Μίρα Αουάντ: Η τραγουδίστρια που δίχασε Ισραήλ και Παλαιστίνη

της Μαρίας Γιαχνάκη

Μίρα Αουάντ. Αραβοϊσραηλινή ερμηνεύτρια, τη γνωρίσαμε από τη συμμετοχή της στη Γιουροβίζιον.

Η Μίρα είναι Ισραηλινή, ο πατέρας της είναι Παλαιστίνιος και η μητέρα της Εβραία. Μεγάλωσε σε ένα Παλαιστινιακό χωριό στα βόρεια του Ισραήλ . Επηρεασμένη από την κληρονομιά , την ιστορία, τη γλώσσα και των δύο λαών δεν βρήκε ποτέ τίποτε αντιφατικό στο να είναι ταυτόχρονα Ισραηλινή και Παλαιστίνια!

Πριν από δύο χρόνια όμως δίχασε τους Ισραηλινούς αλλά και τους Παλαιστίνιους όταν αποφάσισε να εκπροσωπήσει το Ισραήλ στη Γιουροβίζιον τραγουδώντας μαζί με την Ισραηλινή Νίνη την ώρα που το Ισραήλ και η Παλαιστίνη βρισκόταν και πάλι σε κρίσιμες στιγμές .

«Γεννήθηκα στο Ισραήλ, μιλάω τα Εβραϊκά μερικές φορές καλύτερα από τα Αραβικά, αλλά προέρχομαι από μια Παλαιστινιακή ατμόσφαιρα, έχω μεγαλώσει με Παλαιστινιακά φαγητά, μουσική, κουλτούρα . Για μένα δεν υπάρχει κάτι αντιφατικό, είναι η σύνθεση της εικόνας μου. Απλά τυχαίνει να μένω σε ένα πολύ παράξενο μέρος.

Και είμαι υποχρεωμένη να αποδεικνύω κάθε φορά ότι είμαι πιστή και στις δύο πλευρές. Οι Παλαιστίνιοι ζητούν την συμπαράσταση και την αποδοχή από μέρους μου, μόνο του Παλαιστινιακού ζητήματος. Το ίδιο και οι Ισραηλινοί μου ζητούν να φερθώ σαν Ισραηλίτισσα, να δείξω την πίστη μου στο έθνος, τις θέσεις τους. Ενώ εγώ είμαι με το μέρος αυτού που θεωρώ δίκαιο κάθε φορά.

Δεν το βουλώνω ποτέ όταν νομίζω ότι πρέπει να αντισταθώ και αυτό αρκετά συχνά με βάζει σε μπελάδες με τον περίγυρό μου. Με τους Ισραηλινούς γιατί πιστεύουν ότι είμαι πολύ Παλαιστίνια και με τους Παλαιστινίους επειδή πιστεύουν ότι δεν τους υποστηρίζω αρκετά, ότι προτιμώ τους Ισραηλινούς και τους ακολουθώ περισσότερο από όσο θα έπρεπε.

Οι άνθρωποι αρέσκονται να ανήκουν σε στρατόπεδα, και παλεύουν, να αποδείξουν ότι έχουν δίκιο. Σέβομαι την ιστορία, μαθαίνουμε πράγματα από αυτήν αλλά πιστεύω ότι πρέπει να τη χρησιμοποιούμε μόνο για να πάμε μπροστά και όχι για να βαλτώνουμε σε αυτήν. Ενδιαφέρομαι για το αύριο. Τι μπορώ λοιπόν να κάνω σήμερα ώστε αύριο τα πράγματα να είναι διαφορετικά;

Όταν κατέβηκα στη Γιουροβίζιον στην αρχή δεν είχα υποστήριξη από τις δύο πλευρές. Όταν ανακοίνωσαν ότι θα έχουμε κοινή εκπροσώπηση, οι σχέσεις ανάμεσα στις δύο πλευρές ήταν στο χειρότερο σημείο τους. Νόμιζαν λοιπόν ότι ήταν κάποιο τέχνασμα δημοσίων σχέσεων, επικοινωνίας, μια Εβραία και μια Παλαιστίνια να τραγουδήσουν μαζί για την Ειρήνη. Δεν είδαν με καθόλου καλό μάτι την ιδέα εκείνη τη στιγμή και υπήρξαν αντιδράσεις και από τις δύο πλευρές.

Η Παλαιστινιακή πλευρά μου ζητούσε μέσω διαδικτύου να μη συμμετάσχω στον διαγωνισμό γιατί αν θα πήγαινα θα άναβα το πράσινο φως για τους βομβαρδισμούς στην Γάζα. Από την Ισραηλινή πλευρά υπήρχαν υπουργοί που αντιτίθονταν στην ιδέα ότι εγώ μια αραβοισραηλινή θα αντιπροσώπευα τη χώρα σε ένα διαγωνισμό σαν τη Γιουροβίζιον. Πήγαν λοιπόν στην επιτροπή του διαγωνισμού και ζήτησαν να μη με στείλουν. Τόσο εγώ όσο και η άλλη τραγουδίστρια περάσαμε δύσκολα.

Μετατράπηκε σε ένα μεγάλο δίλημμα και για εμένα αν τελικά θα έπρεπε να πάω στον διαγωνισμό. Ήταν σε εξέλιξη και ο πόλεμος, πολλοί άνθρωποι πέθαιναν στην Γάζα, είχα καταλάβει ότι ήταν η πιο ηλίθια απόφαση της κυβέρνησης να κάνει αυτόν τον πόλεμο. Ήταν ένα ηθικό δίλλημα.

Τελικά αποφάσισα να πάω εξαιτίας πολλών πραγμάτων.

Δέχθηκα πολλές απειλές, με αποκαλούσαν προδότρια και οι δύο πλευρές, ήταν μια τρομερή περίοδος . Και η άλλη τραγουδίστρια όμως αντιμετώπιζε προβλήματα από τους Εβραίους της δεξιάς πτέρυγας που την αποκαλούσαν θαυμάστρια των Αράβων.

Άνθρωποι και καταστάσεις ήταν όλα εναντίον μας, ακόμα και όταν ο πόλεμος τελείωσε εκείνοι συνέχισαν τις επιθέσεις εναντίον μας και το μόνο που κατάφεραν είναι να κάνουν τη φιλία μου με την άλλη τραγουδίστρια πιο ισχυρή. Και τελικά νομίζω ότι καταφέραμε να μεταφέρουμε το μήνυμα που θέλαμε και αυτό ήταν το πιο σημαντικό. Για πολλούς φανήκαμε ξεροκέφαλες αλλά αυτό έφερε αποτέλεσμα.

Αν και έχει περάσει πολύς καιρός από εκείνη μας την εμφάνιση η επιρροή μας έχει μείνει στον τρόπο σκέψης των ανθρώπων. Ότι δύο τρελές τραγουδίστριες, που επέμεναν και επέμεναν, μοιράστηκαν τα προβλήματα τους και τον πόνο τους και δεν μίλησαν μόνο για την προσωπική τους ιστορία, τον προσωπικό τους πόνο και το προσωπικό τους πρόβλημα. Δεν νομίζω ότι μπορούμε να προχωρήσουμε αν αφαιρέσουμε από την άλλη πλευρά το δικαίωμα στον πόνο τους , στην ιστορία τους. Είναι παράνοια.

Η Αραβική κοινότητα είναι ακόμα πολύ κλειστή στις γυναίκες. Δεν βλέπουν με πολύ καλό μάτι το ότι βγαίνουν από το σπίτι και κάνουν καριέρα. Τις ενθαρρύνουν περισσότερο να γίνουν νοικοκυρές και μητέρες. Κάποιες δουλεύουν αλλά επιλέγουν εργασίες, όπως δασκάλα ή γραμματέας, όχι σε ανταγωνιστικά πόστα. Και όποιες πετυχαίνουν πηγαίνουν ενάντια σε όλους και όλα. Η χώρα ακόμα διοικείται από στρατιωτικούς και κυρίως άνδρες.

Δεν έχω πάει στο στρατό γιατί έχω αραβικές ρίζες, ελπίζω κάποια στιγμή να υπάρξει ισονομία και σε αυτό. Οι Άραβες εδώ ακόμα παλεύουν για ίσα δικαιώματα σε όλα τα θέματα, στην στέγαση, την εκπαίδευση, την εργασία. Κυρίως αυτή η κυβέρνηση είναι πολύ ρατσιστική απέναντι στους Άραβες, τα κονδύλια δεν πηγαίνουν εκεί που πρέπει να πάνε, μεθοδεύουν την εξόντωσή μας στην γωνία.

Κάνω πολύ εθελοντική εργασία για τις φτωχές αραβικές κοινωνίες αλλά και με οποιοδήποτε πρότζεκτ έχει να κάνει με την ειρηνική συνύπαρξη των δύο πλευρών. Δουλεύω πολύ με τις γυναίκες, τα κορίτσια που προέρχονται από προβληματικές οικογένειες και περιβάλλοντα. Και είναι πολύ ενοχλητικό όταν εσύ δείχνεις το ενδιαφέρον σου εμπράκτως να βλέπεις ότι στην ουσία τίποτα δεν αλλάζει.

Αντίθετα οι άνθρωποι ακόμα μισούν ο ένας τον άλλον, ακόμα θέλουν να ξεφορτωθούν ο ένας τον άλλον, θέλουν να ζουν χώρια και αυτό μερικές φορές με κουράζει. Υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι ότι ίσως πρέπει να πάρω τις βαλίτσες μου και να πάω κάπου αλλού να τους αφήσω πίσω μου να σκοτώνονται αφού το επιθυμούν τόσο πολύ”.

Για να παρακολουθήστε το τραγούδι “There must be another way” με την Μίρα Αουάντ και την Αϊνοάμ Νίνι πατήστε ΕΔΩ

πηγή: Βriefingnews.gr

H ομιλία της Σoφίας Σακοράφα, στο Διεθνές Συμπόσιο της Αθήνας για την Ιερουσαλήμ

Κυρίες και κύριοι,
Χαιρετίζω με τη σειρά μου την πρωτοβουλία της Ελληνοπαλαιστινικής Φιλίας, για την τέλεση του σημερινού Διεθνούς Συμποσίου.
Πονάει, κυρίες και κύριοι, όπως αποδεικνύεται, η κήρυξη της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Αραβικού κόσμου για το 2009.
Πονάει και φοβίζει.
Εξ’ ου και ο βρώμικος υπόγειος πόλεμος που έγινε για δήθεν αλλαγή της ημερομηνίας της σημερινής εκδήλωσης.
Εξ’ ου και η στάση του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας του Ισραήλ για τις προγραμματισμένες εκδηλώσεις στα Ανατολικά Ιεροσόλυμα.
Βέβαια εδώ θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι, πριν δούμε ακριβώς τι είναι αυτό που δημιουργεί το φόβο.
Αυτές οι πρακτικές των συνωμοσιών, του υπόγειου πολέμου, της προβοκατόρικης διαχείρισης, της επικοινωνιακής στρέβλωσης μπορεί να απηχούν, μπορεί να έχουν ένα πρόσκαιρο αποτέλεσμα, στο δύσκολο χώρο της Μέσης Ανατολής, αλλά έξω από εμάς, μακριά από εμάς και καταδικασμένοι σε ανυποληψία από εμάς, οι μηχανισμοί προπαγάνδας και προβοκάτσιας που άνθισαν στην Ελλάδα άλλες εποχές.

Εποχές περασμένες και καταδικασμένες όσο και οι πρακτικές τους.

Κυρίες και κύριοι
Ας δούμε λοιπόν τι είναι αυτό που γεννάει αυτό το φόβο.
Ας δούμε τι είδους φόβος είναι αυτός.
Ας δούμε ποιος φοβάται τον Παλαιστινιακό λαό.
Να ξεκινήσω από το ποιος είναι το υποκείμενο του φόβου που απαντιέται και πιο εύκολα.
Είναι αυτός που με την πολιτική του έχει καταδικάσει ολόκληρους λαούς,
ηπείρους ολόκληρες,
εκτεταμένα τμήματα της παγκόσμιας κοινωνίας σε πολέμους, σε κατοχές, σε ιδιότυπους οικονομικούς και κοινωνικούς αποκλεισμούς.
Ο θύτης είναι αυτός που φοβάται.
Γιατί φοβάται?
Γιατί ενώ ήδη έχει εξαντλήσει όλα τα αποθέματα της βίας, της υφαρπαγής της πατρίδας, της κατά μέτωπο επίθεσης σε δικαιώματα, με κυρίαρχο το δικαίωμα αυτό στην ζωή, εν τούτοις δε δημιουργεί το επιθυμητό status.
Η Γάζα πριν από λίγους μήνες ισοπεδώθηκε.
Η Γάζα έχασε χιλιάδες άμαχους.
Η Γάζα δεν έχει ακόμη και σήμερα τα στοιχειώδη προκειμένου να αντεπεξέλθει.
Η Γάζα είναι αποκλεισμένη από στεριά, θάλασσα και αέρα.
Η Γάζα όμως αντέχει.
Ο Παλαιστινιακός λαός αντέχει.

Και δεν υπάρχει μεγαλύτερος φόβος, από το να χάνεις τη στιγμή που έχεις κάνει τα πάντα, ακόμη και περισσότερα από τα πάντα, προκειμένου να κερδίσεις.

Τι είδους λοιπόν φόβος είναι αυτός?
Είναι ο φόβος της μηδενικής προοπτικής.
Της μηδενικής προσδοκίας.
Τι άλλο μένει να κάνεις ?
Έχεις ισοπεδώσει πόλεις ολόκληρες.
Έχεις δημιουργήσει στρατιές προσφύγων.
Έχεις σκοτώσει με σαφείς εντολές αμάχους.
Έχεις βομβαρδίσει καταφύγια του ΟΗΕ.
Έχεις κατακερματίσει χωριά και οικογένειες.
Έχεις χρησιμοποιήσει για 25 ημέρες απαγορευμένα όπλα.
Έχεις εξαντλήσει όλη τη στρατηγική και τακτική σου αγριότητα και δε νίκησες.
Δεν υπάρχει επόμενη φάση.
Δεν υπάρχει επόμενη κλιμάκωση.
Άρα ο φόβος που έχεις αφορά στην ίδια την επόμενη ημέρα.
Και αυτός ακριβώς είναι ο πιο επικίνδυνος φόβος, ο απελπισμένος, ο απεγνωσμένος φόβος του θύτη.
Και σήμερα κυρίες και κύριοι, αυτό είναι που πρέπει να δούμε και σαν Ευρωπαίοι και σαν Έλληνες είναι :
πώς θα αντιμετωπίσουμε έναν θύτη που βρίσκεται σε απόγνωση.
Και μάλιστα, ειδικότερα για το Ισραήλ, όταν αυτή την απόγνωση τη διαχειρίζεται ο πλέον σκληροπυρηνικός πρωθυπουργός, Νετανιάχου, μαζί με ένα συνονθύλευμα ακροδεξιών ρατσιστών και θρησκόληπτων φονταμενταλιστών, οι οποίοι δεν το έχουν σε τίποτα να ξαναρχίσουν ένα πόλεμο στη Γάζα, δεν το έχουν σε τίποτα να δημιουργήσουν μια σοβαρή ανάφλεξη σε ολόκληρη την περιοχή.
Άρα το χρέος μας ως Ευρωπαίοι και κυρίως ως Έλληνες είναι να κατανοήσουμε δύο πράγματα
ότι η ατιμωρησία ισοδυναμεί με παρότρυνση

και ότι η σιωπή γίνεται συνενοχή.

Αυτό όμως που αναφέρω, σχετικά με το τρόπο που θα πρέπει να σταθούμε δίπλα στον Παλαιστινιακό λαό, αφορά και από τη μεριά μας την υπέρβαση ενός άλλου φόβου, του φόβου που μας έχει δημιουργήσει το ίδιο το σύστημα.
Γιατί φόβος είναι να μην τιμωρείς.
Φόβος είναι η σιωπή.
Και δε χρειάζεται να φτάσουμε στα της Μέσης Ανατολής για να δούμε την παγίδα που δημιουργεί το σύστημα δια μέσω του φόβου.
Μια βόλτα μέχρι τον Άγιο Παντελεήμονα είναι αρκετή.
Είναι ακριβώς ο ίδιος μηχανισμός του φόβου.
Ο ίδιος μηχανισμός που παρήγαγε το φόβο για τις ρουκέτες της Χαμάς, παράγει και το φόβο για τους μετανάστες.
Ο ίδιος μηχανισμός που παρήγαγε το φόβο για τους μουσουλμάνους, παράγει και το φόβο για το τζαμί.
Και ακριβώς την ίδια νομιμοποίηση που ζήτησε η πολιτική του Ισραήλ για την εξόντωση της Χαμάς, ζητάνε και οι αντιδραστικές κυβερνήσεις για την εξόντωση των μεταναστών.
Ακριβώς την ίδια γραμμή επίθεσης που υιοθέτησε η πολιτική των εποικισμών, υιοθετούν και οι αντιδραστικές κυβερνήσεις για τις κουκούλες και για τα καρτοκινητά.
Εάν λοιπόν πρέπει να κάνουμε κάτι είναι να σπάσουμε αυτή τη γραμμή του φόβου,
αυτή τη γραμμή επίθεσης του συστήματος,
το οποίο ακριβώς επειδή είναι φοβισμένο από τα θύματα που εκείνο έχει δημιουργήσει, προσπαθεί να φοβίσει και τα θύματά του, προσπαθεί να φοβίσει και αυτό που ονομάζουμε δυτικές κοινωνίες.
Μπορούμε λοιπόν να σπάσουμε αυτό το φόβο ή είμαστε οι μοιραίοι ενός συστήματος;
Μπορούμε να σπάσουμε αυτό το φόβο ή είμαστε τα ίδια τα αποτελέσματα του φόβου;
Μπορούμε συναγωνιστές και συναγωνίστριες !!!
Όπως μπόρεσε το 1982 ο Ανδρέας Παπανδρέου όταν ως ηγέτης ενός δυτικού κράτους, μέλους της Ε.Ε και του ΝΑΤΟ, μετέφερε και έφερε στην Ελλάδα τον κατά κόσμο “τρομοκράτη”, Γιασέρ Αραφάτ.
Ποιες είναι οι προϋποθέσεις άρσης του φόβου μας?
Είναι καταρχήν η γνώση.
Για να δούμε τι έκανε τότε ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Αυτό που για κάποιους φάνταζε ουτοπία, ο Παπανδρέου το έκανε ιδεώδες.
Το ιδεώδες το έκανε θεωρία, ιδεολογία. Αυτό σήμαινε το χιλιοταλαιπωρήμενο σήμερα σύνθημα η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες.
Τη θεωρία την έκανε οδηγό δράσης έναντι του Αραφάτ.
Και αυτός ο οδηγός δράσης δημιούργησε τη νέα νήσο: τη διεθνοποίηση του Παλαιστινιακού.
Από τότε έως σήμερα μεσολάβησε η Σερβία , μεσολάβησε το Ιράκ και το Αφγανιστάν, μεσολάβησε ο εγκλεισμός του Αραφάτ στη Ραμάλα, μεσολάβησε το ολοκαύτωμα της Τζενίν, της Ναμπλούς, της Γάζας.
ΚΙ εμείς, όλος ο δυτικός κόσμος φοβισμένοι και σχεδόν υποταγμένοι ανεχθήκαμε διαμελισμούς καρτών,
ανεχθήκαμε ένα πόλεμο πολιτισμών,
ανεχθήκαμε το γεννήτορά του, Τζωρτζ Μπους επί 10 χρόνια,
ανεχθήκαμε τους γυμνούς κουκουλωμένους αιχμαλώτους,
ανεχθήκαμε το Γκουαντάναμο,
ανεχθήκαμε το τείχος,
ανεχθήκαμε τις βόμβες φωσφόρου.
Ανεχθήκαμε και ενδώσαμε.
Φοβηθήκαμε ολόκληρες κοινωνίες και υποταχτήκαμε.
Και κάναμε ακριβώς το αντίθετο από αυτό που μας υπαγόρευε η προυπάρχουσα γνώση.
Μετατρέψαμε τη νέα νήσο, που είναι το ανεξάρτητο. παλαιστινιακό κράτος, σε ουτοπία.
Αυτό είναι το δικό μας έγκλημα.

Το έγκλημα των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών.

Συμπεριφερθήκαμε ως ολίγον δημοκράτες ή ακόμη χειρότερα ως κατ’ επιλογή δημοκράτες , αποφασίζοντας ποιος ηγέτης μας κάνει και ποιος όχι, αποφασίζοντας ποια εκλογικά αποτελέσματα μας κάνουν και ποια όχι.
Συμπεριφερθήκαμε ως ολίγον σοσιαλιστές αφού ξεχάσαμε ότι για να είσαι ελεύθερος πρέπει να συνορεύεις με ελεύθερες πατρίδες, αφού μπερδευτήκαμε και επιδείξαμε μηδενική ανοχή σε άλλους και όχι στο έγκλημα.
Συμπεριφερθήκαμε ως ολίγον αγωνιστές αφού μικρές καθημερινές παραχωρήσεις, μικροί καθημερινοί ενδοτισμοί, έφεραν τη μεγάλη υποχώρηση, το μεγάλο ενδοτισμό.
Κυρίες και κύριοι από εκεί πρέπει να ξαναπιάσουμε το νήμα.
Από εκεί που κόπηκε, από εκεί που το κόψαμε και με δική μας ευθύνη.
Φτάνει η ισορροπία του φόβου.
Φτάνει η έκπτωση που γεννάει ο φόβος.
Φτάνει το ολίγον.
Φτάνει η ολίγη ελευθερία, φθάνει η ολίγη ανεξαρτησία, φθάνει η ολίγη πρωτεύουσα.
Σήμερα το έγκλημα περιδιαβαίνει την ανθρωπότητα, περιδιαβαίνει την Παλαιστίνη απόλυτο και ολόκληρο.
Απόλυτοι και ακέραιοι πρέπει να είμαστε κι εμείς.
Και ως προς το τείχος
Και ως προς την αναγνώριση δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων
Και ως προς την αποδοχή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων της ανανεωμένης PLO.
Και ως προς την υποχρέωσή μας ότι το δικαστήριο της Νυρεμβέργης για τα εγκλήματα του πολέμου είναι ένα διαρκές δικαστήριο, με παγκόσμιο ακροατήριο και ανοικτό εδώλιο για όποιον εγκληματία, όποιας ταυτότητας και κάθε εποχής.
Και ως προς του τι σημαίνει ανοικτό, ανεξάρτητο, ελεύθερο Παλαιστινιακό κράτος.
Και ως προς το τί σημαίνει δημοκρατική εκπροσώπηση των λαών από τη Βενεζουέλα και το Ιράν, έως την Παλαιστίνη και το Εκουαδόρ.
Σήμερα η νέα νήσος για κάθε δημοκράτη, για κάθε σοσιαλιστή είναι η ξεκάθαρη και απόλυτη θέση επί του όλου. Όλο το δικαίωμα, όλη η πατρίδα.
Δε χωρούν οι ποσοστώσεις σε πατρίδες και σε ανθρώπους.
Σήμερα η νέα νήσος για τον Παλαιστινιακό λαό είναι το ίδιο το θέμα του Συμποσίου:
Ιερουσαλήμ πρωτεύουσα του Αράβων, πρωτεύουσα του Ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους. Πρωτεύουσα πολιτισμών, θρησκειών, γλωσσών.
Αθήνα, 23 Ιουνίου 2009

http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com/

Γιατί υπάρχουν μερικοί πολιτικοί που το λέει η καρδιά τους.

στο σιβυλλα όμως μπορείτε να διαβάσετε κι άλλου είδους ομιλίες απο πολιτικές περσόνες.

χαρείτε ευφράδεια και ήθος