Ο Μετα-Ρατσισμός του Θαυμαστού Καινούριου Κόσμου μας

“If You Know Your History, Then You Would Know Where You‘re Coming From" Bob Marley


Σας εξοργίζει και μόνο να διαβάζετε τη λέξη «νέγρος;»

Ο Malcolm X συνήθιζε να απευθύνεται στους ομόφυλους του αποκαλώντας ‘τους όχι αφροαμερικάνους ούτε έγχρωμους ούτε καν μαύρους, αλλά νέγρους –ή αδέλφια. Σε αντίθεση με τον μετριοπαθή Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και με πολύ μεγαλύτερη διορατικότητα, ο Μάλκολμ δεν ήθελε να ξεχάσουν την ιστορία της φυλής τους, γιατί το γεγονός της αρπαγής και της σκλαβιάς επεξηγούσε την κοινωνική τους θέση.

«Δεν έχει σημασία», τους έλεγε, «αν το αεροπλάνο πηγαίνει με εκατό μίλια την ώρα ή με χίλια. Εσύ βρίσκεσαι πάντα στις πίσω θέσεις και το αεροπλάνο το οδηγάει πάντα ένας λευκός.»

(βλέπε παλιότερο κείμενο για τον Malcolm X: «Κώνωπες και λέοντες»)

Πολλοί πιστεύουν ότι στις ΗΠΑ επήλθε το «τέλος του ρατσισμού», αφού στο τιμόνι του αεροπλάνου βρέθηκε ο Ομπάμα και αφού επικράτησε πλέον η νοοτροπία της φυλετικής αχρωματοψίας (color-blindness).

Κάθε αναφορά στη φυλή θεωρείται από μη-πρέπουσα και μη-ορθή (πολιτικά) έως καταδικαστέα. Όμως αυτή η παράβλεψη των φυλετικών διαφορών οδηγεί στο μετα-ρατσιστικό (postracist) ρατσισμό.

Το ίδιο μοντέλο φαίνεται να ακολουθεί κάθε σύγχρονο κράτος. Όχι την εξάλειψη του φυλετικού αποκλεισμού, αλλά τη δαιμονοποίηση της φυλής και της αναφοράς σε αυτήν.

 Υπάρχουν δύο θεωρίες ρατσισμού, η παραδοσιακή και η προοδευτική, η μη-ορθολογική και η «ρεαλιστική» ή αλλιώς ο φυλετικός νατουραλισμός και ο φυλετικός ιστορισμός.

Ο φυλετικός νατουραλισμός βασίζεται στον ισχυρισμό ότι οι μη-λευκοί είναι εγγενώς (από τη φύση τους) κατώτεροι από τους λευκούς.

Αντίθετα ο φυλετικός ιστορισμός πρεσβεύει ότι οι μη-λευκοί δεν είναι βιολογικά κατώτεροι, αλλά ιστορικά ανώριμοι ή λιγότερο ανεπτυγμένοι.

Ο φυλετικός νατουραλισμός επιβιώνει ακόμα ως ακραία ρατσιστική έκφραση την οποία εκδηλώνουν απροκάλυπτα οι νεοναζιστικές οργανώσεις και οι οργανώσεις «καθαρότητας της λευκής φυλής», αλλά υποβόσκει και στην κοινή γνώμη, όπως τον αντιλαμβανόμαστε από τις παραδρομές της γλώσσας πολλών δημόσιων προσώπων.

 Ελπίζω να μην έχετε την αφελή πεποίθηση ότι ο ρατσισμός (παραδοσιακός ή προοδευτικός) αφορά μόνο στους μη-λευκούς. Ο ρατσισμός, για παράδειγμα, των Ευρωπαίων του Βορρά για τους Ευρωπαίους του Νότου εκδηλώνεται και με τους δύο τρόπους.

Οι Νότιοι απέτυχαν οικονομικά είτε γιατί είναι (από τη φύση τους) τεμπέληδες, μαφιόζοι και διεφθαρμένοι είτε γιατί το κράτος τους δεν ήταν τόσο προηγμένο, τόσο ορθολογικά οργανωμένο όσο τα κράτη-πρότυπα του Βορρά.

Την πρώτη άποψη την εκφράζουν τα εθνικιστικά κόμματα και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού: «Οι Νότιοι είναι ανεπίδεκτοι μαθήσεως. Αφήστε ‘τους να καταστραφούν.»

Τη δεύτερη άποψη την εκφράζουν οι εκλεγμένοι ηγέτες και τα οικονομικά λόμπι: «Οι Νότιοι χρειάζονται την οικονομική και διοικητική μας καθοδήγηση για να γίνουν σαν κι εμάς.»

 Η ηγεσία των σύγχρονων κρατών απορρίπτει τον παραδοσιακό ρατσισμό ως βαρβαρότητα και υιοθετεί ως βασική και επίσημη θέση τον προοδευτικό ρατσισμό.

Η ηγεσία των σύγχρονων κρατών απορρίπτει τον παραδοσιακό ρατσισμό ως βαρβαρότητα και υιοθετεί ως βασική και επίσημη θέση τον προοδευτικό ρατσισμό.

Και αυτό γιατί η παράβλεψη των φυλετικών διαφορών αποτελεί προϋπόθεση για την υποταγή όλων στο χρώμα του χρήματος.

«Το χρήμα», λένε οι Βραζιλιάνοι, «σε λευκαίνει.»

 Οι φυλετικά υπανάπτυκτοι (Αφρικανοί, Ασιάτες, Άραβες, ινδιάνοι, αβορίγινες, ανατολικοευρωπαίοι, νοτιοευρωπαίοι) μπορούν να εξελιχτούν αν υιοθετήσουν το «λευκό τρόπο ζωής» και ενσωματωθούν στις «λευκές» κοινωνίες.

Όμως αυτή η ενσωμάτωση νοείται και εννοείται μόνο στις κατώτερες κοινωνικές και οικονομικές θέσεις, με εξαίρεση ελάχιστους που προβάλλονται ως παραδείγματα του «τέλους του ρατσισμού».

Η εκλογή του Ομπάμα, του πρώτου αφροαμερικάνου προέδρου, εξυπηρετεί άψογα τα σχέδια του φυλετικού ιστορισμού:

«Αφού ένας νέγρος μπορεί να γίνει πρόεδρος του ισχυρότερου κράτους τότε ο ρατσισμός έχει εξαλειφτεί.»

Τι ευλογοφανές συμπέρασμα!

Και όμως. Ο ρατσισμός στην Αμερική είναι πιο κραταιός από ποτέ. Οι φυλετικές διακρίσεις και ο αποκλεισμός των μη-λευκών συνεχίζονται.

Είναι αφέλεια να πιστεύουμε ότι το τιμόνι το κρατάει ο πρόεδρος –όσο καλές προθέσεις και να έχει αυτός. Ας δούμε καλύτερα πόσοι αφροαμερικάνοι είναι στη λίστα του Forbes, πόσοι στα πανεπιστήμια και πόσοι στη φυλακή.

Ο παραδοσιακός ρατσιστής θα υποστηρίξει ότι η περιθωριοποίηση των μη-λευκών οφείλεται στη βιολογική τους κατωτερότητα.

Ο προοδευτικός ρατσιστής αποκηρύσσει τις φυλετικές αναφορές και θεωρεί τη φυλετική του αχρωματοψία απόδειξη των ίσων ευκαιριών και δικαιωμάτων για όλους.

 «Έχοντας, όμως, καθιερώσει μέσω της φυλετικής διακυβέρνησης και του ρατσιστικού αποκλεισμού την ακατανίκητη ανωτερότητα των λευκών –στο γόητρο, στα επιτεύγματα, στην εκπαίδευση, στον πλούτο και στην εξουσία- όχι ως φυσικό φαινόμενο, αλλά ως ιστορική έκβαση, ο καλύτερος τρόπος για να διατηρηθεί (αυτή η ανωτερότητα) είναι να θεωρήσουμε τα ανόμοια δεδομένα ως ίδια αυτοδικαίως.»

Αυτό γίνεται ολοφάνερο από την κατάσταση που επικρατεί στη Νότια Αφρική. Μετά την κατάργηση του απαρτχάιντ και την εκλογή του Μαντέλα, υποτίθεται ότι τέλειωσε ο διαχωρισμός, αφού όλοι έχουν πλέον τα ίδια δικαιώματα.

Όμως η κατάργηση του απαρτχάιντ δεν έθιξε τα οικονομικά δεδομένα. Οι λευκοί κατείχαν τον πλούτο –το γόητρο, την εκπαίδευση- και αυτοί συνεχίζουν να τα κατέχουν. Οι μαύροι συνεχίζουν να είναι καταπιεσμένοι, χωρίς οι λευκοί να νιώθουν τύψεις γι’ αυτό.

 «Η παράβλεψη των φυλετικών διαφορών είναι η νεοφιλελεύθερη προσπάθεια να προχωρήσουμε πέρα από τη φυλετική ιστορία και τις συνακόλουθες αδικίες και αχρειότητες. Να μετριάσουμε τις φυλετικά κωδικοποιημένες και έμφυλες διαφορές, τις οποίες τις έχει δημιουργήσει η ιστορία.»

Και προσέξτε:

«Εξαλείφοντας τη δυνατότητα φυλετικής επίγνωσης η ιστορία υποβιβάζεται απλά σε γεγονός του παρελθόντος, μια νοσταλγική αφήγηση εξαγνισμένη από την ιστορική ευθύνη» (όπως ο «συνωστισμός» στο λιμάνι της Σμύρνης).

Πόσο χρήσιμο είναι αυτό για τη διατήρηση της οικονομικής τάξης;

Πριν μερικά χρόνια είχα συναντήσει σε ένα μπαρ δυο κορίτσια εξωτικής ομορφιάς. Έμοιαζαν να έχουν βγει από πίνακα του Γκωγκέν. Τις ρώτησα από που είναι.


«Από τις ΗΠΑ», μου απάντησαν.

«Όχι, εννοώ… Ποια είναι η καταγωγή σας;» ξαναρώτησα.

«Είμαστε Αμερικανίδες», απάντησαν αυτές, ήδη ενοχλημένες.

«Εντάξει, είστε Αμερικανίδες», συνέχισα, «αλλά από πού κατάγονται οι γονείς σας, οι παππούδες σας, οι προ-προ…»

«Είμαστε Αμερικανίδες», είπαν αυτές και έφυγαν θυμωμένες.

Αυτές οι κοπέλες είχαν αρνηθεί την καταγωγή τους, την ιστορία της φυλής τους.

 Εκεί ακριβώς αποβλέπει ο νεοφιλελευθερισμός με την φυλετική αχρωματοψία:

«Τα κράτη που παραβλέπουν τις φυλετικές διαφορές επεκτείνουν σιωπηρά τη δομή των κοινωνικών ρυθμίσεων που διαμορφώθηκαν ιστορικά μέσω της φυλής.»

 Διάβαζα πρόσφατα την ομιλία του Χάμπερμας, όπου υποστήριζε την εκμηδένιση των εθνικών κρατών (με τη μετατροπή της δημοκρατίας σε τουριστικό αξιοθέατο, όπως η βασιλεία των Άγγλων) και τη μεγιστοποίηση της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας.

Το ιδανικό για την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία θα ήταν ένα μόρφωμα όπου όλοι θα αυτοπροσδιορίζονταν ως Ευρωπαίοι (και μόνο), θεωρώντας ‘το οπισθοδρομικότητα να αναφέρονται (και να θυμούνται) τα φυλετικά τους χαρακτηριστικά.

Με αυτόν τον τρόπο ο μετανάστης, ο πρόσφυγας, ο κακοπληρωμένος υπάλληλος, ο άστεγος, ο εγκληματίας, είναι προσωπικά και μόνο υπεύθυνοι για την «κατάντια» τους, αφού έχουν το δικαίωμα και θα μπορούσαν να ανήκουν στις ανώτερες τάξεις.

Όμως αυτή η δυνατότητα είναι πλασματική, αφού αυτοί είναι φυλετικά και ιστορικά αποκλεισμένοι από τη γέννηση τους ήδη (35.000 ευρώ είναι το χρέος που κληρονομεί κάθε παιδί που γεννιέται στην Ελλάδα).

 «Η παράβλεψη των φυλετικών διαφορών είναι ο πόλεμος, όχι ενάντια στο ρατσισμό, αλλά ενάντια στη φυλετική αναφορά, όχι ενάντια στις συνθήκες αναπαραγωγής του φυλετικά θεμελιωμένου ρατσισμού και της διάκρισης, αλλά ενάντια στο χαρακτηρισμό των συνεπειών τους με φυλετικούς όρους.»

ΕΠΙΛΟΓΟΣ:

Στο Θαυμαστό Καινούριο Κόσμο της παγκοσμιοποιημένης ελεύθερης αγοράς δεν θα υπάρχουν φυλές, δεν θα υπάρχει ιστορική μνήμη.

Θα υπάρχουν δισεκατομμύρια άφυλων (χωρίς φυλή, ίσως και χωρίς φύλο) καταπιεσμένων που θα δουλεύουν και θα καταναλώνουν για να συντηρήσουν το οικονομικό σύστημα που τους καταδίκασε.

Θα υπάρχουν δισεκατομμύρια νέγροι που θα αγνοούν την νεγρότητα τους και δε θα ξέρουν ότι το αεροπλάνο το οδηγάει πάντα ένας λευκός.

(Το υλικό για αυτό το κείμενο προήλθε από το δοκίμιο του Donaldo Macedo και της Παναγιώτας Γούναρη, το οποίο ο Γελωτοποιός το βρήκε στο βιβλίο: «Η παγκοσμιοποίηση του ρατσισμού», από τις εκδόσεις Επίκεντρο. Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσετε αν νομίζετε ότι ρατσιστές είναι μόνο οι νοσταλγοί του Χίτλερ.)
http://sanejoker.info/

Οι σπόροι της καταστροφής: ο διαβολικός κόσμος της γενετικής τροποποίησης

Από τον F. William Engdahl*

Αυτό το ειδικό ερευνητικό βιβλίο επικεντρώνεται στο πώς μια μικρή κοινωνικοπολιτική αμερικανική ελίτ επιδιώκει να καθιερώσει τον έλεγχο της ίδιας της βάσης της ανθρώπινης επιβίωσης: το καθημερινό ψωμί μας.  «Όποιος ελέγχει τις τροφές ελέγχει τους ανθρώπους».
Δεν είναι συνηθισμένο βιβλίο για τους κινδύνους των ΓΤΟ. Ο Engdahl οδηγεί τον αναγνώστη μέσα στους διαδρόμους της εξουσίας, στα πίσω-δωμάτια  των επιστημονικών εργαστηρίων, πίσω από τις κεκλεισμένες θύρες των αιθουσών συσκέψεων των διοικητικών
συμβουλίων. Ο συγγραφέας αποκαλύπτει πειστικά έναν διαβολικό κόσμο των κερδών μέσω πολιτικής ίντριγκας, κρατικής διαφθοράς και εξαναγκασμού, όπου η γενετική τροποποίηση και η κατοχύρωση μέσω διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας των μορφών της ζωής χρησιμοποιούνται για να αποκτήσει αυτός ο διαβολικός κόσμος  τον παγκόσμιο έλεγχο πάνω στην παραγωγή τροφίμων. Το βιβλίο γράφεται συχνά σαν μια ιστορία εγκλήματος, δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει. Γι 'αυτό είναι αυτό που είναι. 

Η προσεκτικά υποστηριζόμενη κριτική του Engdahl πηγαίνει πολύ πέρα από τις συνηθισμένες διαμάχες γύρω από την πρακτική της γενετικής τροποποίησης ως επιστημονική τεχνική. Το βιβλίο είναι ένα μάτι-ανοιχτήρι, ένα πρέπει-να-διαβαστεί από όλους εκείνους που αγωνίζονται για την υπόθεση της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ειρήνης στον κόσμο. 

Εισαγωγή
«Κατέχουμε περίπου το 50% του πλούτου στον κόσμο, ενώ αποτελούμε μόνο το 6,3% του πληθυσμού του. Αυτή η διαφορά είναι ιδιαίτερα μεγάλη μεταξύ ημών και των λαών της Ασίας. Σε αυτή την κατάσταση, δεν μπορούμε παρά να είμαστε το αντικείμενο του φθόνου και της δυσαρέσκειας. Το πραγματικό καθήκον μας κατά την προσεχή περίοδο είναι να επινοήσουμε ένα πρότυπο σχέσεων το οποίο θα μας επιτρέψει να διατηρήσουμε αυτή τη κατάσταση ανισότητας, χωρίς να μειώσουμε την εθνική μας ασφάλεια.

Για να πετύχουμε, θα πρέπει να ξεχάσουμε κάθε είδους συναισθηματισμών και ονειροφαντασιών και να επικεντρώσουμε την προσοχή μας παντού στους άμεσους εθνικούς σκοπούς μας.

Δεν θα επιτρέψουμε να παρασυρθούμε από την πολυτέλεια του αλτρουισμού και της πλανητικής ευτυχίας». 


- George Kennan, ανώτερος αξιωματούχος σχεδιασμού του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, 1948

Το βιβλίο αφορά ένα σχέδιο που αναλαμβάνεται από μια μικρή κοινωνικοπολιτική ελίτ μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με επίκεντρο όχι το Λονδίνο, αλλά την Ουάσιγκτον. Είναι η ανείπωτη ιστορία για το πώς αυτή η αυτό-χρισμένη ελίτ αποφάσισε, σύμφωνα με τα λόγια του Kennan, να «διατηρήσουν αυτή τη κατάσταση της ανισότητας». Είναι η ιστορία για το πώς εξαιρετικά λίγα άτομα κυριάρχησαν στους πόρους και στους μοχλούς της εξουσίας στον μεταπολεμικό κόσμο. 

Είναι πάνω απ 'όλα η ιστορία της εξέλιξης της εξουσίας για τον έλεγχο από τους λίγους εκλεκτούς και πως ακόμα και η επιστήμη τέθηκε στην υπηρεσία αυτής της μειονότητας. Όπως συνέστησε ο Kennan το 1948 στο εσωτερικό σημείωμα του, συνέχισαν την πολιτική τους αδυσώπητα, και χωρίς την «πολυτέλεια του αλτρουισμού και της παγκόσμιας ευεργεσίας».

 Ωστόσο, σε αντίθεση με τους προκατόχους τους σε κορυφαίους κύκλους της βρετανικής αυτοκρατορίας, αυτή η αναδυόμενη αμερικανική ελίτ, η οποία διακήρυττε με υπερηφάνεια στο τέλος του πολέμου την αυγή του Αμερικανικού Αιώνα τους, ήταν αριστοτέχνες στη χρήση της ρητορικής περί  αλτρουισμού και παγκόσμιας ευεργεσίας προκειμένου να προωθήσουν τους στόχους τους. Ο Αμερικανικός Αιώνας τους,  παρέλασε σαν μια πιο ήπια αυτοκρατορία, «πιο γλυκιά, πιο ανοικτή» κάτω από το έμβλημα της αποικιακής απελευθέρωσης, της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της οικονομικής ανάπτυξης και αυτοί οι κύκλοι της ελίτ δημιούργησαν ένα δίκτυο εξουσίας που ο κόσμος δεν είχε ξαναδεί από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, περίπου τρεις αιώνες προ Χριστού, μια παγκόσμια αυτοκρατορία ενιαία υπό τον στρατιωτικό έλεγχο μιας μοναδικής υπερδύναμης, σε θέση να αποφασίσει για μια ιδιοτροπία, την τύχη ολόκληρων εθνών.

Το παρόν βιβλίο είναι η συνέχεια του πρώτου τόμου, «Ένας αιώνας πολέμου: η αγγλοαμερικανική πολιτική πετρελαίου και η Νέα Παγκόσμια Τάξη». Χαράζει μια δεύτερη λεπτή κόκκινη γραμμή της εξουσίας. Πρόκειται για τον έλεγχο του ίδιου του θεμέλιου της ανθρώπινης επιβίωσης δηλαδή του άρτου του επιούσιου. Ο άνθρωπος ο οποίος υπηρέτησε τα συμφέροντα της μεταπολεμικής εγκαταστημένης αμερικανικής ελίτ στη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, και συμβόλισε την ωμήrealpolitik της, ήταν ο υπουργός Εξωτερικών Χένρι Κίσινγκερ. Κάποια στιγμή στα μέσα της δεκαετίας του 1970, ο Κίσινγκερ, ένας μακρόβιος επαγγελματίας του γεωπολιτικού «Ισοζυγίου Εξουσίας» (Balance of Power) και ένας άνθρωπος με περισσότερο από ένα απλό μερίδιο στις συνωμοσίες κάτω από τη ζώνη του, ανακοίνωσε το σχέδιο του για την παγκόσμια κυριαρχία: «Ελέγξετε το πετρελαίου και θα ελέγχετε τα  έθνη. Ελέγξετε τα τρόφιμα, και θα ελέγχετε τους λαούς».

Ο στρατηγικός στόχος για τον έλεγχο της παγκόσμιας επισιτιστικής ασφάλειας έχει τις ρίζες του δεκαετίες νωρίτερα, πολύ πριν το ξέσπασμα του πολέμου στα τέλη της δεκαετίας του 1930. Ιδρύθηκε με ελάχιστη δημοσιότητα,  από επιλεγμένα ιδιωτικά ιδρύματα, τα οποία είχαν δημιουργηθεί για τη διατήρηση του πλούτου και της εξουσίας μιας χούφτας αμερικανικών οικογενειών. 

Αρχικά οι οικογένειες επικέντρωσαν τον πλούτο και τη εξουσία τους στη Νέα Υόρκη και κατά μήκος της ανατολικής ακτής των Ηνωμένων Πολιτειών, από τη Βοστώνη μέχρι τη Νέα Υόρκη, Φιλαδέλφεια και Ουάσιγκτον DC. Για το λόγο αυτό, τα δημοφιλή μέσα ενημέρωσης αναφέρονται σε αυτές, μερικές φορές με χλευασμό, αλλά πιο συχνά με έπαινο, ως το κατεστημένο της Ανατολικής Ακτής. 

Το κέντρο βάρους της αμερικανικής εξουσίας μετατοπίστηκε στις δεκαετίες μετά τον πόλεμο. Το κατεστημένο της Ανατολικής Ακτής επισκιάστηκε από τα νέα κέντρα εξουσίας που εξελίχθηκαν από το Σιάτλ μέχρι την Νότια Καλιφόρνια στην Ακτή του Ειρηνικού, καθώς και από το Χιούστον, Λας Βέγκας, Ατλάντα και το Μαϊάμι, ακριβώς όπως και τα πλοκάμια της αμερικανικής εξουσίας εξαπλώθηκαν στην Ασία και την Ιαπωνία, και στο νότο στα έθνη της Λατινικής Αμερικής. 

Για αρκετές δεκαετίες πριν και αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μια οικογένεια ήρθε να συμβολίσει την ύβρη και την αλαζονεία αυτού του αναδυόμενου Αμερικανικού Αιώνα περισσότερο από κάθε άλλη. Και η τεράστια περιουσία αυτής της οικογένειας είχε κτιστεί πάνω στο αίμα των πολλών πολέμων, και στον έλεγχό τους πάνω σε ένα νέο χρυσό, τον «μαύρο», δηλαδή το πετρέλαιο. 

Αυτό που ήταν ασυνήθιστο με αυτήν την οικογένεια ήταν ότι από νωρίς στο χτίσιμο της περιουσίας τους, οι πατριάρχες και οι  σύμβουλοι, αποφάσισαν να επεκτείνουν την επιρροή τους σε πολλούς και πολύ διαφορετικούς τομείς. Πήραν τον έλεγχο όχι μόνο στο πετρέλαιο, την αναδυόμενη νέα πηγή ενέργειας για την ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας. Θα επεκτείνουν  επίσης την επιρροή τους πάνω στην εκπαίδευση της νεολαίας, τη ιατρική και τη ψυχολογία, την εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών, και, πρωταρχικά  για τη περίπτωση μας, πάνω στην επιστήμη της ίδιας της ζωής, τη βιολογία, και τις εφαρμογές της στον κόσμο των φυτών και της γεωργίας. 

Το μεγαλύτερο μέρος του σχεδίου τους πέρασε απαρατήρητο από τον μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Λίγοι Αμερικανοί γνώριζαν πώς η ζωή τους ήταν διακριτικά, και μερικές φορές όχι και τόσο διακριτικά, εξαρτημένη με τον ένα ή το άλλο τρόπο με το έργο και τον τεράστιο πλούτο αυτής της οικογένειας. 

Κατά τη διάρκεια της έρευνας για αυτό το βιβλίο, ένα ονομαστό έργο σχετικά με το θέμα των Γενετικά Τροποποιημένων Οργανισμών ή ΓΤΟ, σύντομα κατέστη σαφές ότι η ιστορία των ΓΤΟ ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την πολιτική ιστορία αυτής της πολύ ισχυρής οικογένειας, της οικογένειας Ροκφέλερ (Rockefeller), και των τεσσάρων αδελφών -David, Νέλσον, Laurance και John D. III- οι οποίοι, κατά τις τρεις δεκαετίες μετά την αμερικανική νίκη στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στην αυγή του πολύ στολισμένου αμερικανικού αιώνα, διαμόρφωσαν την εξέλιξη της εξουσίας που προανήγγειλε ο George Kennan το 1948. 

Στην πραγματικότητα, η ιστορία των ΓΤΟ είναι αυτή της εξέλιξης της εξουσίας στα χέρια μιας ελίτ, αποφασισμένης με οποιοδήποτε κόστος να φέρει ολόκληρο τον κόσμο κάτω από την κυριαρχία της. 

Τρεις δεκαετίες πριν, η εξουσία αυτή βασιζόταν γύρω από την οικογένεια Ροκφέλερ. Σήμερα, τρία από τα τέσσερα αδέλφια έχουν πεθάνει εδώ και πολύ καιρό, ορισμένα κάτω από περίεργες συνθήκες. Εξάλλου, όπως το θέλησαν, τα σχέδια τους για την παγκόσμια κυριαρχία –« κυριαρχία πλήρους φάσματος», όπως τη ονόμασε αργότερα το Πεντάγωνο- είχε εξαπλωθεί, συχνά μέσα από μια «δημοκρατική» ρητορική, και υποστηρίχθηκε από καιρό σε καιρό από την πρώτη στρατιωτική δύναμη αυτής της αυτοκρατορίας όπου και όταν κρίθηκε αναγκαίο. Το πρόγραμμά τους έχει εξελιχθεί στο σημείο όπου μια μικρή ομάδα εξουσίας, ονομαστικά με έδρα την Ουάσιγκτον, κατά τα πρώτα χρόνια του νέου αιώνα, στάθηκε αποφασισμένη να ελέγχει τη μελλοντική και παρούσα ζωή σε αυτόν τον πλανήτη σε ένα βαθμό που ποτέ κανείς δεν ονειρεύτηκε προηγουμένως. 

Η ιστορία της γενετικής μηχανικής και η  κατοχύρωση με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας των φυτών και άλλων ζωντανών οργανισμών δεν μπορεί να νοηθεί χωρίς να εξετάσουμε την ιστορία της παγκόσμιας εξάπλωσης της αμερικανικής ισχύος στις δεκαετίες που ακολούθησαν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι George Kennan, Henry Luce, Averell Harriman και, πάνω απ 'όλα, οι τέσσερεις αδελφοί Ροκφέλερ, δημιούργησαν την έννοια της πολυεθνικής «αγροβιομηχανίας» (agribusiness). 

Χρηματοδότησαν την «Πράσινη Επανάσταση» στη γεωργία των αναπτυσσομένων χωρών, προκειμένου, μεταξύ άλλων, να δημιουργήσουν νέες αγορές για πετροχημικά λιπάσματα και προϊόντα πετρελαίου, καθώς και για την επέκταση της εξάρτησης από τα ενεργειακά προϊόντα. Οι πράξεις τους είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας των γενετικά τροποποιημένων καλλιεργειών σήμερα. 

Από τα πρώτα χρόνια του νέου αιώνα, ήταν σαφές ότι είχαν αναδυθεί  όχι περισσότερες από τέσσερεις γιγάντιες χημικές πολυεθνικές εταιρείες ως παγκόσμιοι  παίκτες στο παιχνίδι για τον έλεγχο των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας για τα πολύ βασικά προϊόντα διατροφής από τα οποία εξαρτάται η καθημερινή διατροφή της πλειοψηφίας του κόσμου - καλαμπόκι, σόγια, ρύζι, σιτάρι, ακόμη και λαχανικά, φρούτα και βαμβάκι, καθώς και νέα στελέχη ανθεκτικά στις ασθένειες των πουλερικών, γενετικά τροποποιημένα ώστε να αντισταθεί δήθεν στο θανατηφόρο H5N1  ιό της γρίπης των πτηνών, ή ακόμα γεννητικά τροποποιημένοι χοίροι και βοοειδή. Τρεις από τις τέσσερις ιδιωτικές εταιρείες είχαν δεκαετίες δεσμούς με την έρευνα του Πενταγώνου για το χημικό πόλεμο. Η τέταρτη, ονομαστικά ελβετική, ήταν στην πραγματικότητα Αγγλοκυριαρχουμένη. Όπως και με το πετρέλαιο, η  αγροβιομηχανία ΓΤΟ είναι σε μεγάλο βαθμό ένα αγγλοαμερικανικό παγκόσμιο σχέδιο. 

Τον Μάιο του 2003, πριν να καθαριστεί η σκόνη από τον ανελέητο αμερικανικό βομβαρδισμό και την καταστροφή της Βαγδάτης, ο πρόεδρος των ΗΠΑ επέλεξε να κάνει τα ΓΤΟ μια στρατηγική επιλογή, μια προτεραιότητα στη μεταπολεμική αμερικανική εξωτερική πολιτική του. Η πεισματική αντίσταση του δεύτερου μεγαλύτερου παραγωγού γεωργικών προϊόντων στον κόσμο, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στάθηκε τρομερό εμπόδιο για την παγκόσμια επιτυχία του σχεδίου των ΓΤΟ. Εφ  όσον η Γερμανία, η Γαλλία, η Αυστρία, η Ελλάδα και άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης σταθερά αρνήθηκαν να επιτρέψουν τη φύτευση ΓΤΟ φυτών για την υγεία και για επιστημονικούς λόγους, τα υπόλοιπα των εθνών του κόσμου θα παρέμειναν δύσπιστα και διστακτικά. Στις αρχές του 2006, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου (ΠΟΕ), είχε αναγκάσει να ανοίξει την πόρτα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη μαζική διάδοση των ΓΤΟ. Φαινόταν ότι η επιτυχία της παγκοσμιοποίησης ήταν κοντά για το σχέδιο των ΓΤΟ. Στον απόηχο της στρατιωτικής κατοχής του Ιράκ από τις ΗΠΑ και Βρετανία, η Ουάσιγκτον προχώρησε να μεταστρέφει τη γεωργία του Ιράκ μέσω ΓΤ σπόρων κατοχυρωμένων με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, που αρχικά διανεμήθηκαν  δωρεάν σαν  γενναιοδωρία του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ και του Υπουργείου Γεωργίας.

Το πρώτο πείραμα μαζικών καλλιεργειών με ΓΤΟ, ωστόσο, έλαβε χώρα στις αρχές της δεκαετίας του 1990 σε μια χώρα της οποίας η ελίτ ήταν από μακρού διεφθαρμένη  από την οικογένεια Ροκφέλερ και τις συναφείς τράπεζες της Νέας Υόρκης: Η Αργεντινή.

 Οι  επόμενες σελίδες αφορούν τη διάδοση και τον πολλαπλασιασμό των ΓΤΟ, συχνά μέσω του πολιτικού εξαναγκασμού, κυβερνητικής πίεσης, απάτης, ψεμάτων, ακόμη και φόνου. Διαβάζεται συχνά σαν μια ιστορία  εγκλήματος, που δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη. Το έγκλημα που διαπράττεται στο όνομα της γεωργικής απόδοσης, της προστασίας του περιβάλλοντος και της επίλυσης του προβλήματος της πείνας στον κόσμο, φέρνει στοιχήματα τα οποία είναι πολύ πιο σημαντικά για αυτή την μικρή ελίτ. Οι πράξεις  τους δεν είναι αποκλειστικά και μόνο για χρήματα ή για το κέρδος. Στο κάτω - κάτω, αυτές οι ισχυρές οικογένειες αποφασίσουν ποιος ελέγχει την Federal Reserve, την Τράπεζα της Αγγλίας, ή τη Τράπεζα της Ιαπωνίας και ακόμη και τις Ευρωπαϊκές Κεντρικές Τράπεζες. Το χρήμα είναι στα χέρια τους για να καταστρέψει ή να δημιουργήσει. 

Ο στόχος τους είναι μάλλον, ο απόλυτος έλεγχος της μελλοντικής ζωής στον πλανήτη μας, μια υπεροχή που πρωτύτερα κανένας δικτάτορας και τύραννος δεν θα μπορούσε ποτέ να ονειρευτεί. Αν αφεθεί ανεξέλεγκτη, η παρούσα ομάδα πίσω από τα ΓΤΟ θα είναι σε 1-2 δεκαετίες απόλυτα  κυρίαρχη των τροφίμων του πλανήτη. Αυτή η πτυχή του θέματος των ΓΤΟ πρέπει να γνωστοποιηθεί. 

Καλώ λοιπόν τον αναγνώστη σε μια προσεκτική ανάγνωση και ανεξάρτητη επαλήθευση ή αιτιολογημένη διάψευση του βιβλίου μου.

 -F. William Engdahl «Οι σπόροι της καταστροφής: Η κρυφή ατζέντα της γενετικής τροποποίησης»

*Ο F. William Engdahl είναι κορυφαίος αναλυτής της Νέας Τάξης Πραγμάτων, συγγραφέας του best-seller βιβλίο  «A Century of War: Anglo-American Politics and the New World Order», τα έργα  του έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από δώδεκα γλώσσες.

http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=25303
πηγη