ουδέν κακό αμιγές καλού

Επειδή ουδέν κακό αμιγές καλού, ίσως η σημερινή οικονομική κατάντια μας να μας αναγκάσει να επιστρέψουμε στις ρίζες μας και στις ελληνικές οικογενειακές παραδόσεις. Ίσως η αστυφιλία χτυπηθεί καίρια. Ίσως η κοινωνία μας βελτιωθεί.
 Λέτε κάποτε να υμνήσουμε τους ΓΑΒ για τη στροφή αυτή; Όχι πως την επεδίωξαν, αλλά μας βγήκε. Θα μας έχει τύχει, δεν θα έχει πετύχει.

Ταύτα εις απάντηση όσων γράφτηκαν υπέρ ή κατά των νεαρών που επιτέθηκαν κατά της «άτιμης» κοινωνίας, την οποία πρώτοι έχουν ατιμάσει οι πολλά έχοντες και κατέχοντες, οι «ξύπνιοι» επιχειρηματίες της αρπαχτής.
Αυτοί που τώρα κατασπαράσσουν αυτά τα παιδιά.
Της κοινωνίας που ατίμασαν και οι έλκοντες ταπεινή την καταγωγή, ήτοι οι μη προερχόμενοι από «καλές» [=εύπορες] οικογένειες, οι οποίοι ψευδόμενοι, πλαστογραφούντες και υποκρινόμενοι έφτασαν στα ανώτατα κλιμάκια της εξουσίας ή στους προθαλάμους της έρποντας και γλείφοντας τους πολλά έχοντες και κατέχοντες εκμαυλιστές.

Αλλά και εις απότιση φόρου τιμής στον απλό Έλληνα οικογενειάρχη, τον εργάτη, τον υπάλληλο, τον περιπτερά, τον κρεοπώλη, τον μανάβη, τον οδηγό, τον επιχειρηματία που με τα λίγα ή τα πολλά δίδαξε τους γόνους του να σέβονται τον μόχθο του άλλου, να υπηρετούν σωστά την πατρίδα, όπως επιτάσσουν οι άγραφοι νόμοι, να είναι ειλικρινείς και να αποστρέφονται την αδικία.

Σ’ αυτούς τους πολλούς που καταδυναστεύονται από λίγα τομάρια που εκτρέφουν την ασυδοσία, την ατιμωρησία και τους δήθεν επαναστάτες. Από λίγα τομάρια που με τις προκλητικές ενέργειες και τις παραλείψεις τους κλέβουν τον μόχθο, τα όνειρα και την ψυχή ενός ολόκληρου λαού διαφεύγοντες τον σωφρονιστικό εγκλεισμό παρά τον νόμο ελέω της σάπιας διαπλοκής των ασκούντων καταχρηστικώς τις συνταγματικές εξουσίες και των πραιτωριανών που ο ίδιος ο λαός μισθοδοτεί με τους φόρους, τα τέλη, τα χαράτσια, τις αποταμιεύσεις του.
Με τον ιδρώτα και το αίμα του εν ολίγοις.
Σωτήριος Καλαμίτσης
πηγή

Είμαι μέτοχος τραπέζης και μαζί μου να μην παίζεις

Πολύ-πολύ παλιά ο Γιώργος Μαρίνος τραγουδούσε «Το πουλί σου αν δεν παίζεις, θα γίνεις και υπάλληλος τραπέζης» σατιρίζοντας τη μικροαστική νοοτροπία των γονέων που πάσχιζαν να σπουδάσουν τα παιδιά τους, ώστε να καταλάβουν μία θέση υπαλλήλου σε τράπεζα. Να σημειώσω ότι
την εποχή εκείνη οι τράπεζες ήταν: Εθνική, Εμπορική, Ιονική, Αγροτική, ήτοι τράπεζες κρατικές με υψηλές αποδοχές και εξαίρετες ιατροφαρμακευτικές παροχές για τους υπαλλήλους τους και χαλύβδινες συλλογικές συμβάσεις.  Υπήρχε και η ιδιωτική Τράπεζα Πίστεως, η οποία υπελείπετο κατά πολύ των άλλων, αλλά διέθετε και εκείνη συλλογική σύμβαση με σοβαρά προνόμια για τους υπαλλήλους της, οι οποίοι, παρά ταύτα, ζήλευαν τους υπαλλήλους των άλλων τραπεζών, όπως ζήλευαν τους υπαλλήλους της ΔΕΗ, της ΕΥΔΑΠ, του ΟΣΕ και των λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων/επιχειρήσεων

 [ΣΗΜ: οι εν λόγω 4 τράπεζες ήταν όχι μόνον κρατικές, αλλά και κραταιές για τον ακόλουθο πολύ απλό λόγο: διέθετε εκάστη μία ή δύο θυγατρικές ασφαλιστικές εταιρείες και δεν χορηγούσε δάνειο, εάν ο δανειολήπτης δεν ασφαλιζόταν στη θυγατρική ασφαλιστική. Αυτός είναι και ο λόγος που οι θυγατρικές ασφαλιστικές (ΕΘΝΙΚΗ, ΑΣΤΗΡ, ΦΟΙΝΙΞ, ΙΟΝΙΚΗ, ΑΓΡΟΤΙΚΗ) είχαν τη μερίδα του λέοντος στην ασφαλιστική αγορά και μπορούσαν να εξομοιώνουν τους υπαλλήλους τους με τους συναδέλφους τους των μητρικών τραπεζών. Αυτό θα πει ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΤΟΜΕΑΣ και μάλιστα χρηματοπιστωτικός]. Υπήρχε βέβαια και η Τράπεζα Κρήτης και μερικές ακόμη μικρού μεγέθους ιδιωτικές τράπεζες.

            Σιγά-σιγά οι μη ιδιωτικές τράπεζες ιδιωτικοποιήθηκαν έναντι πινακίου φακής, αλλά τα υπαλληλικά προνόμια διατηρήθηκαν σε μεγάλο βαθμό και η διαπλοκή συνεχίσθηκε μεταξύ πολιτικών και μεγαλομετόχων  των τραπεζών. Δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά ότι τα δύο μεγάλα κώματα οφείλουν στις τράπεζες περί τα € 200 εκ. από δάνεια με εχέγγυο, άκουσον-άκουσον, τις μελλοντικές κρατικές χρηματοδοτήσεις, ήτοι δανεικά κι’ αγύριστα, ότι τα ΜΜΕ που παίζουν τώρα τον βρώμικο μνημονιακό τους ρόλο χρωστούν στις τράπεζες άλλα τόσα άνευ ικανών εχεγγύων, ήτοι δανεικά κι’ αγύριστα, και πάει λέγοντας. Να μη μιλήσουμε για τα υπόλοιπα θαλασσοδάνεια, τα οποία εχορηγούντο [μήπως χορηγούνται ακόμη;] αφειδώς με κριτήρια πάντοτε διαπλεκτικά σε οποιονδήποτε παρατρεχάμενο ή  ψηφοσυλλέκτη.

            Γυρίζοντας πίσω στην εικοσαετία 1981-2003 παρατηρούμε εκ των υστέρων, ήτοι κατόπιν εορτής, τα εξής φαινόμενα:
α] απεριόριστους διορισμούς στον Δημόσιο Τομέα με καθαρά κομματικά κριτήρια έναντι ψήφων [θυμηθείτε τις κλαδικές του ΠΑΣΟΚ και το χαρτάκι που έπρεπε να διαθέτει ο υπό διορισμόν που βεβαίωνε ότι είναι μέλος κάποιας κλαδικής],
β] παραγγελίες μικρών και μεγάλων έργων και προμηθειών, εν πολλοίς άχρηστων, περιλαμβανομένων των Ολυμπιακών έργων, έναντι υπέρογκων τιμημάτων, τα οποία υπέκρυπταν υψηλότατες μίζες υπέρ των εκλεκτών του συστήματος,
γ] αναρρόφηση των περιουσιών της μεσαίας και εργατικής τάξης από τη χοάνη των κρατούντων δια του κακουργήματος του Χρηματιστηρίου το 1999, το οποίο συγκάλυψαν οι πάντες. Ακόμη και ο Κ. Καραμανλής δεν τόλμησε να θίξει τα κοράκια του ελληνικού λαού, αφού οι διαπλεκόμενοι γύρω του «κρατούσαν» ο ένας τον άλλον.

            Για να καλυφθούν οι δαπάνες για όλα αυτά τα τερατουργήματα, έπρεπε να αυξηθεί η φορολογία, πράγμα αδιανόητο, αφού αύξηση της φορολογίας θα οδηγούσε το εκάστοτε κυβερνών κόμμα  σε εκλογική συντριβή. Έτσι, το Δημόσιο άρχισε να δανείζεται ασυστόλως εκδίδοντας ομόλογα, τα οποία αγόραζαν κατά κανόνα οργανισμοί ελεγχόμενοι από την κυβέρνηση, ήτοι ασφαλιστικά ταμεία και τράπεζες. Ομόλογα αγόραζαν και αλλοδαπές τράπεζες που χρηματοδοτούσαν τους κατασκευαστές των πολλαπλώς υπερτιμημένων έργων και προμηθειών. Σε τέτοια ομόλογα εναπέθεσαν και  οι μικροεπενδυτές τις λιγοστές αποταμιεύσεις τους πιστεύοντας ότι το κράτος δεν μπορεί να πτωχεύσει, αφού βρίσκεται στα στιβαρά χέρια ενός Αντρέα, ενός Δρακουμέλ και ενός Σημίτη.
Αν δεν είναι έτσι, γιατί δεν συγκροτούμε μία Επιτροπή Ελέγχου του Χρέους;

            Όταν ο Γιωργάκης και οι εντολείς του έκαναν  τα γάλατα να σφίξουν κλείνοντας σκοπίμως τη στρόφιγγα του δανεισμού, έπρεπε να έλθει το κούρεμα.

Εκεί, λοιπόν, που όφειλε το Δημόσιο στα Ταμεία, στις τράπεζες και στους μικροεπενδυτές 100, τους είπε ότι θα πάρουν 50 και πανηγύριζαν οι κυβερνώντες που οι δανειστές μας, δηλαδή εμείς, θα πάρουν λιγότερα.

 Με τα Ταμεία δεν ασχολήθηκαν, αφού γνωρίζουν ότι τα Ταμεία απλώς δεν θα μπορούν λόγω του κουρέματος να πληρώσουν συντάξεις και να καλύψουν δαπάνες για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Σπουδαία τα λάχανα. Τους μικροεπενδυτές τούς είχαν χεσμένους.

 Τί θα γινόταν, όμως, με τις τράπεζες που είχαν χασούρα από το κούρεμα, αλλά έχουν και κάτι μετόχους με υψηλά ποσοστά στο μετοχικό κεφάλαιο που μετέχουν στον κύκλο των διαπλεκομένων; Τί θα γινόταν με αυτές που διαθέτουν € 170 δισ. σε καταθέσεις του κοινού και δεν έχουν το αντίστοιχο ρευστό για να τις επιστρέψουν; Υπό την απειλή τής κατάρρευσης των τραπεζών, οπότε θα ερχόταν το χάος με τα τανκς, όπως μας προειδοποίησε ο παντογνώστης Πάγκαλος, το κράτος απεφάσισε να δανεισθεί εκ νέου για να αυξήσει τα κεφάλαια των τραπεζών, τα οποία, φυσικά, θα συνεχίσουν να διαχειρίζονται οι διαπλεκόμενοι τραπεζίτες-μέτοχοι.

Θεωρώ βέβαιον ότι οι τράπεζες δεν πρόκειται να επιστρέψουν τα κεφάλαια αυτά, οπότε το Δημόσιο θα κληθεί  να πληρώσει τα δάνεια που θα έχει λάβει για την ενίσχυση των κεφαλαίων των τραπεζών. Πώς; Μα επιβάλλοντας νέα φορολογία. Όπως ακριβώς καλύπτει με νέα ανάλγητη φορολογία και τα € 500 εκ. που οφείλουν οι τράπεζες στο Δημόσιο, αλλά αρνούνται να τα πληρώσουν με το «έτσι θέλω» χωρίς να ιδρώνει κανενός το αυτάκι.  Ούτε του ΚΚΕ.

 Η φήμη ότι ο Στουρνάρας τους έστειλε επιστολή, με την οποία διατάσσει την άμεση καταβολή του ποσού, τελεί ακόμη υπό διασταύρωση. Αλήθεια, η έκθεση Blackrock μέχρι πότε θα παραμένει επτασφράγιστο μυστικό κ. Στουρνάρα και κ. Προβόπουλε; Και μέχρι πότε θα παρατείνετε κ. Στουρνάρα την προθεσμία δημοσιοποιήσεως στοιχείων των τραπεζών για το πρώτο τρίμηνο του 2012;

            Συμπέρασμα: ό,τι έκαναν οι κατάπτυστες κυβερνήσεις με δανεικά αντί με φόρους, θα πληρωθεί τώρα με φόρους, από τους οποίους θα αντληθούν τα κεφάλαια για την αποπληρωμή των δανεικών. Τόσο απλό, αλλά και συνάμα ιδιοφυές. Συλλέκτης των φόρων ο εκλεκτός των μεγαλομετόχων των τραπεζών κ. Στουρνάρας, γνωστός κρατικοδίαιτος οικονομολόγος ολκής με διεθνή ακτινοβολία.

Μήπως, λέω μήπως, είχε δίκηο ο Πάγκαλος που είπε «Τα φάγαμε όλοι μαζί»; Αλλά αφού τα φάγαμε όλοι  μαζί, γιατί θα πρέπει να τα πληρώσουμε όλοι μαζί ανεξαρτήτως του ποιος έφαγε πόσα; Η απάντηση είναι απλή: η διανομή του πλούτου και η κατανομή των φορολογικών βαρών λειτουργούν ανέκαθεν υπέρ των ολίγων ισχυρών και εις βάρος των πολλών αδυνάτων. Το γνωρίζαμε, το γνωρίζουμε, εξ ου και ψηφίζουμε πάντοτε με τέτοιο τρόπο, ώστε να έχουμε ήσυχο το κεφάλι μας συμβιβασμένοι με αυτή την αρχή. Τούτο αποδεικνύεται και από συνδυασμό στατιστικών. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα: κατά τις τελευταίες δημοσκοπήσεις το 20% του εκλογικού σώματος προτιμά τη ΝΔ. Από την άλλη μεριά το 80% των πολυκατοικιών δεν έβαλε πετρέλαιο λόγω ανέχειας των ενοίκων. Άρα, πετρέλαιο έβαλε το 20% που έχει. Αυτό το 20% που έβαλε πετρέλαιο πρέπει να είναι το ίδιο με το 20% που προτιμά τη ΝΔ. Δεν εξηγείται διαφορετικά το όλο σκηνικό.

Αυτό το 20% κυβερνούσε και θα κυβερνά εσαεί είτε ως ΠΑΣΟΚ είτε ως ΝΔ. Ακριβώς όπως ο μέτοχος τραπέζης που κατέχει ή ελέγχει το 10% των μετοχών διοικεί την τράπεζα και αποφασίζει και   διατάσσει. Και μη μου πείτε «ράβδος εν γωνία, άρα βρέχει», διότι δεν είναι τυχαίο που ο Χριστόφιας είπε την περασμένη εβδομάδα: «Από τη στιγμή δε που μια μεγάλη κυπριακή τράπεζα δεν μπόρεσε να ανακεφαλαιοποιηθεί στα χρονικά όρια που καθόρισε η Ευρωπαϊκή Ένωση, προ του φάσματος της κατάρρευσής της που θα παρέσυρε την οικονομία του τόπου στη χρεοκοπία, υποχρεωθήκαμε να προσφύγουμε στο Μηχανισμό.» [05.12.2012]. 

Επειδή οι μέτοχοι μίας τράπεζας δεν έβαλαν το χέρι στην τσέπη να ενισχύσουν το μετοχικό κεφάλαιο της τράπεζάς τους, της επιχείρησής τους. Για να μην καταστραφεί μία κωλοτράπεζα και οι μέτοχοί της, υπήχθη στο Μνημόνιο όλη η πολύπαθη Κύπρος.

 Η δήλωση του Χριστόφια δεν «έπαιξε» στα ΜΜΕ. Μόνο το κλάμμα του αργότερα «έπαιξε», το οποίο πολύ εύστοχα σατιρίσθηκε στο http://pitsirikos.net/2012/12/τι-όμορφος-που-είσαι-όταν-κλαις/.
 Ο Αττίλας ΙΙΙ μπούκαρε εκ Δυσμών στην ελεύθερη Κύπρο!!!


            Τέλος, είναι τυχαίο ότι με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου απαλλάσσονται προκαταβολικώς οι διοικήσεις των Τραπεζών από κάθε ευθύνη για συμμετοχή στα διάφορα κουρέματα, επαναγορές, ανακεφαλαιοποιήσεις κ.λπ.; Αυτό και μόνον δείχνει ότι γνωρίζουν οι κρατούντες πως αυτό που κάνουν είναι έγκλημα και θέλουν να περάσουν στο απυρόβλητο. Είναι θέμα ερμηνείας όμως. Θα βρεθούν άραγε δικαστές που θα κρίνουν ότι οι εν λόγω απαλλακτικές διατάξεις είναι αντισυνταγματικές;

Δεν είναι δυνατόν να βρίσκεται στο απυρόβλητο ολόκληρος ο εγκληματικός χρηματοπιστωτικός τομέας μαζί με κάθε Δημόσια Αρχή και να οδηγείται στις φυλακές ο τελευταίος πολίτης για € 5.000 ή να κατάσχεται το σπίτι του για € 300.

            Ηθικόν δίδαγμα:
 θα απαλλαγείς από τον μέτοχο τραπέζης, μόνον το πουλί σου αν δεν παίζεις.

Σωτήριος Καλαμίτσης
http://taxalia.blogspot.com

Λαϊκή αγορά στα περίχωρα του Βερολίνου

Δέκα εκατομμύρια μικροπωλητές, κυρίως οπωροπώλες, αλλά και παντοπώλες, έχουν στήσει μία εκπληκτική λαϊκή αγορά στο «εξοχικό του Θεού», όπως χαρακτήρισε την πατρίδα μας η δημοσιογράφος Μαίρη Πολάλη από τον ραδιοφωνικό σταθμό Real FM.
Eίπε η κυρία Πολάλη σε ελεύθερη μεταφορά: «Όταν ο Θεός έπλασε τον κόσμο, ξέχασε τους Έλληνες. Εκείνοι παραπονέθηκαν, οπότε ο Θεός, τούς χάρισε ό,τι του είχε απομείνει. Το εξοχικό του». Έμεινα με το στόμα ανοιχτό ακούγοντας την αναμετάδοση των λόγων της.

Τόση ομορφιά σε τόσο λίγες λέξεις. ΄Ολος ο Ελύτης συμπυκνωμένος σε τρεις αράδες. Το φως του ήλιου, το γαλάζιο του Αρχιπέλαγου, το πράσινο των κάμπων και των βουνών, τ’ άσπρα σπίτια με τις ασβεστωμένες αυλές. Μόλις συνήλθα από την ευχάριστη έκπληξη, έπεσα σε βαρειά κατάθλιψη αναλογιζόμενος τα καψουροτράγουδα του κάθε τυχάρπαστου στιχουργού που γίνεται φίρμα, επειδή τους στίχους του ερμηνεύουν λαϊκοί βάρδοι που αρκουδιαρίζουν στα πολιτιστικά κέντρα/σκυλάδικα και προωθούνται έναντι αδρού ανταλλάγματος από τα ΜΜΕ.

Και τί δεν έχει αυτό το εξοχικό.  Όλα τα καλά του Θεού. Μέχρι την ώρα που ο Πρόεδρος της αγοράς αποφάσισε να φέρει επί τέλους την Αλλαγή που άφησε στη μέση ο πατέρας του, μαζί με ένα ατάλαντο, άλλως τενεκέ ξεγάνωτο, τσογλάνι από την παρέα του. Και τούτο, αφού είχε αφήσει και αυτός ασύδοτα στον χώρο πολλά κολλητάρια, τα οποία πωλούσαν την πραμάτεια τους χωρίς άδεια. Αυτά έδιναν το κάτι τίς τους και σε τούτον τον Πρόεδρο και στην οικογένειά του και, έτσι, τον κρατούσαν και αυτόν στο χέρι.

Όλα κυλούσαν σχετικά ήρεμα. Οι κολλητοί εμπορεύονταν τη λαθραία πραμάτεια τους δίνοντας στον Πρόεδρο και στο παρεάκι του το μερτικό  τους. Τί πετρέλαια, τί δάνεια, τί τζόγος, τί κινητά και ροζ τηλέφωνα, τί παρτούζες, τί σνίφες. Μέχρι που ο Πρόεδρος απαίτησε μεγαλύτερο ποσοστό. Και τότε οι κολλητοί πήραν την απόφαση να δείξουν στον Πρόεδρο τί εστί βερύκοκκο.

Κατέφθασαν, έτσι, ένα ηλιόλουστο πρωϊνό κάτι αψηλά παιδιά με αχυρένιο κοντό μαλλί, κόντρα διπλοξυρισμένα και με γαλανά μάτια που γυάλιζαν παράξενα σαν καλογυαλισμένα κολένια. Ήταν και θηριώδεις. Άρχισαν να ελέγχουν ποιός έχει άδεια και ποιός όχι. Σταμάτησαν μπροστά στον πάγκο του κυρ Σωκράτη που είχε από τα πιο μεγάλα και περιποιημένα στέκια, αλλά εστερείτο αδείας. Τους έκλεισε το μάτι και τ’ αψηλά παιδιά προχώρησαν πάρα κάτω. Το ίδιο έγινε με τον κυρ Αριστείδη, τον κυρ Μιχάλη, τον κυρ Σπύρο, τον κυρ Γιώργη και μερικούς άλλους. Οι περισσότεροι οπωροπώλες, όμως, είχαν  άδεια από το 4.000 π.Χ.

Μετά τον πάγκο του κυρ Γιώργη κοντοστάθηκαν τα μπρατσωμένα φιλαράκια μπροστά στον πάγκο του κυρ Πέτρου. Κάτι δεν τους καλάρεσε. Δεν διακρίνονταν, λέει, καλά οι σφραγίδες από την πολυκαιρία και του είπαν πως πρέπει να απομακρυνθεί. «Μα είμαι εδώ πάνω από 6.000 χρόνια» ψέλλισε, «δεν υπήρχαν σφραγίδες όταν πήρα την άδεια». «Και λοιπόν;» τον αγριοκοίταξαν. «Δεν πάω πουθενά» αντείπε ο κυρ Πέτρος, οπότε οι μαντραχαλάδες μαζί με άλλους 15 που πετάχτηκαν πίσω από τους πάγκους του κυρ Σωκράτη, του κυρ Αριστείδη, του κυρ Μιχάλη, του κυρ Σπύρου και του κυρ Γιώργη, αναποδογύρισαν τον πάγκο του κυρ Πέτρου, κλώτσησαν τα ροδάκινα, τα ακτινίδια και τα πεπόνια, έσπασαν τα τελάρα, έσκισαν την τέντα, τσάκισαν τις δοκούς και έκαναν πατητήρι στις μπανάνες.

O κυρ Πέτρος έτρεξε αλαφιασμένος, καταϊδρωμένος και πατώντας τη γλώσσα του στον Πρόεδρο της λαϊκής για να ζητήσει βοήθεια. Ο  κ. Ταραμάς τον κοίταξε στα μάτια και του είπε «Πρέπει να δείξουμε χαρακτήρα. Να καταλάβουν ότι είμαστε αξιόπιστοι, για να μας εμπιστεύονται και να μας επιτρέψουν να συνεχίσουμε να πουλάμε την πραμάτεια μας. Έχε μου εμπιστοσύνη». «Ποιά πραμάτεια μας κύριε Πρόεδρε; Ποιά εμπιστοσύνη; Μου έκαναν τον πάγκο λιάδα». «Δεν πειράζει, πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά σου θάναι. Το 2021 δεν είναι μακρυά που θα γιορτάσουμε τα 200 χρόνια από την Παλιγγενεσία». «Και μέχρι τότε τί κάνω εγώ κύριε Ταραμά; Πώς θα θρέψω τα παιδιά μου;». «Μην ζητάς να σε βοηθήσω εγώ. Σκέψου πώς εσύ μπορείς να βοηθήσεις  εμένα και τον κυρ Σωκράτη, τον κυρ Αριστείδη, τον κυρ Μιχάλη, τον κυρ Σπύρο, τον κυρ Γιώργη τις κρίσιμες αυτές ώρες που περνάει η αγορά μας. Πώς θ’ αποκτήσουμε αξιοπιστία, αν με δουν να σε αβαντάρω; Πώς θα κατευνάσουμε τις ορέξεις τους; Ενώ αν με είχες ψηφίσει πριν τρία χρόνια, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.» «Διαφορετικά; Και πρέπει, δηλαδή, εγώ να τουρλωθώ, για να γίνω αξιόπιστος;». «Κι’ αυτό, αν χρειασθεί, θα το κάνεις». «Μα τότε δεν θα λέγομαι  αξιόπιστος κυρ Αντώνη μου. Θα λέγομαι αξιόπουστας». «Πες το κι’ έτσι, αλλά δεν γίνεται διαφορετικά. Πρέπει να δείξουμε χαρακτήρα».

Και τότε το μάτι του κυρ Πέτρου γύρισε ανάποδα. Έκανε μεταβολή και με μία αριστοτεχνική πιρουέτα άπλωσε τα χέρια του στον πάγκο του κυρ Μένιου του αυγουλά από τα Μέγαρα, άρπαξε δέκα καρτέλες αυγά και τα εκσφενδόνισε στη μούρη των νταγκλαράδων και του Ταραμά. Σύμφωνα με μαρτυρία μύωπος αυτόπτου μάρτυρος, ο οποίος μίλησε στο Glamour TV, καθώς τα αυγά διέγραφαν την τροχιά τους προς τον Πρόεδρο της λαϊκής έμοιαζαν να χρυσίζουν κάτω από τον λαμπερό ήλιο.

Σωτήριος Καλαμίτσης
http://taxalia.blogspot.com

Μια ζωή δούλεμα...

Τελικά αυτό είναι το μήνυμα που δέχεται κάθε μέρα ο άνθρωπος από τότε που θα γεννηθεί μέχρι που θα πεθάνει. Επιβεβαιώνεται καθημερινά ότι αυτονόητο είναι το παράλογο, το ευτελές, η κοροϊδία, η απάτη, η αμνησία, η έλλειψη τσίπας. Ότι το ανήθικο δεν είναι απλώς νόμιμο, αλλά και ακαταμάχητο.

Ο πρωθυπουργός λέει τώρα ότι τα νέα αβάσταχτα μέτρα είναι τα τελευταία. Έτσι μας έλεγε προς διετίας ο Γιωργάκης για  δυσβάσταχτα μέτρα. Κι’ έτσι θα μας λέει μετά από δύο χρόνια ο διάδοχος του Αντωνάκη.  Το 2010 και το 2011 δινόταν υποτίθεται μάχη για να σωθεί ο 13ος και ο 14ος μισθός. Τον έσωσαν και θριαμβολογούσαν. Τώρα κόβουν το Δώρο Χριστουγέννων και το Δώρο Πάσχα. Όχι τον 13ο και 14ο μισθό. Οι γελοίοι!

Ο βουλευτής και πρώην υπουργός κ. Σκορδοπούτσογλου φιλοξενήθηκε στη θαλαμηγό του επιχειρηματία κ. Πριτσαπίκουλα για ένα εβδομαδιαίο ονειρικό ταξίδι στο Βόρειο Αιγαίο. Ο επιχειρηματίας κ. Δασκαλαντωνάκης χρωστάει € 500 εκ., αλλά έχει φορολογική ενημερότητα, ενώ ο γαμπρός του καμαρώνει σαν γύφτικο σκεπάρνι επειδή είναι μέλος του ελληνικού Κοινοβουλίου.

Ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρείες παίρνουν φορολογική ενημερότητα από τη Βουλή, για να μη χάσουν οι επιχειρηματίες παράγοντές τους τ’ αυγά και τα πασχάλια και ξαμολήσουν τους ανεγκέφαλους, άμα δε και άνεργους, οπαδούς των ομάδων τους στους δρόμους και γίνει το «έλα να δεις».  Η υφυπουργός Υγείας κ. Σκοπούλη μοιράζει τα χρήματά μας σε εταιρείες που χρηματοδοτούν το ερευνητικό δήθεν έργο του συζύγου της. Αυτή που δεν είχε τί να κάνει στο υπουργείο ελλείψει αρμοδιοτήτων και είπε να κάνει μια βόλτα από τη ΝΕΤ για να μας ενημερώσει περί αυτού.

Εξελέγη Γραμματέας της ΝΔ ο Μανώλης Κεφαλογιάννης, τον οποίον συνεχάρη ο αντίπαλός του Νικήτας Κακλαμάνης,  με αποτέλεσμα να χαρακτηρισθεί η δήλωση Κακλαμάνη ως δήλωση πολιτικού με ήθος. Δεν θεωρείται καθόλου αυτονόητο να συγχαίρει ο ηττημένος τον αντίπαλό του. Άξια χαρακτηρισμού ως π.χ. μικρόψυχης θα ήταν μία δήλωση του Κακλαμάνη τύπου «Μα αυτόν τον καραγκιόζη ψηφίσατε;». Και θα κυριολεκτούσε, αφού είναι γεγονός ότι επιστρέφοντας ο Κεφαλογιάννης τον Μάιο του 2006 από το Κατάρ όπου είχε συνοδεύσει ως υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας  τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Παπούλια σε επίσημη επίσκεψη, είχε πει  το αμίμητο: «Η κυβέρνηση Καραμανλή είναι καραγκιόζηδες που έχουν συμβιβασθεί με τη διαπλοκή». Λύνοντας δε την απορία  δημοσιογράφου προσέθεσε: «Δεν εξαιρώ τον εαυτό μου». Τώρα, λοιπόν, μας ενημέρωσε αυτός ο καραγκιόζης ότι η ΝΔ με τους πολλούς καραγκιόζηδες στους κόλπους της έρχεται από μακρυά και θα πάει πολύ μακρυά. Εύχομαι να πάει όσο πιο μακρυά γίνεται από εμάς και όσο πιο γρήγορα γίνεται. Μαζί με τα άλλα κόμματα που δεν έχουν τίποτε άλλο να κάνουν από το να ερίζουν για την κυριότητα της ημερομηνίας 3η Σεπτεμβρίου. Κανείς δεν υπενθύμισε στα κοκοράκια ότι η 3η Σεπτεμβρίου είναι η σημαδιακή μέρα, κατά την οποία  αναγκάσθηκε ο μονάρχης  Όθων να παραχωρήσει Σύνταγμα στον λαό.  Πώς το είπατε; Σύνταγμα; Τι είναι αυτό;

Ο Δήμαρχος που έβαλε σκουλαρίκι στα 70 του δήλωσε ότι το 1912 δεν απελευθερώθηκε η Θεσσαλονίκη. Απλώς ενσωματώθηκε στην Ελλάδα. Εντάξει, να δεχθώ ότι είναι ανιστόρητος και αγράμματος, όπως ο δημοσιογράφος που μας ενημέρωσε ότι ο Πούτιν κατέλυσε στη Μονή Ιβήρωνος, αλλά τί σε ενοχλεί ρε Μπουχτερό ο εορτασμός της ημέρας ενσωμάτωσης, περί της οποίας, βεβαίως, δεν πρόκειται; Αυτά, λοιπόν, μας δήλωσε ο σκουλαρικάτος μπουταρόγατος, τον οποίο υπέδειξε ως υποψήφιο δήμαρχο ο αριστερός Καρατζαφέρης κ. Κουβέλης. Και ποιος άλλος στήριξε την υποψηφιότητά εκτός από τον Γιωργάκη; Μα η κ. Ντόρα. Έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε.
Και μετά θυμήθηκα τον κ. Προβόπουλο που ως διοικητής της ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ την πούλησε το 2006 στην Credit Agricole στα πλαίσια  αποκρατικοποιήσεων και είχε δηλώσει με υπερηφάνεια ότι με κινήσεις ως αυτή, εισόδου δηλαδή ξένων κεφαλαίων στην τραπεζική αγορά και τεχνογνωσίας, θα μειωθούν δραστικά τα επιτόκια χορηγήσεων λόγω του αναπτυχθησόμενου ανταγωνισμού. Στη συνέχεια είδαμε τα επιτόκια να αυξάνουν λόγω του αναπτυχθέντος καρτελισμού. Ευτυχισμένος δε ο Chief της Credit Agricole που ξεφορτώνεται  τώρα την ΕΜΠΟΡΙΚΗ ως αποτυχημένη επένδυση, δήλωσε χθες ότι η πώληση αυτή αποδεικνύει ότι η Ελλάδα βαδίζει στον σωστό δρόμο των μεταρρυθμίσεων.

Μια ζωή δούλεμα, λοιπόν. Κάθε λίγο και λιγάκι τραβάμε και μια εκλογική αναμέτρηση, την έχουμε γαρνίρει με ολίγη τρομολαγνεία, υποσχόμαστε 18 εξυπνάδες και μόλις εκλεγούμε κάνουμε 19 ηλιθιότητες, έχουμε αφήσει αμολητούς τους λάθρο να μας κλέβουν και  να μας σκοτώνουν, ενώ ξοδεύουμε δισ. επί δισ. για να τους κουμαντάρουμε κατά τα κέφια  της ύπατης Αρμοστείας [μη χέσω] του ΟΗΕ, συνεργούμε στη φοροδιαφυγή, αλλά σκούζουμε όταν ελλείψει χρημάτων δεν υπάρχει Αστυνομία και Πυροσβεστική για να μας προστατεύσει, στη συνέχεια δε ξαναψηφίζουμε τα ίδια ζώα έχοντας την εντύπωση ότι θα διορθωθούν. Αμ δε!
Ακολούθως μαθαίνουμε ότι ο τάδε πολιτικός διόρισε το σόι του στο Δημόσιο, ότι υπάρχει πανεπιστημιακή Σχολή, όπου οι γονείς- καθηγητές απονέμουν έδρες και διδακτορικά  σε κόρες και γαμπρούς και δεν κουνιέται ούτε πούστης. Τον διορισμό π.χ. κάποιου Λιάκου ως καθηγητή στο Πανεπιστήμιο έχει ακυρώσει το ΣτΕ ήδη από το 1995, αλλά ο κ. Λιάκος παραμένει στην έδρα του ακλόνητος και διδάσκει τον συνωστισμό της κ. Ρεπούση, την οποία 1649 εκλογείς έστειλαν στη Βουλή.

Και εν μέσω όλων αυτών των άξιας μνείας δηλώσεων πετιέται ο Στουρνάρας και μας λέει ότι το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο είναι τράπεζα μη βιώσιμη. Κατρακυλάει η μετοχή και διακόπτεται η διαπραγμάτευσή της στο Χρηματιστήριο για να μην εξαϋλωθεί. Και μετά σιωπή. Η δουλειά έχει γίνει. Ματαίως περιμένω εναγωνίως να με ενημερώσει ο κ. Στουρνάρας αν είναι βιώσιμες η Πειραιώς, η Alphabank, η  Eurobank και όλες οι άλλες τράπεζες. Αφού ξέρει, γιατί δεν μας λέει;

Παρ’ όλα αυτά που μαθαίνουμε και πολύ περισσότερα που δεν μαθαίνουμε, πολλοί από μας ζούμε με μια κρυφή ελπίδα. Ότι θα βρεθεί ο Μεσσίας, ο ηγέτης που θα στείλει στο διάολο όλον αυτό τον συρφετό που ρουφάει το μεδούλι μας και καταπίνει τη ζωή μας. Είναι, όμως, τόσο φρούδα αυτή η ελπίδα, αν σκεφτούμε ότι αυτή την καθημερινότητα που περιέγραψα επικρότησαν οι 5.093.562 από τους 6.155.665 που έριξαν έγκυρη ψήφο την 17.06.2012. Δεν πειράζει, όμως. Ας βαυκαλιζόμαστε.  Ας αιθεροβατούμε προσμένοντας ότι θα υλοποιηθεί κάποτε η  φράση με υποθετική δευτερεύουσα πρόταση χωρίς το μόριο «αν»: «Του μανάβη την πόρτα χτυπάς, αγγουράκι ζητάς».

Μέχρι τότε, σκάσε και κοίτα τη δουλειά σου, αν έχεις! Ούτε να διερωτάσαι γιατί δεν σε ενημέρωσε κανείς πόσοι από τους 508 που μετέσχον στην εκλογή Γραμματέα της ΝΔ είναι καθ’ οιονδήποτε τρόπο κρατικοδίαιτοι. Πρόκειται για ασήμαντη λεπτομέρεια. Στοιχηματίζω πως είναι 500 και επιστρέφω στην περιορισμένη λόγω κρίσης  δουλειά μου.

Σωτήριος Καλαμίτσης
http://taxalia.blogspot.com/

Για ποιάν Ελένη να ματώσω κι’ άλλο;

Νομίζω ότι το καμπανάκι για τον τελευταίο γύρο χτύπησε. Μας περιμένουν ακόμη πιο δύσκολες μέρες. Από τη στιγμή που οι κυβερνώντες άρχισαν να κάνουν έκκληση  στον πατριωτισμό μας και σε εθνική ενότητα και ομοψυχία, τα πράγματα δεν είναι απλώς σοβαρά και ανησυχητικά. Είναι δραματικά και έχουν πάρει το χρώμα της σκουράδας.

     
  Σε ποια ενότητα και ομοψυχία αναφέρονται άραγε; Σ’ αυτήν που οι ίδιοι υπονόμευσαν χωρίζοντάς μας σε πράσινους και γαλάζιους, δεξιούς και αριστερούς, ρατσιστές και αντιρατσιστές, ευρωλάγνους και δραχμολάτρεις, έχοντες και μη έχοντες, προνομιούχους και μη, υποζύγια και πάμπλουτους αεριτζήδες, κερδισμένα λαμόγια  και χαμένους χαχόλους στο Χρηματιστήριο, δημοκράτες και μιάσματα, δημόσιους και ιδιωτικούς υπάλληλους, εργαζόμενους και άνεργους, ηλίθιους φοροοφειλέτες και πανέξυπνους φοροφυγάδες, καταθέτες του εξωτερικού και καταθέτες του εσωτερικού, συνταξιούχους των € 300 χωρίς εφάπαξ και συνταξιούχους των > € 3.000  με εφ’ άρπαξ, συνταξιούχους στα 40 και συνταξιούχους στα 70, κουρεμένους δανειστές του Δημοσίου και δωρεοδόχους ολόκληρων τραπεζών, μεροκαματιάρηδες και ραντιέρηδες, παιδιά βολεμένα και παιδιά ξενιτεμένα;

          Από πού ν’ αρχίσω και πού να τελειώσω; Από ποιά λαδιά να πάρω αμπάριζα; Από ποια μίζα να ξεκινήσω; Από ποια μικροπολιτική διασπάθιση του ιδρώτα μου να πάρω φόρα; Ποια μορφή κατάχρησης της εμπιστοσύνης μου να πρωτοαναφέρω; Ποιά παλιανθρωπιά να γράψω πρώτη;  Ποια αήθεια να πρωτοσημειώσω;
          Σεις όλοι δεν είσθε

α] που μου δώσατε κίνητρα για να δανεισθώ, ώστε ν’ αποκτήσω ένα κεραμίδι, να βολευτούν οι κατασκευαστές πολυκατοικιών και να δουλέψουν οι τράπεζες, για να καταργήσετε βαθμιαία τα κίνητρα και να μείνω διπλά χρεωμένος και εκτροχιασμένος από τον οικογενειακό μου προγραμματισμό;
          β] που χωρίζατε τον λαό σε κατηγορίες, ώστε χωρίς εύλογη αιτία οι μεν να δανείζονται χαμηλότοκα και οι δε να ρίχνονται βορά στις  τραπεζικές ύαινες;
γ] που δίνατε κίνητρα για την αγορά αυτοκινήτων, τα οποία στη συνέχεια εξαερώνατε με την αύξηση των τελών κυκλοφορίας και τα τεκμήρια με τελική κατάληξη την απαξίωση των αυτοκινήτων; Θέλετε να πιστέψω ότι τονώνατε την αγορά ή ότι βολεύατε τους εισαγωγείς που ξεφορτώνονταν την πραμάτεια τους;
δ] που  κάνατε την πρώτη μεγάλη μεταπολιτευτική αναδιανομή πλούτου υπέρ των ολίγων και εις βάρος των πολλών με το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου χωρίς να λογοδοτήσει κανείς;
          ε] που εντάσσατε τις εδαφικές περιοχές στο σχέδιο πόλεως με το σταγονόμετρο, ώστε να βολεύετε τους «ημετέρους» και να διατηρείτε εγκλωβισμένους στα κομματικά σας γραφεία τους ιδιοκτήτες οικοπέδων εκτός σχεδίου;
          στ] που κάνατε τα στραβά μάτια στους αυθαίρετους οικιστές, ώστε να  εξαγοράζετε την ψήφο τους με αντίδωρο την παράνομη ηλεκτροδότηση, υδροδότηση ή τηλεφωνική σύνδεση;
          ζ] που επιτρέπατε τη δημιουργία αγροτεμαχίων για να πλουτίζουν τα κατά τόπους κομματόσκυλα;
η] που εξακολουθείτε να διενεργείτε στημένους διαγωνισμούς για τις προμήθειες του Δημοσίου και νομιμοποιείτε ακόμη και σήμερα τις παράνομες πληρωμές από τον δημόσιο κορβανά με διαταξούλες που υπερπηδούν τις νόμιμες αντιρρήσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου;
θ] που δημιουργήσατε ασφαλισμένους και συνταξιούχους δεκάδων ταχυτήτων με αδιάκοπες ρουσφετολογικές παρεμβάσεις αδιαφορώντας για την αντοχή των Ταμείων, τα οποία αποτελειώσατε με τα παράνομα κουρέματά σας;
ι] που ακόμη και σήμερα τροποποιείτε κάθε λίγο και λιγάκι τη φορολογική νομοθεσία και ξεσκίζετε τους αδυνάτους, για να γίνονται πιο αδύνατοι, ενώ χαϊδεύετε τους ισχυρούς, για να γίνονται πιο ισχυροί;
ια] που δεν έχετε το παραμικρό σχέδιο για την έξοδο από την κρίση, αλλά εξακολουθείτε να ενεργείτε με μοναδικό γνώμονα το «βλέποντας και κάνοντας» ή μάλλον «κάνοντας και βλέποντας»;
ιβ] που βάζετε στο ράφι την ετήσια έκθεση του Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης για τις παρανομίες που αυτός έχει τεκμηριώσει;
ιγ] που επιταχύνετε υποκριτικά τις δίκες των επίορκων δημόσιων λειτουργών;
ιδ] που κάθε λίγο και λιγάκι κάνετε λάστιχο τον ποινικό κώδικα, ώστε τα κακουργήματα να μετατρέπονται σε πλημμελήματα και, έτσι, να παραγράφονται χιλιάδες παρανομίες των «ημετέρων» ή απλώς υψηλά ισταμένων, ενώ διατυμπανίζετε μονότονα και κουραστικά ότι οι ευθύνες θα καταλογισθούν όσο υψηλά και αν βρίσκονται οι παραβάτες;

Εσείς, λοιπόν, που έχετε το θράσος να κάνετε έκκληση στην εθνική ενότητα και εθνική ομοψυχία, μπορείτε να μου εξηγήσετε ποιος είναι ο κοινός εχθρός όλων αυτών των υποδιαιρέσεων του ελληνικού λαού, τις οποίες σεις οι ίδιοι δημιουργήσατε;  Ποιός είναι ο κοινός στόχος, από την επίτευξη του οποίου θα ωφεληθούμε όλοι ανεξαιρέτως; Για ποιάν Ελένη να ματώσω κι’ άλλο;
Πάντως, αν θέλετε να επιτύχετε εθνική ομοψυχία κύριοι, υπάρχει τρόπος: όλοι όσοι διετέλεσαν οποτεδήποτε ή είναι σήμερα βουλευτές,  υπουργοί, νομάρχες, δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι και διοικητές οργανισμών, να παραχωρήσουν επί 20 χρόνια ΟΛΗ την περιουσία τους, οποθενδήποτε προερχόμενη, στο Δημόσιο και να εισπράττουν ο καθένας από το Δημόσιο Ταμείο € 600 τον μήνα για να ζουν, όπως ζουν σήμερα τα 2/3 των Ελλήνων. Μετά από 20 χρόνια θα πάρουν την περιουσία τους πίσω, αφού θα έχει βεβαιωθεί από Διεθνή Επιτροπή Προσωπικοτήτων η νομιμότητα της κτήσης  της. Μόλις γίνει η παραχώρηση αυτή, εγώ υπόσχομαι ότι θα σας  ακούω και βλέπω όλους κάθε μέρα με θρησκευτική ευλάβεια για ό,τι θα έχετε να μου προτείνετε για την ευημερία και μακροημέρευσή μου. Διαφορετικά θα εξακολουθήσω να σας έχω χεσμένους και η μόνη ενότητα, στην οποία θα προσβλέπω θα είναι η ενότητα στην εξαφάνισή σας από προσώπου γης.
Σωτήριος Καλαμίτσης
http://taxalia.blogspot.com

Νταβατζήν ζητώ…

Ειδικώς αφιερωμένο
α] στον [συμπερι]φερόμενο ως υπουργό Δικαιοσύνης κ. Ρουπακιώτη ή Παπαφίγκο, ο οποίος ένοιωσε την ανάγκη να εκφράσει την αγωνία του για την έξαρση της βίας κατά των μεταναστών, ενώ ουδέποτε μέχρι σήμερα έχει νοιώσει την ανάγκη να εκφράσει την αγωνία του για την εκτόξευση της άγριας εγκληματικότητας των λαθρομεταναστών εις βάρος ανυπεράσπιστων ηλικιωμένων, αλλά και ανηλίκων, εν γένει δε του φιλήσυχου ελληνικού λαού, τον οποίο ξεσκίζει και ο κ. Ρουπακιώτης μαζί με την υπόλοιπη παρέα των θολοκουλτουριάρηδων επαναδιαπραγματευτών του πρωκτού, και

β] στον [συμπερι]φερόμενο ως υπουργό ΠΡΟ-ΠΟ τελευταίο μοϊκανό, ή μήπως Δωριέα [;], κ. Δένδια ή Γυαλιστερό, του οποίου την άνοδο στα ανώτατα στάδια νοητικής στέρησης είμαι βέβαιος ότι θα χειροκροτήσει η κ. Ρεπούση τιθέμενη επί κεφαλής των σύγχρονων Δωριέων. Αλήθεια ρε Δένδια, βρήκες κάποιο κείμενο, κάποια επιγραφή ηλικίας 4.000 ετών με τη συνταγή για την αντιμετώπιση των κατερχομένων και είσαι έτοιμος να την εφαρμόσεις σε όμοια κατάσταση;
.
Γεννήθηκα στην Ελλάδα από Έλληνες εξ αίματος γονείς και είμαι Έλλην υπήκοος δια γεννήσεως. Έλαβα την προβλεπόμενη από τον νόμο στοιχειώδη και μέση εκπαίδευση. Κατόπιν επιτυχών εξετάσεων, οι οποίες προϋπέθεταν και για εμένα πολύ μόχθο και ατέλειωτες ώρες μελέτης, εισήχθην σε ΑΕΙ, απ’ όπου απεφοίτησα στην ώρα μου για να μετεκπαιδευθώ εν συνεχεία εις την Εσπερίαν [όχι σε αμφιβόλου επάρκειας πανεπιστημιακά ιδρύματα της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης]. Επανελθών άρχισα να εργάζομαι συνεισφέρων στον δημόσιο κορβανά αναλόγως των δυνάμεών μου, όπως έπρατταν και πράττουν εκατομμύρια συμπατριωτών μου, ώστε να συνεχίσει να υπάρχει το πολυδιαφημιζόμενο κράτος δικαίου και πρόνοιας που μας παρέδωσαν οι γονείς μας με όλα τα προτερήματα και ελαττώματά του.

Και ξαφνικά συνειδητοποιώ πως ό,τι δημιούργησα μαζί με τους συμπατριώτες μου και τους προπάτορές μας πρέπει να το μοιράζομαι με εκατοντάδες χιλιάδες εισβολέων, οι οποίοι ουδέν είχαν εισφέρει στον δημόσιο κορβανά για να στηθεί το ασφαλιστικό σύστημα, οι πλατείες, τα μουσεία, τα δημόσια κτήρια, το Μέγαρο Μουσικής, τα νοσοκομεία, το σύστημα υγείας, τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, οι δενδροστοιχίες, το τηλεφωνικό δίκτυο, το δίκτυο ηλεκτροδότησης, το δίκτυο ύδρευσης, το οδικό δίκτυο κ.λπ. Οι εισβολείς άρχισαν να απασχολούνται παρανόμως αντί χαμηλού ημερομισθίου σε οποιονδήποτε είχε ανάγκη των υπηρεσιών τους, χωρίς ασφάλιση κ.λπ. Το κράτος απόν!

Κάποιοι στιγμή το κράτος [τρόπος του λέγειν] αποφάσισε να δηλώσει την παρουσία του, αλλά πώς; Νομιμοποιώντας τους εισβολείς, επειδή έτσι έπρεπε, λέει, να γίνει για να μπει μια τάξη στο χάος που είχε προκληθεί. Έπρεπε, λέει, και οι εισβολείς να αποκτήσουν δικαιώματα, ώστε να υπέχουν και υποχρεώσεις. Δικαιώματα απέκτησαν, αφού από λαθρομετανάστες ανέβηκαν στην κατηγορία του νόμιμου μετανάστη, αλλά για υποχρεώσεις δεν ξέρω, αν εξαιρέσει κανείς τα ελάχιστα ένσημα που απαιτούνταν για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψή τους και τον μηδενικό φόρο που πλήρωναν, τουλάχιστον μέχρι και το 2011, λόγω του αφορολόγητου ορίου.

Οι αριστεροί διατυμπανίζουν ότι οι εισβολείς είναι θύματα των κεφαλαιοκρατών, οι οποίοι τους εκμεταλλεύονται για να αυξάνουν τα κέρδη τους. Οι δεξιοί [ακραιφνείς ή από κούνια, αλλά και μετανοημένοι αριστεροί] δεν μιλάνε καθόλου, διότι το savoir vivre επιτάσσει να μη μιλάμε όταν τρώμε. Έτσι, όλοι αυτοί οι αναξιοπαθούντες [;] εισβολείς έχουν βρει προστασία υπό τα αλεξιβρόχια της αριστεράς και των συνοδοιπόρων της, για να θυμηθώ έναν όρο της δεκαετίας του ΄60, της κεντροδεξιάς σιωπώσης.

Στη συνέχεια αρχίσαμε να αντιμετωπίζουμε μεγάλα προβλήματα με την παραβατικότητα πολλών εκ των εισβολέων, δεδομένου ότι έχει εισέλθει στη χώρα κάθε καρυδιάς καρύδι, το οποίο τυγχάνει της προστασίας όλων των πονόψυχων κρατικοδίαιτων συμπατριωτών μου. Πρωτόγνωρα εγκλήματα και θηριώδης βία από άγριους κακοποιούς.

Εγώ που δεν γουστάρω την κατάσταση αυτή και θέλω να διαφυλάξω την πατρίδα μου για εμένα και τα παιδιά μου, αλλά και τα παιδιά των παιδιών μου, δεν είμαι παρά ένας εξοβελιστέος ρατσιστής. Εμφανίσθηκε και η Χρυσή Αυγή, οπότε η ρετσινιά [;] του χρυσαυγίτη είναι έτοιμη να κολλήσει στο μέτωπό μου, κάθε φορά που εκδηλώνω την άρνησή μου να αποδεχθώ το χάλι που έχουν δημιουργήσει όλα αυτά τα δοχεία νυκτός που με κυβερνούν.

Νοιώθω μόνος και ανυπεράσπιστος. Είμαι ρατσιστής, επειδή δεν γουστάρω τον εισαγόμενο λαθροτουρισμό που έχει καθίσει στο σβέρκο μου και μου τη σπάει με πρωτοπορούσα την αριστερή κουλτουροδιανόηση. Και προσπαθώ να καταλάβω τί σημαίνει «άνοιξαν τα σύνορα». Έτσι με πληροφόρησαν. Το 1992 λέει, με τη κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, άνοιξαν τα σύνορα. Νόμιζα ότι είχαν ανοίξει τα σύνορα από τις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού προς τη χώρα μου. Μπορούσε, δηλαδή, πλέον κάθε πολίτης του ανύπαρκτου πλέον σοσιαλισμού να εξέλθει της χώρας του και να έλθει στη χώρα του θαυμαστού ελληνικού σοσιαλισμού. Νόμισα πως το άνοιγμα των συνόρων σήμαινε ότι κάθε πολίτης εκείνων των χωρών που στέναζαν υπό τον κομμουνιστικό ζυγό, μπορούσε πλέον να πάρει διαβατήριο και να ζήσει το καπιταλιστικό όνειρό του και στη χώρα μου, αν και σοσιαλιστική. Για να εισέλθει, όμως, στη χώρα μου, νόμιζα πως θα έπρεπε να τηρήσει και τους όρους που ορίζει το δίκαιο της χώρας μου.

Δεν ήταν, όμως, έτσι. «΄Ανοιξαν τα σύνορα» σήμαινε ότι έγιναν σουρωτήρι τα δικά μας σύνορα. Αλήθεια, μέχρι την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού μπορούσε οποιοσδήποτε να εισέλθει στην Ελλάδα και να κυκλοφορεί ανενόχλητος; Αν όχι, τί συνέβη και αυτό κατέστη εφικτό μετά το 1992; Έπαψαν να φυλάσσονται επαρκώς τα σύνορα; Υπάρχουν πράγματι δουλέμποροι, οι οποίοι στοιβάζουν στην πατρίδα μου όλους αυτούς τους δυστυχείς, όπως λέει το ΚΚΕ; Κι’ αν υπάρχουν, τί μέτρα προτείνατε κυρία Αλέκα μας για να συλληφθούν και οδηγηθούν στη Δικαιοσύνη;

Έτσι, είδα χθες ένα όνειρο.
Είχα πάει, λέει, στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» χωρίς ταυτότητα και διαβατήριο έτοιμος να ταξιδέψω στην Τασιαδία. Δεν μου επέτρεψαν να επιβιβασθώ στο αεροπλάνο και επέστρεψα στο σπίτι μου ενοχλημένος. Γιατί κύριε; Δεν είμαι εγώ άνθρωπος; Δεν είναι ανθρώπινο δικαίωμά μου να ταξιδεύω σε όποια χώρα γουστάρω χωρίς να αποδεικνύω ποιός είμαι; Πρέπει να διασχίσω τα σύνορα παράνομα για να αποκτήσω ανθρώπινα δικαιώματα; Έξαλλος, πήγα την άλλη μέρα στον Έβρο και βούτηξα μια βάρκα για να περάσω απέναντι. Καθώς κωπηλατούσα αμέριμνος, άρχισαν να πέφτουν γύρω μου βροχή οι σφαίρες από τις τουρκικές περιπόλους στην αντίπερα όχθη. Ανέκρουσα πρύμνα πανικόβλητος και γύρισα πίσω χωρίς να με ρωτήσει κανείς πού ήμουν, τί έκανα και πώς βρέθηκα εκεί. Αλλά δεν σταμάτησε εκεί το όνειρο.

Πήγα λέει αφρίζοντας στην Πακιστανική πρεσβεία στην Αθήνα και υπέβαλα αίτηση για να αποκτήσω την πακιστανική υπηκοότητα. Μετ’ ου πολλές ημέρες έλαβα το πακιστανικό διαβατήριό μου σε μία σεμνή τελετή στο πακιστανικό Προξενείο και αμέσως πήγα στην αρμόδια ελληνική Υπηρεσία, όπου απεκήρυξα τη ελληνική υπηκοότητά μου. Έτσι, καλμαρισμένος κάπως, ξαναγύρισα στον Έβρο, ξαναβούτηξα μια βάρκα, πήγα μέχρι εκεί που δεν θα άρχιζα να δέχομαι σφαίρες κατά ριπάς, και άρχισα το ταξίδι της επιστροφής ψάχνοντας να βρω τρόπο να πέσω πάνω σε μία ελληνική περίπολο. Εις μάτην. Τελικά βγήκα στην όχθη και κατευθύνθηκα σε ένα Αστυνομικό Τμήμα, όπου συνελήφθην και ανακρίθηκα επί ώρες, επειδή οι αστυνομικοί δεν πίστευαν στα μάτια τους βλέποντας λευκό με ιρλανδικά χαρακτηριστικά να φέρει διαβατήριο του Πακιστάν και ζήτησαν οδηγίες από την Αθήνα για τα περαιτέρω. Είχα ξεχάσει και ΄κείνο το ρημάδι το σταυρουδάκι στο λαιμό μου. Τους είπα ότι μου το χάρισε ένας χριστιανός, για τον οποίο δούλευα στο Πακιστάν. Με τη γλώσσα δεν είχα πρόβλημα. Τους μιλούσα σε σπασμένα αγγλικά με έντονη ένρινη προφορά και δεν έτυχε να με φέρει κανείς αντιμέτωπο με πραγματικό πακιστανό, για να διαπιστώσει, αν γνωρίζω την πακιστανική. Τελικά παρέλαβα το έγγραφο με την εντολή να εγκαταλείψω τη χώρα εντός 30 ημερών και γύρισα στο σπίτι μου πανευτυχής.

Επί τέλους, ήμουν λαθρομετανάστης. Έκτοτε κατηφόριζα κάθε μέρα στη Σοφοκλέους, όπου επινοούσα ευκαιρίες για να επιδεικνύω με καμάρι το πακιστανικό διαβατήριό μου, το οποίο, πραγματικά, μού άνοιγε όλες τις πόρτες παντού. Τί περίθαλψη δωρεάν, τί κλοπιμαία στο τζάμπα, τί παροχές από το ΙΚΑ που δεν είχα δει ως Έλλην, τί γκομενάκια, τί φιλοδωρήματα μια και τόπαιζα πού και πού και ντελιβεράς. Βέβαια, δυσκολεύτηκα μέχρι να γίνω αποδεκτός από τη λαθροπαροικία. Η πρόδηλη [παπ]άρεια εμφάνισή μου προκαλούσε δυσπιστία. Επινόησα το παραμύθι ότι ο πατέρας μου ήταν επισμηναγός που παντρεύτηκε τη μάνα μου την Αγγλίδα, με αποτέλεσμα να αποταχθεί από το στράτευμα, οπότε μόλις γεννήθηκα αυτομολήσαμε στην Αγγλία, όπου στην πραγματικότητα ο πατέρας μου ενεργούσε για την πακιστανική αντικατασκοπεία, για να μετατεθεί αργότερα στη Νέα Υόρκη, όπου τον ακολουθήσαμε, φυσικά, οικογενειακώς, μέχρι που ένα απόγευμα μάζεψαν κάτι καλόπαιδα του FBI τους γονείς μου και τα δύο αδέλφια μου και τους ξαπόστειλαν στο Γκουαντάναμο με την κατηγορία της συνεργασίας με τους Ταλιμπάν, οπότε εγώ που απουσίαζα από το σπίτι την ώρα της σύλληψης έγινα μπουχός και μετά από δύο ετών περιπλάνηση κατάφερα να έλθω στην Ελλάδα. Το πρόβλημα της άγνοιας της πακιστανικής γλώσσας το ξεπέρασα λέγοντας ότι έφυγα μωρό από το Πακιστάν, ότι η μάνα μου δεν μιλούσε πακιστανικά και ότι ο πατέρας μου δεν μας μιλούσε ποτέ πακιστανικά, ώστε να ενσωματωθούμε γρήγορα στην αγγλοσαξωνική αυτοκρατορία.

Μετά από 2-3 εβδομάδες στην αθηναϊκή λαθροπαροικία αποφάσισα να συγκατοικήσω με τον Χασάν, για να μην κινώ υποψίες. Κοιμόμασταν σε τσαρδάκι μέγκλα. Έξτρα, πρίμα, γκουντ. Κάποια μέρα, καθώς έβγαινα από τη ντουσιέρα, είδα από το παράθυρο στο υπόγειο της απέναντι πολυκατοικίας καμμιά 40ριά ομοεθνείς μου στοιβαγμένους σε ένα δωμάτιο 10μ2. Στον τοίχο διέκρινα ένα κομμάτι από πανώ με τον τίτλο «Οι 257 δέρνουν και γαμούν, αυτοί μας οδηγούν». «Τί είναι τούτοι ΄δω ρε;» ρώτησα έκπληκτος τον συγκάτοικό μου. «Άσε, είναι για να τους δείχνουμε στο Παρατηρητήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και στον Ερυθρό Σταυρό. Κοιμόμαστε εκεί όλοι με βάρδιες, αφού μείνουμε τρεις μέρες άπλυτοι και αξύριστοι». Είχα βρεθεί αναπάντεχα στον Παράδεισο, μέχρι που γύρισε ο Χασάν μια μέρα στο σπίτι, όπου μέναμε, και μου είπε σε άπταιστα ελληνικά: «Μάγκα, ένα φιλαράκι από την Ασφάλεια μού είπε ποιός είσαι. Εξαφανίσου και μη σε ξαναδώ κάτω από το Σύνταγμα». Σ’ εκείνο το σημείο ξύπνησα.

Τελικά, δεν είμαι λαθρομετανάστης. Είμαι κάτι χειρότερο. Είμαι ανυπεράσπιστος. Οποιοσδήποτε μπορεί να μπει στο σπίτι μου και να με κλέψει, να με κακοποιήσει ή και να με σκοτώσει, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας. Αν είναι λαθρομετανάστης, θα έχει την αμέριστη συμπαράσταση όλων των αντιρατσιστικών δημοκρατορικών δυνάμεων που αμέσως θα μου πουν ότι ο κλέφτης μου, ο ληστής μου, ο βιαστής μου, ο δολοφόνος μου είναι ένα δυστυχισμένο πλάσμα που έπεσε θύμα των δουλεμπόρων και των ιμπεριαλιστικών πολέμων των καπιταλιστών. Αν ο δικός μου κακοποιός τύχει να είναι Έλληνας, οι ίδιοι αντιρατσιστές θα μου κλείσουν το μάτι με νόημα θέλοντας να πουν: «Είδες ότι παραβατικοί δεν είναι μόνον οι αλλοδαποί;».

Γι’ αυτό και εγώ αναζητώ κάποιον να με πάρει υπό την προστασία του. Η κυβέρνησή μου είναι ανίκανη, τα 300 κοπρόσκυλα απλώς γαβγίζουν ή κοπρίζουν, η Χρυσή Αυγή είναι, λέει, ναζιστική και όχι κομμουνιστική, άρα χιτλερική και όχι σταλινική, εξ ου και απαγορεύεται να προστρέξω σ’ αυτήν, για να μην κακοχαρακτηριστώ ως ο άνθρωπος που ταΐζει το φίδι που είναι έτοιμο να εκκολαφθεί, και όλοι οι αριστεροί [έτσι αυτοαποκαλούνται με βάση το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό] αγωνιστές του Πολυτεχνείου κόπτονται για τα δικαιώματα των εισβολέων.
Κάποιος νταβατζής και για μένα τον αυτόχθονα Έλληνα ρε παιδιά; Έτσι, για παρηγοριά. Μήπως το Μπενάκειο Φυτοπαθολογικό Ινστιτούτο, τώρα που του έδωσε ο κ. Σγουρός € 12 εκ. από τα λεφτά, λέει, των κουτόφραγκων που μοιράζει; Ελεήστε το φυτό!

Σωτήριος Καλαμίτσης
taxalia.blogspot.com / 14-8-2012

Καλή πραμάτεια το ρουσφέτι

του Σωτήριου Καλαμίτση
Συ κύριε αγρότα μου με το χαρακωμένο από τον ήλιο σβέρκο μια ζωή μέσα στο λιοπύρι να οργώνεις, να σπέρνεις, να μαζεύεις τον καρπό, αν δεν στον χαλάσει ένα χαλάζι, να τον πουλάς στην τιμή που ορίζει ο έμπορας με τη μερσεντέ, δικαιούσαι να κληροδοτήσεις τα χωράφια σου στα παιδιά σου, ώστε να συνεχίσουν τη δική σου δουλειά για να..
ζήσουν τις οικογένειές τους. Κι’ αν δεν είναι άξια, θα τους τα πάρει κάποιος χαρτοπαίκτης.

Συ κύριε παντοπώλα που σηκώνεσαι πρωΐ-πρωΐ να καθαρίσεις το μαγαζί σου, να τακτοποιήσεις την πραμάτεια σου, να ρίξεις μια ματιά στα χρέη σου, να νοιώσεις την ανάσα του εκβιαστή φορομπήχτη που απαιτεί € 300 για να μη σου ρίξει πρόστιμο € 1000, ενώ αγνοείς ότι δεν νομιμοποιείται να σου ρίξει το πρόστιμο, το ίδιο δικαιούσαι να κάνεις με το παντοπωλείο σου. Κι’ αν τα παιδιά σου είναι ακαμάτηδες, θα τους το φάει κάποιος επιτήδειος.

Συ κύριε δικηγόρε, κύριε γιατρέ, κύριε μηχανικέ που έφαγες μια ζωή στα θρανία για να πάρεις πτυχίο και να βγεις στον στίβο του σκληρού ανταγωνισμού, δικαιούσαι ν’ αφήσεις το γραφείο σου στα παιδιά σου, υπό την προϋπόθεση ότι θα έχουν κι’ αυτά βγάλει τα μάτια τους σπουδάζοντας. Κι’ αν δεν είναι ακαμάτηδες ή μειωμένης αντίληψης, θα διατηρήσουν το γραφείο σου, διαφορετικά θα το κλείσουν. Δεν θα τους το κλέψει κανείς.

Συ κύριε υπάλληλε, δημόσιε ή ιδιωτικέ, δεν δικαιούσαι να ορίσεις στη θέση σου το παιδί σου, αν δεν συμφωνεί ο εργοδότης σου εις ανταπόδοση της εργατικότητας και της αφοσίωσής σου. Κι’ αν το παιδί σου είναι ακαμάτης ή μειωμένων ικανοτήτων, ο εργοδότης που σου έκανε τη χάρη να το προσλάβει, κάποτε θα το απολύσει.

Συ, όμως, κύριε βολευτά ποιο είναι το μαγαζάκι που κληροδοτείς στα παιδιά σου; Με ποιους κόπους τόχτισες; Έρποντας και γλείφοντας κάποιον Αρχηγό; Ή μήπως διορίζοντας αβέρτα για να πληρώνει τους μισθούς ο φορολογούμενος αγρότης, παντοπώλης, γιατρός, δικηγόρος, μηχανικός, έντιμος δημόσιος υπάλληλος; Μήπως εξυπηρετώντας κάποιους εις βάρος άλλων, ώστε να πάρεις τις ψήφους των εξυπηρετουμένων; Ή μήπως διαβάζοντας αόκνως νομοσχέδια, για να κάνεις παρατηρήσεις που θα τα βελτιώσουν; Μήπως πιέζοντας να περιληφθούν σε νομοσχέδια χαριστικές για την εκλογική σου πελατεία διατάξεις; Ή μήπως καταψηφίζοντας διατάξεις, διότι δεν άντεχε η συνείδησή σου να τις υπερψηφίσεις, γράφοντας εις τα παλαιότερα των υποδημάτων σου κομματικές γραμμές, πειθαρχίες, διαγραφές και άλλα τοιαύτα;

Εκλογές, λέει, έρχονται. Και άρχισαν οι υποψηφιότητες. Αρκετοί βολευτἐς αποσύρονται χορτασμένοι, αλλά και ικανοποιημένοι οι αθεόφοβοι που υπηρέτησαν τον ελληνικό λαό, και αφήνουν στο πόδι τους τα παιδιά τους, ώστε να μεγαλώσει ο κύκλος των πολιτικών γόνων που «κοσμούν» το Κοινοβούλιο. Ποια είναι τα προσόντα των γόνων αυτών; Ίσως κατέχουν κάποιο πτυχίο. Αλλά το κύριο προσόν είναι ότι θητεύοντας παρά τω πατρί έχουν μυηθεί στα μυστικά του ρουσφετιού και έχουν καταγεγραμμένους στα κατάστιχά τους, μηχανογραφημένα σήμερα, όλους του ευεργετηθέντας υπό του πατρός, ώστε να τους υπενθυμίζουν εν καιρώ τω δέοντι, ανά τετραετία συνήθως, ότι κάποτε είχαν ευεργετηθεί από τον πατέρα και ίσως να ξαναευεργετηθούν από τον γιο ή θυγατέρα που έχουν πάρει το «κολλάει» από τον μπαμπά.

Καλή πραμάτεια το ρουσφέτι. Κι’ έχει μια παράξενη ιδιότητα: στην πολιτική πρώτα πουλάς την πραμάτεια σου και μετά τη στοκάρεις, ενώ στο εμπόριο πρώτα στοκάρεις την πραμάτεια σου και μετά την πουλάς. Αν ο λαός τον θέλει τον γόνο του τζακιού, δεν μπορώ να πω τίποτε. Πάσο. Υποκλίνομαι. Αλλά αλήθεια, με ποια κριτήρια θέλησε ο λαός τον Αντρέα, τον Γιωργάκη, τον Κωστάκη, την Ντορούλα, τον Κυριάκο, τον Μίλτο και τη Φώφη; Τον Μανώλη, την Όλγα και τον Γιάννη και τόσους άλλους που δεν θυμάμαι τώρα;

Συμπατριώτες, μην φοβόσαστε καθόλου. Ούτε να επείγεσθε για εκλογές. Όλα είναι τακτοποιημένα. Κάποτε θα γίνουν κι’ αυτές. Και δεν θα φέρουν την πολυπόθητη αλλαγή σ’ αυτόν τον ρημαγμένο από σωτήρες τόπο, αν δεν πάψουμε να συνωστιζόμαστε στα γραφεία των επίδοξων σωτήρων παρακαλώντας για κάποιο ρουσφέτι, όπως π.χ. να μεσολαβήσει ο εκλεκτός μας, ώστε ο ρολογάς της γειτονιάς να επιδιορθώσει το ρολόι μας σε καλή τιμή. Όπως συνωστίζονταν οι πρόγονοι μας στην προκυμαία της Σμύρνης κατά πως μας πληροφορεί εγκύρως η κ. Ρεπούση της Δημοκρατικής Αριστεράς για να φύγουν μακρυά από το τούρκικο λεπίδι, ενώ οι σύγχρονοι Έλληνες για να ξεφύγουν από το λεπίδι της κομματοκρατίας, της ομερτά, της γραφειοκρατίας, του καρφώματος, της ανθρώπινης κακεντρέχειας.

Διαρθρωτικές αλλαγές ονομάστηκε εδώ και δύο χρόνια το άθλημα, στο οποίο πρέπει να επιδιδόμαστε, προκειμένου να έχουμε ανάπτυξη. Δυστυχώς, όμως, δεν αρκούν. Χρειαζόμαστε εξαρθρωτικές αλλαγές για να απαλλαγούμε από τον νεποτισμό των Νονών της πολιτικής και την αλαζονεία των σαχλοκούδουνων τύπου Παπακωνσταντίνου, Πρωτόπαππα, Αβραμόπουλου, Σπηλιωτόπουλου, Δακρυοχοΐδη, Ευθυμίου, Λοβέρδου, Αμνούλας, Ντίλντο και πολλών άλλων παιδιών της αυτής κατηγορίας [πτερού].
taxalia.blogspot.com

Τα 101 σκυλιά της Δαλματίας και τα 199 πεκινουά

Γράφει: Σωτήριος Καλαμίτσης

Θυμάμαι τον Τύπο που έγραφε κατά τα Ιουλιανά του 1965 ότι οι βαλίτσες με τα πετροδόλαρα πηγαινοέρχονταν. Εφημολογείτο εντόνως ότι η τιμή εκάστου αποστάτη βουλευτή είχεν ορισθεί στο ποσό του $ 1.000.000. Ταρίφα ακατέβατη. Όλα κι’ όλα. Οι έντιμοι πολιτικοί δεν επιτρέπουν ούτε ..
κάνουν παζάρια. 

 Προ δύο περίπου ετών άρχισαν να βλέπουν το φως της δημοσιότητος στοιχεία για εκατομμύρια δολαρίων που σκόρπισαν οι αγγλοαμερικάνοι για να προωθήσουν το 2004 στην Κύπρο το ΝΑΙ για το σχέδιο ΑΥΝΑΝ. Ο ΤΑΣΣΟΣ, όμως, χτύπησε τζακ-ποτ και έσπασε τη μπάνκα. Χάθηκε τόσο χρήμα σε πρώτο στάδιο. Αλλά όχι, είναι προσωρινή η απώλεια. Μπορεί κανείς να θεωρήσει τα ποσά ως προκαταβολή για την επόμενη προσπάθεια. 

Από χθες κυκλοφορεί έντονη η φήμη ότι σε γνωστό ξενοδοχείο απέναντι από το κτήριο του Κοινοβουλίου, όπου πλείστα όσα αιρετά ζώα παρακολουθούσαν αγώνα μπάσκετ ΟΣΦΠ-ΠΑΟ, είχαν καταλύσει οι βασικοί εκφραστές των διεθνών τοκογλύφων που κρατούσαν λογαριασμό για τις ψήφους που ήταν σίγουρες. Ίσως και να κρατούσαν ανά χείρας και πολλούς από τους λογαριασμούς των ψήφων αυτών στην Ελβετία, αλλ’ ίσως, πάλι, να κρατούσαν τα extraits των λογαριασμών πολλών, στους οποίους φαινόταν η τελευταία παχυλή κατάθεση. 

Με βασανίζει η φράση του βουλευτή Σταμάτη «Είναι πολλά τα λεφτά». Ήξερε κάτι ή απλώς είχε ζήσει από κοντά το επεισόδιο του Ιουλίου του 1965 και μπορούσε άνετα να φαντασθεί τη συνέχεια του σήριαλ; 

Ο Εφιάλτης είχε πληρωθεί σε περσικό συνάλλαγμα, ο Ιούδας σε αργύρια, οι ΝΑΙνέκοι; 

http://taxalia.blogspot.com/