταγωνιστή τον Δημήτρη Πουλικάκο, η οποία προβλήθηκε μόνο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Στην μικρή καριέρα του ως ηθοποιού περιλαμβάνεται και μια τηλεοπτική εμφάνιση στο σήριαλ του Κώστα Φέρρη "Οικογένεια Ζαρντή" που προβλήθηκε στην ΕΡΤ-1.


Η συνεχής αλλαγή συνεργατών σταματάει το 1980 όπου ο Π.Σ. καταλήγει σε ένα σχήμα που με λίγες αλλαγές παίζει μαζί του μέχρι το τέλος, τους "ΑΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟΥΣ". Μαζί ηχογραφούν μιά σειρά σημαντικών δίσκων και με συνεχή παρουσία μέσω ζωντανών εμφανίσεων δημιουργούν τον μύθο ενός πραγματικού Ελληνικού rock συγκροτήματος, μακρυά από ερασιτεχνισμούς και μιμητισμούς. Το 1982 κυκλοφορούν το "Εν λευκώ" με αρκετές αναφορές στην εμπειρία του με την ηρωίνη (γιά άλλη μιά φορά αντιμετωπίζει προβλήματα λογοκρισίας. Με τα τραγούδια "Η" και "Ανταργκράουντ με στράς" για προτροπή στη χρήση ναρκωτικών και "Υστατη στιγμή" για προσβολή της δημοσίας αιδούς).
Το 1985 κυκλοφορούν το "Zorba the freak" ένα δίσκο μπολιασμένο με το χιούμορ του Δημήτρη Πουλικάκου που έχει κάνει την παραγωγή.

Το 1989 κυκλοφορεί το "Χωρίς μακιγιάζ" που είναι ένας δίσκος ηχογραφημένος ζωντανά στο Μετρό. Τα τραγούδια αυτού του δίσκου το συγκρότημα τα έπαιζε τα προηγούμενα χρόνια στις ζωντανές του εμφανίσεις ( κυρίως στο club "Αν" στα Εξάρχεια μόνιμο στέκι των τελευταίων χρόνων ). Τον δίσκο αυτό χαρακτηρίζουν τα blues κομμάτια που πάνω στις στενές του φόρμες ο Π.Σ. εκφράζεται με τον δικό του τρόπο.
Το καλοκαίρι του 1990 ξαφνικά άρχισε να παραλύει το δεξί του χέρι. Οι γιατροί υπέθεταν πρόβλημα στα αγγεία, αλλά κανείς δεν ήξερε τι ακριβώς είχε. Αυτή η ιστορία τον έκανε ψυχολογικό ράκος. Το φθινόπωρο το συγκρότημα άρχισε τις συνηθισμένες του εμφανίσεις στο Αν. Ο Παύλος άρχισε να εμφανίζεται με το χέρι δεμένο.

Εχοντας αρκετά νέα τραγούδια (τα οποία σταδιακά παρουσίαζαν στο κοινό των συναυλιών) και μερικά παλιά ακυκλοφόρητα σε νέες ενορχηστρώσεις (το συγκρότημα πειραματιζόταν με funk στοιχεία στον ήχο του) άρχισαν να ηχογραφούν το υλικό αυτό, ενώ συγχρόνως είχαν προγραμματίσει σειρά ζωντανών εμφανίσεων για το Δεκέμβριο.
Ομως το απόγευμα της 6ης Δεκεμβρίου ο Παύλος Σιδηρόπουλος πεθαίνει από χρήση ηρωίνης στο πατρικό του σπίτι. Κηδεύεται στον Κόκκινο Μύλο.

http://sofoscrete.blogspot.com/2009/12/19.html

Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου 2009

Ο ορκισμένος εχθρός της Εκκλησίας ενθρονίστηκε στον Πατριαρχικό Ναό!


Γι' αυτούς που γνωρίζουν τα πράγματα
"ουδέν σχόλιον"

http://2mnka.wordpress.com/

Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2009

«ΑΓΚΑΛΙΑ», μια νέα ΜΚΟ στη Λέσβο,


«ΑΓΚΑΛΙΑ»

Μια νέα ΜΚΟ στη Λέσβο

Μια νέα μεγάλη και ζεστή αγκαλιά για τους μετανάστες

Στο νησί της Λέσβου και στην ενορίας Αγίου Γεωργίου Κεραμίου της Καλλονής της Ιεράς Μητροπόλεως Μηθύμνης, ιδρύθηκε μια Αστική μη Κερδοσκοπική Οργάνωση για την περίθαλψη και στήριξη του ανθρώπου με την επωνυμία «ΑΓΚΑΛΙΑ».

Είναι μια αξιέπαινη και σημαντική πρωτοβουλία του κατά πάντα αξιοσέβαστου, δραστήριου και ταπεινού Λευίτη της ενορίας Αγίου Γεωργίου Κεραμίου παπα-Στρατή Δήμου.

Σύμφωνα με το καταστατικό της ΜΚΟ στην Καλλονή, την 27 Οκτωβρίου 2009, ημέρα Τρίτη, οι: α) Ευστράτιος Δήμου, ιερέας, κάτοικος Καλλονής εφημέριος ενορίας Αγίου Γεωργίου Κεραμίου και β) Γιώργος Τυρίκος-Εργάς, γ) Κατερίνα Ευσταθίου-Σελάχα, δ) Ελένη Ευσταθίου-Σελάχα, συμφώνησαν, συνομολόγησαν και συναποδέχθηκαν να συστήσουν αστική εταιρεία μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα (Μη Κυβερνητική Οργάνωση) με την επωνυμία «ΑΓΚΑΛΙΑ», σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 741 ΑΚ (Αστικού Κώδικα), αορίστου διάρκειας και η οποία θα διέπεται από τους όρους και τις ειδικότερες συμφωνίες που περιγράφονται αναλυτικά στο καταστατικό της οργάνωσης.

Η έδρα της εταιρείας ορίζεται στην Καλλονή Λέσβου. Με απόφαση των μελών της εταιρείας μπορούν να ανοιχθούν παραρτήματα και σε άλλα διαμερίσματα της χώρας.





Ο σκοπός της ως άνω αστικής εταιρείας είναι, σύμφωνα με το καταστατικό της, η συμβολή της:

-στη στήριξη και στην περίθαλψη αναξιοπαθούντων συνανθρώπων μας ανεξαρτήτως θρησκείας, φύλου, φυλής και πατρίδας καλύπτοντας τις άμεσες βιοτικές ανάγκες σε ένδυση, υπόδηση, τροφή, στέγη, φάρμακα, είδη προσωπικής υγιεινής κ.α

-στην κοινωνική υποστήριξη (με συμβουλευτικό ή ψυχολογικό τρόπο) ατόμων που έχουν έλθει στο περιθώριο αλλά και οικογενειών ή ατόμων που αντιμετωπίζουν σοβαρές οικονομικές, ψυχολογικές, κοινωνικές δυσκολίες με κίνδυνο να βρεθούν στο περιθώριο.

-στο να παρατηρεί και να εντοπίζει περιπτώσεις παραβάσεως ανθρωπίνων δικαιωμάτων και να παρεμβαίνει παρέχοντας άμεση στήριξη των ατόμων που προσβάλλονται.

-να ενημερώνει τις αρμόδιες αρχές ή τις οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στο χώρο που λαμβάνουν χώρα οι τυχών παραβιάσεις.

-η ενημέρωση και η ευαισθητοποίηση του κοινού με κάθε μέσο, έντυπο ή ηλεκτρονικό σε θέματα περίθαλψης και ανακούφισης ανθρώπων σε ανάγκη σε τοπικό επίπεδο αλλά και παγκοσμίως.

Τα μέσα με τα οποία η Εταιρεία θα επιδιώξει τους ανωτέρω σκοπούς με κάθε ενδεδειγμένο και νόμιμο μέσο, είναι:

-η παροχή κάθε υλικού μέσου που να εξασφαλίζει την αξιοπρεπή διαβίωση κάθε ατόμου που βρίσκεται σε ανάγκη.

-η κοινωνική υποστήριξη με συμβουλευτικό χαρακτήρα.

-οι δημόσιες ομιλίες, οι συγκεντρώσεις και τα συνέδρια.

-η πληροφόρηση των πολιτών από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης καθώς και η έκδοση εξειδικευμένων εγχειριδίων.

-η επικοινωνία, η συνεργασία και η σύμπραξη και μόνιμη σύνδεση με τοπικές, εθνικές, ξένες και διεθνείς Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, Ενώσεις ή Ιδρύματα.

-για την πραγμάτωση των προαναφερομένων σκοπών μπορεί να δραστηριοποιείται και οικονομικά, με εκδηλώσεις, λαχειοφόρους αγορές, εκδόσεις ημερολογίων κ.τ.λ. χωρίς να υπερβαίνει τον μη κερδοσκοπικό της χαρακτήρα.

Το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο της ΜΚΟ «ΑΓΚΑΛΙΑ» αποτελείται από τους:

Ιερέας Ευστράτιος Δήμου (πρόεδρος - νόμιμος εκπρόσωπος),

Τυρίκος Εργάς Γιώργος, Αντιπρόεδρος

Ευσταθίου-Σελάχα Ελένη, Ταμίας

Ευσταθίου Σελάχα Κατερίνα, Μέλος

Συγχαρητήρια αξίζουν στα ιδρυτικά μέλη αυτής της νέας ΜΚΟ και ιδιαίτερα στον αεικίνητο εμπνευστή αυτής της πρωτοποριακής ιδέας παπα-Στρατή Δήμου και να είναι βέβαιοι ότι θα τους συνοδεύει η ευχή όλων των Μυτιληνιών, να είναι πάντα ανοιχτή η αγκαλιά της «ΑΓΚΑΛΙΑΣ» για να αγκαλιάζει όλους τους δυστυχισμένους συνανθρώπους μας που την έχουν ανάγκη.

***

Αγκαλιά Αλληλεγγύης στους πρόσφυγες της Λέσβου

Κλιμάκιο της Μ.Κ.Ο. «Αλληλεγγύη» της Εκκλησίας της Ελλάδος με επικεφαλής τον Διευθύνοντα Σύμβουλο κ. Κωστή Δήμτσα, παρέδωσε ανθρωπιστική βοήθεια για τους πρόσφυγες, αποτελούμενη από τρόφιμα και είδη ένδυσης στην Αγιάσο και στην Καλλονή της Λέσβου.

Αρχικώς πραγματοποιήθηκε επίσκεψη στο Ίδρυμα Κοινωνικής Πρόνοιας Αγιάσου «η Θεομήτωρ», όπου φιλοξενούνται ανήλικοι πρόσφυγες έως 18 ετών και παρεδόθη ποσότητα ρουχισμού.

Ο Δ/νων Σύμβουλος της ''Αλληλεγγύης'' κ. Κωστής Δήμτσας συνοδευόμενος από τον Ιερέα της Ι.Μ. Μηθύμνης, π. Ευστράτιο Δήμου, τον Πρόεδρο του Δ.Σ. του Ιδρύματος κ. Απόστολο Αθηναίο και παρουσία του προσωπικού, είχε την ευκαιρία να επισκεφτεί όλους τους χώρους του Ιδρύματος (ιατρείο, εργαστήριο, αίθουσα εκμάθησης ελληνικής γλώσσας κ.α.) και να λάβει γνώση όλων των δραστηριοτήτων των ανηλίκων προσφύγων που φιλοξενούνται.

Σε δηλώσεις του αναφέρθηκε στο ότι θα υπάρξουν άμεσα κοινές δράσεις της Εκκλησίας και της Πολιτείας για την ανακούφιση των παιδιών που προσπαθούν να βρουν μία νέα ζωή.

Στη συνέχεια ο κ. Δήμτσας επισκέφτηκε τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μηθύμνης κ. Χρυσόστομο, δηλώνοντας την στήριξη και την αρωγή της Μ.Κ.Ο. «Αλληλεγγύη», όπου κι αν αυτή απαιτείται.

Αμέσως μετά παρεδόθη ποσότητα τροφίμων στα γραφεία της Μ.Κ.Ο «ΑΓΚΑΛΙΑ», στην Καλλονή Λέσβου.

Μετέπειτα ο κ. Δήμτσας πραγματοποίησε προσκυνηματική επίσκεψη στον Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου Κεραμίου, όπου υπεγράφη Μνημόνιο Συνεργασίας με την Μ.Κ.Ο «ΑΓΚΑΛΙΑ».

Στις δηλώσεις τους, τόσο ο Διευθύνων Σύμβουλος της Μ.Κ.Ο. «Αλληλεγγύη» της Εκκλησίας της Ελλάδος κ. Κωστής Δήμτσας, όσο και ο Πρόεδρος της Μ.Κ.Ο «ΑΓΚΑΛΙΑ», Ιερέας Ευστράτιος Δήμου, οριοθέτησαν το πλαίσιο συνεργασίας με ορόσημο την συνεχή αρωγή και υποστήριξη αναξιοπαθούντων συνανθρώπων μας ανεξαρτήτως θρησκείας, φύλου, φυλής και πατρίδας και τον προγραμματισμό από κοινού εκστρατειών με γνώμονα την υλοποίηση ουσιαστικού κοινωνικού έργου.


http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2352&Itemid=1

Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου 2009

Σόλων Λέκκας

Ο Σόλωνας Λέκκας γεννήθηκε το 1946 στην Πηγή. Είναι χτίστης και λιθοξόος, αλλά και καλλίφωνος τραγουδιστής. Ο πατέρας του, Ευστράτιος, ήταν χτίστης και είχε γεννηθεί στον Αφάλωνα, στην Ανατολική Λέσβο. Η καταγωγή του ήταν Αρβανίτικη από την περιοχή Λουτρακίου. Η μητέρα του Σόλωνα Δήμητρα εργαζόταν ως μοδίστρα στην Πηγή. Οι γονείς της προέρχονταν από την Πηγή και το Ίππειος, αλλά οι παππούδες της από τη Μικρασία. Ο Σόλωνας Λέκκας υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία τη διετία 1966-1968 στο Ναύπλιο, το Χαϊδάρι και την Πτολεμαΐδα. Έζησε στην Πηγή μέχρι το 1971, οπότε εγκαταστάθηκε στα Κεραμειά. Τη δεκαετία του 1980 μετοίκισε στη Μυτιλήνη. Σήμερα ζει στους Ταξιάρχες (Καγιάνι), κοντά στην πόλη της Μυτιλήνης.

Τραγουδιστής, ερασιτέχνης οργανοπαίκτης και χορευτής. Η ενασχόλησή του με το τραγούδι είναι συνεχής, ερασιτεχνική, αλλά και επαγγελματική, ιδιαίτερα την περίοδο 1969 - 1971. Για το μεράκι του στο τραγούδι ο ίδιος αναφέρει: «Εγώ όλους τους σκοπούς τους παλιούς τους ξέρω απ' έξω, πώς αρχινάει, πώς λέν' τα λόγια, πώς λέν' τ' αυτά. Είναι λίγοι οι μουσικάντηδες που τα ξέρουν και μπορεί να κάνουν κι ένα λαθάκ(ι), θα το καταλάβω. Μπορεί να μην ξέρω να γράψω το σκοπό, αλλά μπορώ να στον πω, πως είναι. [...] Θέλω να τραγουδώ κιόλας, τα τραγούδια αυτά τα μικρασιάτικα τα παλιά, θέλω να τα παγαίνω σφυριχτά. Νομίζω ότι αυτό που κάνω γίνεται πιο όμορφο άμα σφυρίζω. Ενώ άμα κάθομαι έτσι ξερός (δηλαδή χωρίς τραγούδι), δεν μπορώ να σκεφτώ κιόλα».

«Εγώ από μικρός μ' αρέσαν αυτά τα τραγούδια, από το σχολειό που πηγαίναμε. Σχολειό που πηγαίναμε μ' έβαζ' ο δάσκαλος, πρώτο μ' έβαζε σειρά τραγούδια σχολικά, έτσι που λέγαμε. Τα μάθαινα έτσι ("απ' έξω")], τα θυμόμουν. Δεν τα γράφαμε, τα θυμόμασταν έτσι. Όλοι τότε τραγουδούσαμε παλιά, δε λέγαμε καινούρια». Πολύ σπάνια ακούγανε τα τραγούδια από το ραδιόφωνο ή το γραμμόφωνο. Τα περισσότερα τραγούδια τα έμαθε ακούγοντάς τα από Ο Νίκος Παραλής ("Λαβίδας"), από την Ερεσό παίζει ούτι και τραγουδάει μαζί με τον Σόλωνα Λέκκα από την Πηγή, σε ηχογράφηση του ερευνητικού προγράμματος "Κιβωτός του Αιγαίου" στη Μυτιλήνη το 1997.παλιούς μερακλήδες τραγουδιστές στα καφενεία και από ηλικιωμένους συγγενείς του. «Τ' ακούγαμε που τα λέγανε, τα τραγουδούσαν παρέες, παρέες. Και καθόνταν στο καφενείο, άμα καθόνταν δεν είχε τίποτ' άλλο να βάλουν, ούτε τηλεόραση, ούτε τίποτα και λέγαν τραγούδια αυτοί. Χωρίς μουσική, με το στόμα έτσι λίγο. Καμιά φορά τον αμανέ τον λέγαν δυό κι έλεγ' ο ένας χαμηλά κι ο άλλος ψηλά. Δεν είχε μουσική, ο ένας έπαιρνε το χρόνο τ' αλλουνού. Είχε πολλοί που παίζανε σε νταβούλια, τουμπελέκια και λέγαν έτσι τραγούδια. Αλλά στο καφενείο μέσα δεν παίζαν. Το λέγαν έτσι, τραγουδούσαν χωρίς όργανα. Όλα τα τραγούδια, κάτι παλιά που λέγαν, τα λέγαν έτσι χωρίς όργανα. Όλ' αυτά τα τραγούδια τα ξέρω. Αυτά κι οι μουσικές που ερχόταν παίζαν αυτά τα τραγούδια. Κάτι ούτια που τα παίζαν, κάτι γέροι παίζαν αυτά τα τραγούδια».

«Παρουσιάστηκα στο Ναύπλιο το 1966, μετά πήγα στο Χαϊδάρι για εκπαίδευση Διαβιβαστής Μηχανικού. Πήρα μετάθεση στην Πτολεμαϊδα, έξι με οχτώ μήνες κάθησα εκεί, και μετά ξαναγύρισα πάλι στο Ναύπλιο κι απολύθηκα απ' το Ναύπλιο. Όποτε κάναν αυτά, γλέντια τέτοια, με φωνάζαν, τραγουδούσα. Κάναν μικρά γλέντια και τα μεγάλα που κάναν στις γιορτές, φωνάζαν όλους τους τραγουδιστές. Εμένα με βάζαν στο μικρόφωνο, με βάζαν και τραβούσα κι αμανέ εκεί. Είχα ένα φίλο έτσι, αυτός ήταν μωαμεθανός, Έλληνας, είχε ένα μπουζούκι, το 'χε ξεκουρδισμένο για να μοιάζει με ούτι κι έπαιζε ένα Ζεϊμπέκ-Χαβασί κι έριχνα μανέ. Οι μωαμεθανοί αυτοί δε λέν' αμανέ σαν το δικό μας. Εμείς έχουμε βυζαντινή μελωδία στον αμανέ, το γλυκό έτσι. Αυτοί το λένε κοφτά έτσι, μόνο οι χοτζάδες το λένε σαν το δικό μας, τελευταία. Μόνο στο ανέβασμα πάει πια σαν το δικό μας»

.

Τραγουδάει όλα τα παλιά Μυτιληνιά τραγούδια, που φέρουν έντονη τη Μικρασιατική επίδραση, καθώς και αμανέδες: «Στη Μυτιλήνη υπάρχουν οι μανέδες, οι καρσιλαμάδες οι παλιοί, τα ζεϊμπέκικα τα βαριά, εδώ στη Μυτιλήνη υπάρχουν, δεν είναι σ' άλλα μέρη. Δηλαδή τα βρήκαν εδώ οι Μικρασιάτες, μπορεί να ήρθαν, αλλά τα βρήκαν. Τα παραδοσιακά οι δικοί μας τα είχαν, είχαν μικρασιάτικα που λέν' πιο βαριά, είχαν τον «Αϊβαλιώτικο». Ήταν ένα η Μυτιλήνη με την Τουρκία, τ' Αϊβαλί, πήγαιναν-ερχόταν, και ξέραν οι δικοί μας τα μικρασιάτικα, πιο πολύ τα ξέραν. Τα ίδια τα έθιμα, στολή κι αυτά είχαν οι Μυτιληνιοί κι οι Μικρασιάτες κοντά μας που 'ναι, Αϊβαλί, Πέργαμο, τα ίδια ήταν. [...] Οι άντρες τραβούσαν αμανέ πιο πολύ. Ας πούμε αν έκανε καντάδα κανένας σε μια κοπέλα, της έκανε μ' αμανέ»

Τραγουδάει επίσης τοπικά αποκριάτικα τραγούδια, «αδιάντροπα», που περιέχουν άσεμνα λόγια, καθώς και αφηγηματικά τραγούδια και παραλογές, που προσαρμόζονται στον «αποκριάτικο σκοπό». «Τις απόκριες λέν' ειδικά τραγούδια εκεί στην Πηγή. Λένε τραγούδια που έχουν γίνει ιστορίες παλιές. Τις αποκριές είναι η μέρα αυτή που λες τα τραγούδια που περάσαν. Δεν το λένε σ' άλλη ευκαιρία. Είναι πολύ παλιά αυτά και τα λέγαν αυτά σαν ιστορία. Αυτά λέμε στην Πηγή και τα κάλαντα που είν' αδιάντροπα, έτσι. Τα λέμε σε χώρο που δεν έχει γυναίκες, σε καφενεία, σε αυτά. Τις απόκριες γινόταν παρέες έτσι την Κυριακή το βράδυ, αυτοί που 'ταν για να κάνουν τις απόκριες, όσες παρέες, αυτή την ώρα τρώγαν και πίναν, πίναν στο καφενείο και το πρωί μουτζουρωνόταν. Είχε ένας ανοιχτή μπογιά και σε μουτζούρωνε. Άμα σε μουτζούρωνε, άμα σ' έκανε σταυρό έτσι εδώ στο μάγουλο ή στο κούτελο, δε μπορούσες να φύγεις. Και άλλοι ντυνόταν καρναβάλια, έτσι γυρίζαν στο χωριό, τρείς, τέσσερεις - πέντε παρέες και λέγαν τα τραγούδια αυτά». Τραγουδάει ακόμα κάποια κλέφτικα και ακριτικά τραγούδια. Όλα αυτά τα έμαθε ο ίδιος από παλιούς ηλικιωμένους συγχωριανούς και συγγενείς του τραγουδιστές


Από το 1969 μέχρι το 1971 ο Σόλωνας Λέκκας τραγουδούσε επαγγελματικά σε πανηγύρια και καφενεία: «Τότε ήταν αυτά τα μικρασιάτικα τα παλιά, λέγαμε τα παλιά, αμανέδες, το μπάλλο, το λέγαμε στο συρτό απάνω, έπρεπε να πεις μπάλλο στο συρτό... Αυτά του Τσαουσάκη, αυτά τα λέμε, έρχονται προς το μικρασιάτικο. Βαμβακάρη παραγγέλναν κανένα, αν λέγαμε έτσι. Μπαγιαντέρα, του άλλου του Στελλάκη (Περπινιάδη). Γαβαλά δεν έλεγα. Ένας άλλος φίλος είναι, τα 'λεγε. Αυτός τραγουδούσε λίγο πιο αλλιώς, δεν πήγαινε προς το μικρασιάτικο. Και τα κρητικά μ' αρέσουν και το κλέφτικο μ' αρέσει πολύ και το τραγουδάω κιόλας, και τα ηπειρώτικα τα λέω».




«Μετά (στις αρχές της δεκαετίας του 1970) πιάσαν και χαλούσαν δεν τα πολυθέλαν τα παλιά, βγήκαν οι δίσκοι. Τα Μικρασιάτικα, τα Μυτιληνιά τα παλιά δεν τα πολυθέλαν, θέλαν λαϊκά, εγώ δεν τα 'θελα αυτά, αλλά ο κόσμος δεν τα 'θελε τα παλιά. Από τότες χαλαστήκαν, απ' το '70 κάτι σκοποί πιάσαν και παίζαν στα γρήγορα. Μόνο κάτι παλιοί τα ζητούσαν, ενώ οι άλλοι θέλαν όλο λαϊκά πιο πολύ. Άμα ακούγαν Μικρασιάτικα, κάνα(ν) αμανέ, λέγαν "ωω χωριάτικα", προπάντων οι νέοι. Τότες είχε βγει ένα τραγούδι "Ψίλοι στ' αυτιά μου μπήκανε", το 'λεγα λίγο αυτό, μόνο αυτό. Εγώ λέω μόνο τα παραδοσιακά τα παλιά, Μικρασιάτικα, τα Μυτιληνιά, αμανέδες, τον μπάλλο, όπως το λέμ' εδώ στη Μυτιλήνη. Στα τελευταία στα πανηγύρια λέγαμε και κάνα-δυό αμανέδες, έτσι σαν κλείσιμο. [...] Η "Αϊσέ" είναι όπως το λένε αυτόν «Καρεκλάτο» τώρα τον ονομάζουν, ενώ παλιά ήταν "Αϊσέ", είναι ένας χορός λίγο πηδηχτός, ευκίνητος πολύ. Οι παλιοί δεν το ξέραν "καρεκλάτο", το γυρίσαν και το λέν' τώρα. Στα πανηγύρια τελειώναμε με τον "πηδηχτόν", γρήγορο, ξέραν, "θα βάλουμε τον «πηδηχτόν"».


Ο Σόλωνας Λέκκας τραγουδάει επίσης κάποια τραγούδια με τουρκικούς στίχους. «Με τούρκικα λόγια ξέρω ελάχιστα τραγούδια, τον «Τσάκιτζη», τον «Ντόκτορ», τον «Κιόρογλου» , παλιά είχε λόγια, δεν τα θυμάμαι, όχι. Γιατί θέλει να πει ότι βγήκε ένα παληκάρι, ένα παληκάρι ήταν μόνο, του Κιορ ο γιός. Ο «Κιόρογλους» είναι ένας χορός που οι παλιοί τον λέγαν «Πεχλιβάνης», που θα πεί παλληκαράς, γι' αυτό οι παλιοί τον χορεύαν με τα μαχαίρια, όχι σαν τώρα, πάνω στα άλογα. Έχει λόγια, λέγει το τραγούδι, ένα παλληκάρι είναι στο χωριό μέσα, ο Κιόρ, "του στραβού ο γιός". Αυτός ο Κιόρογλου ήταν απ' το Μπαμπά, ένα μέρος της Μικρασίας, προς το Μόλυβο εκεί, γι' αυτό τα παλιά λόγια λένε «Μπένιμ Κιόρογλου Μπαμπακτσή». Την ημέρα του Αγίου Χαραλάμπους, πάλευαν, με όποιον πάλευε νικούσε. Οι καινούριοι μουσικοί το ξέρουν σαν «Κιόρογλου» το κομμάτι, οι παλιοί σαν «Πεχλιβάνη». Τον «Κιόρογλου» άρχισαν να το παίζουν με τα άλογα οι κανούργιοι καβαλαροί. Αυτόν τον χορεύαν με τα μαχαίρια. Ήταν στολισμένα τα άλογα, αλλά βάζαν τα «Ξύλα» και τον «Κιόρογλου», μ' αυτά αρχινούσε, ήταν ο σκοπός των αλόγων, των καβαλαρέων. Μέχρι τώρα αυτό, αυτοί τσοι σκοποί έχουν με τα άλογα. Αυτοί οι σκοποί ήταν του δρόμου, και χορευτικά είναι. Τα «Ξύλα» το χορεύουν συρτό, όταν συνοδεύουν τον ταύρο στου Αγίου Χαραλάμπη, παίζουν το σκοπό αυτό τον «Κιόρογλου» και τα «Ξύλα». Ο «Κιόρογλου» είναι προς το ζεϊμπέκικο, είναι και του δρόμου και χορευτικοί σκοποί. [...] Και το άλλο που λέμε είναι «Η Χανούμ», είναι το «(Ι)μιτλερίμ», επειδής αρχίζει με το «(Ι)μιτλερίμ», ενώ λέγεται «Χανούμ». Άμα το πεις «Χανούμ» μπορεί να μην το ξέρει να πούμε, ενώ άμα πεις «(Ι)μιτλερίμ» ξέρει ο άλλος, όπως ξεκινά να πούμε».


Γλέντι σε καφενείο στα Πάμφιλα το 1997. Ο "χορός με τα μαχαίρια". Ο Βασίλης Βέτσος στο βάθος παίζει ούτι. Χορεύουν ο Σόλωνας Λέκκας και ο Νεοπτόλεμος Δεληγιάννης. Φωτογραφία Γ. Νικολακάκη.Για τον χορό ο Σόλωνας Λέκκας αναφέρει: «Παλιά γλεντούσαν ο κόσμος και οι γέροι ακόμα γλεντούσαν. Άμα σηκωνόταν ο γέρος να χορέψει ένα σκοπό, τί σκοπό θα χορέψει; το βαρύμαγκα, βαρύ σκοπό χορεύει. Δυό χορεύαν στο συρτό, δυό στον καρσιλαμά, δυό στο ζεϊμπέκικο, μπορεί και μοναχός ιτ κανένας, αλλά συνήθως δυό σηκωνόταν και χορεύαν. Για να ζυγάει τα μάτια τ' αλλουνού, να βλέπει ο ένας τον άλλο. Εγώ, έβλεπες στο μαγαζί η κίνηση που είχα, γέμιζε, ήταν χορός. Μόνο που γονάτιζαν λίγο έτσι και για να σηκωθούν, ήταν χορός, για να σηκωθούν με το ρυθμό, ναι. Οι παλιοί που χορεύαν σκοπούς με τα μαχαίρια, τα χτυπούσαν πά(νω) στο σκοπό, στο σκοπό πάνω γινόταν αυτό, όχι με τα σχέδια που θα κάνεις. Να είναι ίδιο με το χορό και η κίνηση που θα κάνεις».

Αμοιβή σε είδος, αμοιβή σε χρήμα ή άλλα ωφέλη

Για την περίοδο 1969-1971 που εργαζόταν επαγγελματικά ως τραγουδιστής ο Σόλωνας Λέκκας αναφέρει: «Εγώ θυμάμαι το πιο πολύ που παίρναμε, 1.200 δραχμές ο καθένας, βγάζαμε για το μηχάνημα, έπαιρνε κι αυτός ένα μερίδιο ακόμα, δηλαδή αν παίρναμε εμείς 1.200 έπαιρνε 1.000, 800 δραχμές το μηχάνημα. Τότε θυμάμαι παίρναμε 1.200 δραχμές μεροκάματο, 700, 800 δραχμές, αλλά ήταν γερά. Τότε ήταν το (εργατικό) μεροκάματο 100 δραχμές, το '70».

Όταν τραγουδάει ερασιτεχνικά όμως δεν δέχεται αμοιβή: «Ολ' αυτά τα τραγούδια, δε τα λέω επειδή με λές: «πε' ένα τραγούδ'», μ' αρέσει. Δε λέω να πληρωθώ. Γιατί αν με πεις «έλα να σε πληρώσω να με τα πεις», δε θα, σα να σε κοροϊδεύω. Άλλο τραγουδιστής κι άλλο μερακλής. Είν' η διαφορά μεγάλη».

(Το Βιογραφικό Σημείωμα του Σόλωνα Λέκκα βασίστηκε στις συνεντεύξεις του ερευνητικού προγράμματος "Κιβωτός του Αιγαίου", το Μάρτιο, το Μάϊο και το Νοέμβριο του 1997 στη Μυτιλήνη).

http://www.aegean.gr/culturelab/Biografika/Lekkas.htm

Σ' αυτά τα δώδεκα χρόνια ο Σόλωνας συνεχίζει να τραγουδάει και να μερακλώνει "εαυτόν και αλλήλους ", έχοντας στο ιστορικό του εμφανίσεις και αφιερώματα στην tv!, συνεργασίες με γνωστούς και μη, εξαίσιους μουσικούς της παραδοσιακής και ανατολικής μουσικής .

Κάποιοι τον έχουν ονομάσει μουσική βιβλιοθήκη του ανατολικού Αιγαίου!

"Γιατί δεν θα ήθελα ποτέ να πάω στο Άγιον Όρος"


Η απάντηση μιας γυναίκας στις κινήσεις για την κατάργηση του άβατου στη μοναστική πολιτεία, της Στέλλας Τσαρτσαρά. Στις 15 Ιανουαρίου το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε έκθεση σχετική με τα θεμελιώδη δικαιώματα όπου μεταξύ των άλλων, ζητείται να αρθεί η απαγόρευση εισόδου γυναικών στο Άγιον Όρος. Εισηγήτρια της έκθεσης για την κατάργηση του άβατου στη μοναστική πολιτεία ήταν η Ολλανδή βουλευτής Γιόκε Σβίμπελ. Στο κείμενο που ακολουθεί μια γυναίκα (και αυτό έχει βεβαίως τη σημασία του) εξηγεί στην Ολλανδή ευρωβουλευτή γιατί αυτή τουλάχιστον δεν θα ήθελε ποτέ να πάει στο Άγιον Όρος
.

Δεν θα σας απαντήσω νομικά ή πολιτισμικά, όπως άλλωστε έχουν κάνει επιτυχώς πολλοί, μεταξύ των οποίων και ο συνάδελφος σας ο κ. Γιάννης Μαρίνος σε ένα απολαυστικό άρθρο στο «Βήμα της Κυριακής 26/01/2003.
Θα σας μιλήσω για το πώς καταλαβαίνω εγώ τα θεμελιώδη δικαιώματα, με τον τρόπο που έχω μάθει να τα αντιλαμβάνομαι και να τα σέβομαι εδώ στο τόπο μου, στην Ελλάδα. Εσείς κυρία Swiebel, λέτε ότι παραβιάζονται τα δικαιώματα μου ως γυναίκας λόγω διάκρισης του φύλου και ως πολίτη επειδή δεν έχω πρόσβαση εκεί όπου έχουν οι άρρενες συμπολίτες μου, έτσι όπως σωστά θα ίσχυε σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση που θα αφορούσε κοινά διακυβευόμενα, σε επίπεδο κοινωνικό ή πολιτειακό.

Εγώ σας λέω, κυρία Swiebel, ότι η πολιτισμική μου ταυτότητα ως Ελληνίδας Χριστιανής Ορθόδοξης, με ό,τι αυτό περικλείει ως συστατικό, όπως έχει διαμορφωθεί μέσα τους αιώνες και οποιοσδήποτε έχει μελετήσει Ιστορία και γνωρίζει, αναγνωρίζει, μου υπαγορεύει ότι η αειφόρος διδαχή που αυτή φέρει αποτελεί αξίωμα αγράφων νόμων στους οποίους υπακούω με την ίδια φυσικότητα που αγάλλομαι όταν βλέπω την πρώτη εικόνα της θάλασσας κάθε αρχή άνοιξης
.

Αυτό που για εσάς είναι παραβίαση δικαιωμάτων για εμένα είναι τρόπος προσεκτικής διαφύλαξης των εύθραυστων συστατικών ενός μέρους του πολιτισμού μου. Θα μου πεις γιατί τέτοια ευαισθησία; Γιατί ακριβώς αυτό είναι που ο δικός σας πολιτισμός δεν μπορεί να εννοήσει. Η διάκριση επιτρέπει στη γνώση να σκαλίζει το ψηφιδωτό που είναι η σοφία, γνώρισμα των παλαιών πολιτισμών. Αυτό που εσείς με τρόπο λέτε «αναχρονιστικό», εγώ τρέμω μην το χάσω ή μου το αλλοιώσει η νεαρή αδόκιμη γνώση των συντακτών κάποιας έκθεσης, όπως για παράδειγμα της δικής σας, κυρία Swiebel.

Η δική σας έννοια της ελεύθερης διακίνησης για μένα είναι απόπειρα κατάφωρης παραβίασης της επιλογής (εκτός του ότι ζουν στο ιδιόκτητο σπίτι τους οι άνθρωποι) για απομόνωση και άσκηση των μοναχών και όχι μόνο αυτών του Αγίου Όρους, έτσι ώστε να φθάσουν σε μια κατάσταση, όπου θα γίνουν υποδοχείς της Θείας Χάριτος.



Αυτό ξέρετε τι σημαίνει, κυρία Swiebel; Ότι η Θεία Ενέργεια κοινωνεί με τους ανθρώπους. Δεν μπορείτε να το καταλάβετε αυτό, κυρία Swiebel, πώς γίνεται, αλλά ούτε και εγώ. Θέλει προϋποθέσεις που δεν άπτονται διανοητικών νόμων αλλά πνευματικών. Είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν και μέσα στις δικές σας κοινωνίες άνθρωποι που διακατέχονται από βαθιά κατάνυξη στο θέμα της σχέσεως Θεού και ανθρώπου. Που τρέφουν όχι σεβασμό αλλά ευλάβεια, κατάνυξη. Βλέπετε, στον δικό μας πολιτισμό, με κάποιον τρόπο γραμμένο σε έναν απροσδιόριστο κώδικα, η κατάνυξη και η αγάπη ακόμη λειτουργούν απέναντι στον Θεό. 2.500.000 άνθρωποι προσκύνησαν την Παναγία την Ιεροσολυμίτισσα! Και όλη η Ελλάδα αριθμεί περίπου 10.000.000

διαβάστε τη συνέχεια