Τα «καυδιανά δίκρανα»...

Ζούμε στον αστερισμό της Νέας Τάξης Εγκλημάτων των προαγωγών της παγκοσμιοποίησης. Οι οποίοι, όπως επανειλημμένα έχουμε τονίσει, σκηνοθετούν τους πολέμους, προκειμένου να καταστρέφουν χώρες και λαούς. Με αποτέλεσμα να εξαναγκάζουν τους λαούς να επιχειρούν απονενοημένες αποδράσεις μετανάστευσης. Έτσι ώστε να επιτυγχάνονται αλλοιώσεις λαών και πολιτισμών. Και παράλληλα να μεγιστοποιείται η εξαθλίωση, όχι μόνο των μεταναστών, αλλά και των χωρών υποδοχής τους. Όπως συμβαίνει και στην περίπτωσή μας. Όπου έχουν προνοήσει, ώστε οι μετανάστες να μην μπορούν να προωθηθούν σε άλλες χώρες, αλλά να παραμένουν αναγκαστικά στη χώρα της πρώτης υποδοχής. Προκειμένου να επιτευχθεί η συνταγή της χυλοποίησης, που θα μας καταστήσει κατάλληλους να περάσουμε κάτω απ’ τα «καυδιανά δίκρανα» της παγκοσμιοποίησης.
Προκειμένου όμως η εξαθλίωση να γίνει ολοκληρωτική και ολοσχερής σκηνοθέτησαν σε βάρος μας και την παγίδα του χρέους. Πρώτα στο κρατικό επίπεδο. Δανείζονταν αφειδώς απ’ τους τοκογλύφους οι ντόπιοι πολιτικοί εφιάλτες. Και, αφού έδιναν κάποια ψίχουλα στο λαό, έτρωγαν αυτοί και οι «ημέτεροι» τη μερίδα του λέοντος. Κι όταν έφαγαν μέχρι σκασμού, σε σημείο ώστε το χρέος να γίνει μη βιώσιμο, είπαν στο λαό: «Έλα τώρα «να γεμίσεις το πιθάρι των Δαναΐδων, να πληρώσεις τα σπασμένα, γιατί «μαζί τα φάγαμε». Για να πάνε, κατ’ αυτόν τον τρόπο, στο δεύτερο στάδιο του δολοφονικού τους σχεδίου. Σύμφωνα με το οποίο έπρεπε να πετύχουν και τη χρεοκοπία των νοικοκυριών.

Και να πώς σκηνοθέτησαν την ιδιωτική χρεοκοπία. Έδιναν άφθονα δάνεια-καταναλωτικά, στεγαστικά, κλπ- πιστωτικές κάρτες, και μάλιστα με αφόρητη φορτικότητα. Έτσι ώστε η συντριπτική πλειονότητα να πέσει στην παγίδα των τραπεζιτών ληστάρχων. Και να χρεωθεί, έχοντας πάντοτε σαν βάση των οικονομικών δοσοληψιών με τις τράπεζες τις αποδοχές, που τότε είχαμε. Με αποτέλεσμα να πέσουν στην παγίδα, γιατί λογάριαζαν χωρίς τους πολιτικούς εφιάλτες, που ετοίμαζαν και γι’ αυτούς τις αγχόνες του μη βιώσιμου χρέους. Και το πέτυχαν ευχερέστατα, αφού εν ονόματι της νομικής βίας κατακρεούργησαν τις αποδοχές και πολλαπλασίασαν τους φόρους.
Για όσους δεν έπεσαν στην παγίδα της δανειοδότησης έστησε το εφιαλτικό κατεστημένο την παγίδα του Χρηματιστηρίου, οπότε μας είπαν: «Σπεύσατε για να πλουτίσετε»! Με αποτέλεσμα να κοιμηθούμε με πλούσια όνειρα και να ξυπνήσουμε με τους οδυνηρούς εφιάλτες της πολλαπλής φτώχειας και προδοσίας.

Κάπως έτσι, λοιπόν, σχεδιάστηκε και συνδυάστηκε η ιδιωτική με την κρατική χρεοκοπία. Πάντα με επίκεντρο το ληστρικό τραπεζικό κατεστημένο. Για να στηθεί, αρχικά, η κομπίνα της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, επί Καραμνλή, του ελαχίστου, να επακολουθήσουν τα «καυδιανά δίκρανα» της τρόικας του «προοδευτικού» Παπατζή, που τώρα ως βρυκόλακας επιστρέφει, για να ολοκληρώσει το εθνοκτόνο έργο του. Το οποίο, στο μεταξύ, υπηρέτησαν ο γλυκερός Παπαδήμος και ο ευτραφής Βενιζέλος. Για να το συνεχίσει ο μεγάλος «ευπατρίδης» της ψευτιάς και της απάτης, Σαμαράς. Που τώρα μας ζητάει την ψήφο μας, προκειμένου να διαιωνίσει το εφιαλτικό καθεστώς του τοκογλυφικού κανιβαλισμού, που επέβαλε εν ονόματι της ψήφου, που του δώσαμε στις προηγούμενες εκλογές. Για να συνεχιστούν διαχρονικά, οι δολοφονίες σε βάρος του λαού μας, που τις βαφτίζουν «θυσίες», που κάνει δήθεν ο λαός με τη θέλησή του. Ενώ πρόκειται για θυσίες που κάνουν τα καθάρματα αυτά στο βωμό του τοκογλυφικού μαμωνά.
Και μας απειλούν οι ΝεόΔουλοι του μαμωνά πως, αν δεν τους ψηφίσουμε, για να συνεχίσουν το δολοφονικό τους έργο θα χάσουμε την εμπιστοσύνη των ληστάρχων τοκογλύφων και θα έχουμε «πιστωτικό γεγονός». Που σημαίνει ότι, αν βρεθεί κάποιος Θησέας, που θα μπει μέσα στο λαβύρινθο της κρατικής και ιδιωτικής χρεοκοπίας και εντοπίσει το Μινώταυρο της κλοπής και της απάτης, τ’ αφεντικά τους θα προχωρήσουν σε σκληρά αντίποινα. Γιατί για τους δολοφόνους αυτούς πάνω απ’ την πατρίδα μας και το λαό μας βρίσκεται το καθεστώς της νεοταξικής τοκογλυφίας και οι ντόπιοι εφιάλτες τους.

Και την απανθρωπιά τους τα καθάρματα αυτά την διατυμπανίζουν απ’ τα «παράθυρα» των κατευθυνόμενων καναλιών. Όπου οι αντιμνημονιακοί συνομιλητές δεν έχουν ν’ αντιμετωπίσουν μόνο τους πολιτικούς νταβαντζήδες, αλλά και τους τηλεοπτικούς, που σαν αγέλη λύκων γρυλίζουν και βρυχιούνται απ’ όλες τις πλευρές. Ενώ προβάλλουν την άρνηση των Σαμαρά και Βενιζέλου ν’ ακούσουν τα κάλαντα εις ένδειξη «πένθους» για τα θύματα του πρόσφατου τραγικού ναυτικού δυστυχήματος! Τη στιγμή ,που η ευαίσθητη καρδιά τους είναι διαχρονικά αναίσθητη και ανάλγητη απέναντι στο πένθος των Ελλήνων, που αυτοκτονούν και δεινοπαθούν εξαιτίας των απάνθρωπων κανιβαλικών τους μέτρων. Με τα οποία πυρπόλησαν μεσοπέλαγα το πλοίο της Ελλάδας. Και όχι βέβαια κατά λάθος! Γεγονός που σημαίνει ότι δεν ήταν το «πένθος» για τα θύματα, αλλά η γελοιωδέστατη υποκρισία τους, που τους ώθησε να καπηλευτούν το γεγονός. Δεδομένου ότι το άκουσμα των καλάντων δεν θα μπορούσε να είχε και την παραμικρή έστω σχέση με το πένθος για τα θύματα του τραγικού δυστυχήματος.

Και προέβαλαν εξάλλου το συμπόσιο του Πρωθυπουργού με τον Αρχιεπίσκοπο, ο οποίος, εκτός από «μαϊντανός» των υπουργικών συμβουλίων, συμβάλλει στο εθνοκτόνο πολιτικό έργο και ως συνδαιτυμόνας προεκλογικών συμποσίων. Όπου ανταλλάσσουν συγχαρητήρια για τα ψίχουλα ελεημοσύνης του δεύτερου προς το λαό εξαιτίας του εθνοκτόνου έργου του πρώτου. Για να γίνεται έτσι η Ιεραρχία το ανήθικο ηθικό στήριγμα του κανιβαλικού πολιτικού καθεστώτος. Και να επικυρώνεται, ύστερα απ’ την έσχατη προδοσία της πατρίδας απ’ τους πολιτικούς εφιάλτες και η έσχατη προδοσία της Εκκλησίας απ’ τους θρησκευτικούς εφιάλτες….
παπα-Ηλίας

Tο πάρτι μόλις άρχισε...

Στις 24 Οκτωβρίου η Δίωξη Ναρκωτικών, παρουσία πταισματοδίκη, εισέβαλε πρώτα στο Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο του Ελληνικού και αμέσως μετά στους Γιατρούς του Κόσμου, ύστερα από ανώνυμες καταγγελίες για διακίνηση ναρκωτικών στις εγκαταστάσεις τους. Όπως έδειξε το πόρισμα, οι κατηγορίες ήταν εντελώς ανυπόστατες.

Δεν είναι απλώς σοκαριστικό, είναι εξοργιστικό να βλέπεις να χτυπούν ταυτόχρονα ακόμα και τα λίγα πράγματα που κινούνται πια σ' αυτό το χάος. Να διαβάλλονται ύπουλα οι εθελοντές (γιατροί, νοσοκόμοι, φαρμακοποιοί, αυτοί οι σύγχρονοι ήρωες) όταν την ίδια στιγμή τα λαμόγια κάνουν πάρτι με κλεμμένες σαμπάνιες στα ρετιρέ. Αν αυτό δεν είναι αποπροσανατολισμός, τότε τι είναι;

Για όσους δεν γνωρίζουν το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο του Ελληνικού, για παράδειγμα, τα τελευταία δύο χρόνια έχει αντιμετωπίσει, χωρίς καμία απολύτως αμοιβή, 16.000 περιστατικά! Eνώ οι Γιατροί του Κόσμου μόνο στο πολυϊατρείο της Αθήνας εξυπηρέτησαν 29.600 ασθενείς το 2012. Κι ευτυχώς για εμάς, δεν είναι οι μόνοι. Αυτά τα δίκτυα αλληλεγγύης δίνουν ένα χέρι βοήθειας και απευθύνονται σε απεγνωσμένους ανθρώπους στους οποίους το επίσημο κράτος με τη μνημονιακή του πολιτική έχει γυρίσει την πλάτη. Δεν μιλάμε για μικρές ομάδες πολιτών, αλλά για την πλειοψηφία των Ελλήνων.

Δεν θέλω να σας βομβαρδίσω με αριθμούς, δύο τρία μόνο ενδεικτικά στοιχεία αρκούν για να φρικάρει κανείς στην Ελλάδα του 2013. Περισσότεροι από 6.000.000 Έλληνες (!) δεν έχουν πρόσβαση στη δημόσια υγεία. Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Εθνικού Οργανισμού Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ) Δημήτρη Κοντό, «3,068 εκατ. ασφαλισμένοι του ΕΟΠΥΥ έχουν απολέσει την ασφαλιστική τους ικανότητα, ενώ άλλοι 3,3 εκατ. ασφαλισμένοι, μεταξύ των οποίων έμποροι που έχουν κλείσει τα μαγαζιά τους, οικοδόμοι αλλά και άλλες κατηγορίες εργαζομένων, δεν έχουν κανένα ασφαλιστικό δικαίωμα. Το αστρονομικό αυτό νούμερο δεν αφορά μόνο τους ίδιους τους ασφαλισμένους αλλά και τις οικογένειές τους, οι οποίες υφίστανται τις συνέπειες της ανεργίας» (πηγή: Ελευθεροτυπία 19/9/13). Παράνοια...

Ποιοι όμως κάνουν αυτά τα ανώνυμα τηλεφωνήματα που έχουν στόχο να στιγματίσουν τις προσπάθειες των γιατρών; Ποιος είναι ο λόγος που σαμποτάρουν κάθε κοινωνικό έργο το οποίο γίνεται, αφού είναι αυτονόητο ότι ποτέ ένα δίκτυο αλληλεγγύης δεν μπορεί να υποκαταστήσει το Εθνικό Σύστημα Υγείας;

Το κίνητρό τους είναι προφανές: θέλουν να επιβάλουν την αντίληψη ότι η δημόσια υγεία είναι μπίζνα. Αυτό που συμβαίνει δεν προκύπτει με παρθενογένεση. Το έχουμε ξαναδεί το έργο στη Λατινική Αμερική, τη Ρωσία, σε χώρες της Ανατολικής Ασίας - Κορέα, Ταϊβάν, Ταϊλάνδη κ.ά., οι οποίες κατέρρευσαν στα τέλη της δεκαετίας του ΄90. Το σενάριο επαναλαμβάνεται ολόιδιο παντού με πολύ μικρές προσαρμογές.

Όπως γράφει ο δημοσιογράφος Άρης Χατζηστεφάνου σε πρόσφατο άρθρο του με τίτλο «Εκατόμβες Νεκρών» Ετοιμάζει η Κυβέρνηση, «η επίθεση ξεκινά πάντα εναντίον του καθολικού χαρακτήρα της δημόσιας υγείας και συνεχίζεται με την προσπάθεια ιδιωτικοποίησης των δομών υγείας και ασφάλισης. Το τρίτο βήμα είναι η συγκέντρωση όλων των κλάδων περίθαλψης σε ένα σύστημα σαν τον ΕΟΠYΥ, το οποίο στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων χρεοκόπησε σε διάστημα έξι μηνών έως δύο χρόνων».

Τα ίδια γίνονται κι εδώ. Ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης δήλωσε σε συνέδριο των Financial Times ότι είναι «αποφασισμένος για τη συνεργασία του ΕΣΥ και των ασφαλιστικών εταιρειών». Μίλησε για λειτουργία απογευματινών χειρουργείων στο ΕΣΥ μέσω πακέτων ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών και υπογράμμισε ότι με τον τρόπο αυτό θα μπει ζεστό χρήμα στα δημόσια νοσοκομεία. Aπευθυνόμενος στους εκπροσώπους των ασφαλιστικών εταιρειών, είπε: «Να πουλήσετε ένα ελκυστικό πακέτο στους πελάτες σας, που να είναι και για εμάς ενδιαφέρον». Παράλληλα στο στόχαστρο του υπουργού βρίσκεται και ο ΕΟΠΥΥ. Ο Άδωνις Γεωργιάδης αποκάλυψε το σχέδιο της συγκυβέρνησης να μετατραπεί ο οργανισμός αποκλειστικά σε αγοραστή υπηρεσιών υγείας. Σύμφωνα με τον ίδιο, κατέληξαν σε αυτή την απόφαση μελετώντας την πείρα των ασφαλιστικών εταιρειών, οι οποίες διαπίστωσαν ότι θα είχαν χαμηλότερες δαπάνες αν αγόραζαν τις υπηρεσίες υγείας αντί να τις παρέχουν οι ίδιες.

Ο υπουργός όμως ξεχνά ότι η υγεία είναι δημόσιο αγαθό, όχι ένα προϊόν πολυτελείας στο ράφι ενός καταστήματος που, αν δεν διαθέτεις χρήματα, απλώς δεν το αγοράζεις. Ο ασθενής ΔΕΝ είναι πελάτης. Ο πολίτης ΔΕΝ είναι πορτοφόλι και η απόγνωση μιας μάνας της οποίας πρέπει να χειρουργηθεί το παιδί ΔΕΝ μπορεί να μετατρέπεται -όπως ανέφερε ο ανεκδιήγητος Άδωνις Γεωργιάδης- σε «πεδίον δόξης λαμπρόν για να αυξήσουμε τα έσοδα των νοσοκομείων».

Στο ίδιο άρθρο ο Χατζηστεφάνου μιλά για τους χιλιάδες νεκρούς που θα φέρει τα επόμενα χρόνια στην Ελλάδα η πολιτική λιτότητας. Σ΄ αυτό ο Γιώργος Νικολαΐδης, διευθυντής Ψυχικής Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας στο Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού, εξηγεί ότι όλη αυτή η απόγνωση και ο φόβος με τον οποίο μας χτυπούν θα οδηγήσει σε μαζικά κρούσματα καρδιαγγειακών παθήσεων, καρκίνου, διαβήτη, και κυρίως και πάνω απ' όλα αύξηση της παιδικής θνησιμότητας. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, «η πολιτική του 2012 θα καταγραφεί σαν μείωση του προσδόκιμου ζωής το 2020 - ξέρετε, όταν λένε ότι θα βγούμε στις αγορές».

Δεν είναι κάτι καινούριο. Το επισημαίνει και ο καθηγητής Ντέιβιντ Στάκλερ στο βιβλίο του Body Economic - Γιατί η Λιτότητα Σκοτώνει: απ' όπου περνά το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα οι πολίτες θυσιάζονται κυριολεκτικά προκειμένου να εξοφληθούν οι ξένες τράπεζες. «Στα δικαστήρια του μέλλοντος» τονίζει ο Χατζηστεφάνου «θα μπορεί να τεκμηριωθεί πολύ εύκολα ότι δεκάδες υπουργοί Υγείας είχαν στα χέρια τους συγκεκριμένες μελέτες για τις επιπτώσεις της πολιτικής λιτότητας στα επίπεδα θνησιμότητας, αλλά έβαλαν την υπογραφή τους για να πεθάνουν χιλιάδες συμπολίτες τους».

Όπως βλέπουμε, δεν διακυβεύεται η καλοπέραση, τα έσοδά μας, το σπίτι και η δουλειά μας, αλλά η ίδια η ζωή μας. Μέχρι τώρα ακούγαμε ότι η συνταγή του ΔΝΤ σκοτώνει. Νομίζαμε ότι το θύμα θα ήταν η οικονομία, αλλά τελικά θα είμαστε εμείς οι ίδιοι... Θα περιμένουμε να μας ξεκάνουν;
Φλώρα Τζημάκα

«ΑΡΚΕΤΑ ΜΑΣ ΓΔΑΡΑΤΕ, ΤΩΡΑ ΠΛΗΡΩΣΤΕ!»

Από την Σοφία Τ.
Το Ηχηρό Χαστούκι της Ουγγαρίας σε ΕΕ και ΔΝΤ…κάνει τον γύρο του κόσμου.

 «ΑΡΚΕΤΑ ΜΑΣ ΓΔΑΡΑΤΕ ΤΩΡΑ ΠΛΗΡΩΣΤΕ!» ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΛΙΤΟΤΗΤΑ, ΦΟΡΟΣ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ!

Αδύνατον να χωνέψουν οι Ευρωπαίοι το ηχηρό πολιτικό χαστούκι που έφαγαν η ΕΕ και το ΔΝΤ από τη νεοεκλεγείσα δεξιά κυβέρνηση της Ουγγαρίας, η οποία αρνήθηκε επιδεικτικά να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις τους, προκειμένου να τους χορηγήσουν ένα δάνειο δηλώνοντας ότι δεν έχει καμία πρόθεση να επιβάλει πρόσθετα μέτρα λιτότητας στον ουγγρικό λαό επειδή έτσι θέλουν οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί. «Πραγματικό χλευασμό επιφύλαξε η ουγγρική κυβέρνηση στο ΔΝΤ και στην ΕΕ που έστειλαν αντιπροσωπείες τους για να εκτιμήσουν το πρόγραμμα βοήθειας στην Ουγγαρία», έγραψε η γαλλική LIBERATION. Η επίσης γαλλική MONDE δείχνει εξίσου σοκαρισμένη με τη στάση τόσο του Ούγγρου πρωθυπουργού Viktor Orbán όσο και των στελεχών της κυβέρνησής του απέναντι στη συμφωνία υποτέλειας της Ουγγαρίας προς το ΔΝΤ και την ΕΕ που είχε υπογράψει η προηγούμενη, σοσιαλιστική και εκεί, ουγγρική κυβέρνηση, η οποία συνετρίβη στις εκλογές το Μάιο, για να πάρει δάνειο € 20 δις. «Η νέα ομάδα που βρίσκεται στην εξουσία στη Βουδαπέστη φαίνεται να… θέλει να απαλλαγεί από τους όρους του δανείου. Αυτό είναι επικίνδυνο» γράφει η MONDE και συνεχίζει: «Τα πάντα εξελίσσονται σαν να προτίθεται οViktor Orbán, ο νέος πρωθυπουργός, να αναιρέσει το λόγο που έχει δοθεί στην ΕΕ και στο ΔΝΤ. Ο Orbán επιδεικνύει ανοιχτά μια προκλητική και προσβλητική αναίδεια απέναντι στους πιστωτές του»(σχόλιο: προπαγάνδα υπέρ λιτότητας)! Με ιερή αγανάκτηση η MONDE πληροφορεί τους αναγνώστες της ότι ο νέος Ούγγρος πρωθυπουργός «προκαλεί την ΕΕ και το ΔΝΤ». Απουσίαζε από τη Βουδαπέστη όταν μετέβη εκεί ειδική αντιπροσωπεία του ΔΝΤ γιατί προτίμησε να πάει στη Ν Αφρική προκειμένου να παρακολουθήσει τον… τελικό του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου! «Η αντιπροσωπεία του ΔΝΤ δεν κατόρθωσε να πάρει από τους Ούγγρους στοιχεία και καθαρές απαντήσεις και έτσι επέστρεψε στηνWashington με άδεια χέρια» υπογραμμίζει θιγμένη η MONDE, προχωρώντας στη διαπίστωση ότι η κυβέρνηση της Ουγγαρίας «δεν σκοτίζεται καθόλου για τις απαιτήσεις της ΕΕ ή των διεθνών οργανισμών!».

 ΔΙΕΘΝΗΣ ΘΑΥΜΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΛΜΗ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΤΟΥΣ
Η άρνηση της δεξιάς ουγγρικής κυβέρνησης να συνεχίσει την πολιτική εθνικής υποτέλειας των σοσιαλιστών προκατόχων της, προκάλεσε φυσικά αντιδράσεις από τους θιγόμενους Ευρωπαίους, γέννησε όμως και αισθήματα μόλις συγκαλυπτόμενου θαυμασμού σε διεθνές επίπεδο. «Προκαλώντας τους πιστωτές της, η Ουγγαρία αρνείται περαιτέρω σφίξιμο του ζωναριού», έγραψαν π.χ. στους τίτλους σχετικής ανάλυσής τους οι «TIMES της Νέας Υόρκης» και υπογράμμιζαν: «Η προκλητική στάση… αποτυπώνει την κόπωση και την αντίσταση που απειλεί να προκαλέσει σε όλη την Ευρώπη η συνεχιζόμενη ώθηση για δημοσιονομική ορθότητα». Ο Ούγγρος υπουργός Οικονομικών Σκιέργκι Μάτολσι ήταν σαφέστατος, όταν εμφανίστηκε στην τηλεόραση αναφορικά με τη γραμμή της κυβέρνησηςOrbán απέναντι στο «μνημόνιο» που είχαν υπογράψει οι Ούγγροι σοσιαλιστές: «Αυτό το κληρονομήσαμε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις και θα θέλαμε να καταργήσουμε τις ατυχείς συνέπειες αυτών των βημάτων. Είπαμε στους εταίρους μας ότι δεν εξετάζουμε σε καμία περίπτωση τη λήψη πρόσθετων μέτρων λιτότητας», διακήρυξε χωρίς περιστροφές.«Σπανίως μια ουγγρική κυβέρνηση ρίχτηκε στη δουλειά με τόση ορμή. Αυτό ήταν επειγόντως αναγκαίο γιατί έχει καθορίσει ως σκοπό της την υπέρβαση της απελπισίας και της έλλειψης αυτοπεποίθησης που άφησαν στον ουγγρικό πληθυσμό 8 χρόνια σοσιαλιστικής κυριαρχίας» ομολογεί και η γερμανική εφημερίδαFRANKFURTER ALLGEMEINE και προσθέτει: «Η ομάδα του Orbán θέλει εξαιτίας αυτού του λόγου να προωθήσει την «εθνική συνοχή»».

ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΛΙΤΟΤΗΤΑ, ΦΟΡΟΣ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ!
Το χειρότερο από όλα όμως για την ΕΕ και το ΔΝΤ δεν ήταν η άρνηση των απαιτήσεών τους εκ μέρους της ουγγρικής κυβέρνησης ούτε η εθνικά υπερήφανη στάση του πρωθυπουργούViktor Orbán μέσω της επιδεικτικής περιφρόνησης των εκπροσώπων τους. Ήταν το ότι η Βουδαπέστη τόλμησε να θίξει τα… «’για των Αγίων» της ΕΕ και το ΔΝΤ τις τράπεζες! Για το 2010, η ουγγρική κυβέρνηση έχει να επιτελέσει ένα πανεύκολο έργο σε ό,τι αφορά στις υποχρεώσεις της έναντι των δανειστών της: να μειώσει το έλλειμμα του προϋπολογισμού από 4% του ΑΕΠ που ήταν το 2009 σε… 3,8% του ΑΕΠ το 2010. Τίποτα δηλ.. Παρόλα αυτά, οι δυνάστες της ΕΕ και του ΔΝΤ απαιτούν από την ουγγρική κυβέρνηση να περικόψει τις ήδη γλίσχρες συντάξεις, να μεταρρυθμίσει επί τα χείρω το εθνικό σύστημα υγείας περικόπτοντας μισθούς και θέσεις γιατρών και νοσοκόμων και μειώνοντας τα κρατικά κονδύλια για την υγεία, να κλείσει τεράστιες ζημιογόνες κρατικές επιχειρήσεις απολύοντας εκατοντάδες χιλιάδες Ούγγρων. Απαιτούνται περικοπές τουλάχιστον ενός δις ευρώ για να μπορέσετε να μειώσετε το έλλειμμα φέτος σε 3,8% και του χρόνου σε 3% είπαν οι εμπειρογνώμονες της ΕΕ και του ΔΝΤ στους Ούγγρους. ’ρα, απαιτούνται πρόσθετα μέτρα λιτότητας, διαπίστωσαν εμβριθώς. Εκεί τους έκανε ρολάνς και τους τρέλανε η ουγγρική κυβέρνηση! «Ένα δισ. πρόσθετα έσοδα σε 2 χρόνια θέλατε;» τους απάντησαν. «Εμείς θα μαζέψουμε περισσότερα. Όχι όμως με νέα λιτότητα για τον κοσμάκη. Απλούστατα, θα φορολογήσουμε τις τράπεζες!».

 ΤΑ ΠΑΡΑΣΙΤΑ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ
Αμ’ έπος αμ’ έργον! Η κυβέρνηση Orbán ανακοίνωσε έκτακτη εισφορά για τρία χρόνια των τραπεζών, ύψους 0,45% όχι όμως επί των κερδών, αφού φυσικά όλες θα φρόντιζαν να εμφανίσουν ζημιές, αλλά επί των ακαθάριστων εσόδων! Έριξε και μια έκτακτη φορολογία 5,2% στο ύψος των συναφθέντων συμβολαίων των ασφαλιστικών εταιριών και μια έκτακτη φορολογία μέχρι 6% στις χρηματιστηριακές εταιρίες και σε όλες τις υπόλοιπες χρηματοπιστωτικές δραστηριότητες! Κόντεψαν να πάνε από εγκεφαλικό όλοι μαζί-η ΕΕ, το ΔΝΤ, οι τραπεζίτες και όλα τα παράσιτα και τα λαμόγια του χρηματοπιστωτικού συστήματος! Μέχρι τις 10/09, πρέπει να πληρώσουν την 1η δόση, μέχρι τις 10/12 τη 2η-με βάση τα έσοδα του 2009, τα οποία έχουν ήδη δηλώσει. Περιχαρής ο υπουργός Οικονομικών της Ουγγαρίας έκανε δημοσίως τους λογαριασμούς του: οι τράπεζες θα «σκάσουν» 450 εκ, οι ασφάλειες άλλα 135 και οι υπόλοιπες χρηματοπιστωτικές εταιρίες ακόμη 110 εκ-να ‘τα τα 700 εκ ευρώ αμέσως-αμέσως μόνο για φέτος! «Γνωρίζουμε ότι αυτή είναι μια σημαντική έκτακτη επιβάρυνση, αλλά γνωρίζουμε επίσης ότι με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να πετύχουμε τον στόχο του ελλείμματος τους 3,8%» δήλωσε σαρκαστικά στην τηλεόραση ο György Matolcsy, ο Ούγγρος υπουργός Οικονομικών. Με τα χρήματα αυτά όχι μόνο θα μειώσουμε το έλλειμμα στο 3,8% αλλά και θα δώσουμε κίνητρα για ανάπτυξη της οικονομίας, πρόσθεσε. Θα μειώσουμε στο μισό-δηλ. στο 10%-τον συντελεστή φορολόγησης όλων των επιχειρήσεων που έχουν μικτά κέρδη μέχρι € 1,8 εκ, ένα μέτρο που αφορά 250.000 επιχειρήσεις μικρές και μεσαίες, οι οποίες αποτελούν τα ¾ του συνόλου των ουγγρικών επιχειρήσεων. Επίσης, με τα λεφτά που θα πάρει η ουγγρική κυβέρνηση από τις τράπεζες, θα μπορέσει να μειώσει τον συντελεστή φορολογικού εισοδήματος φυσικών προσώπων στο ενιαίο ύψος του 16%, καλύπτοντας τις απώλειες φορολογικών εσόδων με ένα τμήμα των χρημάτων των τραπεζών!

«ΑΡΚΕΤΑ ΜΑΣ ΓΔΑΡΑΤΕ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ, ΤΩΡΑ ΠΛΗΡΩΣΤΕ!»
Πανικός επικράτησε στους κύκλους της ΕΕ. Η Κομισιόν έσπευσε να προσάψει στην ουγγρική κυβέρνηση ότι… δεν εκτίμησε σωστά τις επιπτώσεις αυτής της έκτακτης φορολογίας στις τράπεζες, η οποία «ενδέχεται να έχει αρνητικές συνέπειες στην οικονομική ανάπτυξη» και να «αποθαρρύνει τους ξένους επενδυτές». Ανοησίες και προσχήματα. Ο πραγματικός λόγος που πανικόβαλε την ΕΕ και το ΔΝΤ ήταν μήπως αυτή η εθνικά επωφελής ουγγρική στάση βρει μιμητές και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και δημιουργήσει «σχολή» παρακινώντας και άλλες κυβερνήσεις κρατών-μελών των «27» να φορολογούν τις τράπεζες αντί να υποβάλλουν τους λαούς τους σε εξοντωτικά μέτρα λιτότητας. «Η Ουγγαρία θα γίνει η 1η χώρα στην Ευρώπη με μια αντίστοιχη απόφαση τέτοιων διαστάσεων» έγραψε η γερμανική FRANKFURTER ALLGEMEINE την παραμονή της ψήφισης του νόμου για την έκτακτη φορολόγηση των τραπεζών από το ουγγρικό κοινοβούλιο, η οποία έλαβε ήδη χώρα από την περασμένη εβδομάδα. Υπάρχει όμως ένα ακόμη «μυστικό» όπου καθιστά πραγματικά εξαιρετική αυτή την απόφαση της ουγγρικής κυβέρνησης. Το 80% του ουγγρικού τραπεζικού συστήματος ελέγχεται από… ξένες τράπεζες -πρωτίστως αυστριακές και γερμανικές, αλλά και άλλες ευρωπαϊκές! Πρακτικά, λοιπόν, από τα € 700 εκ ένα τεράστιο τμήμα θα το πληρώσουν όχι οι Ούγγροι τραπεζίτες και παράγοντες του χρηματοπιστωτικού συστήματος, αλλά οι… Ευρωπαίοι! Όσον αφορά δε στην έλλειψη ρευστότητας που ενδέχεται να παρουσιάσουν κάποιες τράπεζες στην Ουγγαρία εξαιτίας της έκτακτης φορολογίας, αυτή θα καλυφθεί μέσω προσφυγής στην ΕΚΤ, οπότε πάλι οι Ευρωπαίοι θα πληρώσουν! Ομολογουμένως διπλά αριστουργηματική η κίνηση της ουγγρικής κυβέρνησης…

 ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΞΗΛΩΜΑ ΤΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ
 Η ΕΕ και το ΔΝΤ, πέρα από τις φραστικές διαμαρτυρίες, προσπάθησαν να υπονομεύσουν και στην πράξη την πολιτική της δεξιάς ουγγρικής κυβέρνησης. Κύριο όργανό τους ο διοικητής της Τράπεζας της Ουγγαρίας. Η κυβέρνηση απαιτούσε να μειώσει τα επιτόκια χορηγήσεων, ώστε να διοχετευθούν χρήματα στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και στους χρεωμένους καταναλωτές και νοικοκυριά για να μπορέσουν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους και να κινηθεί η οικονομία. Αυτός όμως αρνείται πεισματικά, με πρόσχημα τον κίνδυνο… πληθωρισμού. Αρνείται επίσης να σηκωθεί να φύγει, παρόλο που η κυβέρνηση ακόμη και με δηλώσεις του ίδιου του πρωθυπουργού εκφράζει την παντελή έλλειψη εμπιστοσύνης της προς το πρόσωπό του και τον καλεί δημοσίως να παραιτηθεί. Η κυβέρνηση Orbán αποφάσισε λοιπόν να τον χτυπήσει εκεί που πονούν όλα τα λαμόγια του φυράματος αυτού: στην τσέπη! Του περιέκοψε τον μισθό κατά… 75% από € 30.000 το μήνα(ποσό αστρονομικό για την Ουγγαρία) του τον έκανε € 7.500. Ξεσηκώθηκε αμέσως αυτή τη φορά η… ΕΚΤ, η οποία δεν αντέχει να βλέπει τραπεζίτες να υφίστανται τέτοια «μαρτύρια» και κατάγγειλε την ουγγρική κυβέρνηση για «καταχρηστικά μέτρα». Μέσα σε ένα γενικό κλίμα κατάληψης ολόκληρου του κρατικού μηχανισμού από τη Δεξιά και μάλιστα εξ εφόδου με σαφώς αντιδημοκρατικές μεθόδους, η κυβέρνηση Orbán ξηλώνει με αστραπιαία ταχύτητα και τους μηχανισμούς των Quisling που υπηρετούν την ΕΕ και το ΔΝΤ. Ήδη «αποκεφαλίστηκαν» οι άνθρωποι που είχαν τοποθετηθεί επικεφαλής της Ουγγρικής Υπηρεσίας Ανάπτυξης που διαχειρίζεται τα κονδύλια της ΕΕ, της Ουγγρικής Τράπεζας Ανάπτυξης, της Γενικής Διεύθυνσης Φόρων, της Αρχής Ελέγχου Χρηματοοικονομικών Θεσμών, του Εθνικού Γραφείου Στατιστικής κ.λπ., πέρα φυσικά από τον επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων, της αστυνομίας και κρίσιμων υπηρεσιών της δημόσιας διοίκησης… Παράλληλα, μέχρι σήμερα πρέπει να παραδώσει το πόρισμά του ο Λάσλο Πάπτσακ στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος αναφορικά με τη ζημιά που προξένησε στο δημόσιο συμφέρον η διακυβέρνηση των σοσιαλιστικών κυβερνήσεων του Ferenc Gyurcsány και του Gordon Bajnai προκειμένου να αποφασίσει…
http://exomatiakaivlepo.blogspot.com/

Σεμινάριον υποταγής....

Για την υποταγή ενός έθνους δεν χρειάζονται πλέον στρατεύματα και δαπανηρός πολεμικός εξοπλισμός, αρκεί να οδηγήσεις το λαό στην υπερκατανάλωση με δανεικά, να τον κάνεις να παραιτηθεί από κάθε δημιουργική ενασχόληση παραγωγής των αγαθών που καταναλώνει και να εισάγεις φθηνά αλλά ξένα εργατικά χέρια, ώστε να τον αντικαταστήσεις και συγχρόνως να τον αλλοιώσεις πολιτισμικά με το πρόσχημα της φιλανθρωπίας και του αντιρατσισμού. Στο τέλος δεν έχεις παρά να ζητήσεις να σου επιστραφούν τα δανεικά, που δεν θα μπορεί πλέον να ξεπληρώσει, έχοντας χάσει την παραγωγική του ικανότητα και να τον αναγκάσεις να εκποιήσει την περιουσία του, για να φανεί αξιόπιστος στις διεθνείς του υποχρεώσεις.

Αυτή η τάχα διεθνής αξιοπιστία αποτελεί το κύριο επιχείρημα στα χείλη των πολιτικών και οικονομικών αναλυτών του συστήματος που εξυπηρετούν τα συμφέροντα όσων μεθοδεύουν την υποταγή του Ελληνικού έθνους. Ο Ελληνικός λαός, λένε, μέσω «των πολιτικών του εκπροσώπων», υπέγραψε ορισμένες συμφωνίες και πρέπει να τις εκπληρώσει δείχνοντας την αξιοπιστία του. Μία μονομερής αξιοπιστία προς τα ξένα συμφέροντα, ενάντια στον ίδιο το λαό που κατά τη διάρκεια της δημιουργικής του ζωής πλήρωνε τις εισφορές του για σύνταξη και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και τώρα του τα στερούν για να φανούν αξιόπιστοι προς τους ξένους τοκογλύφους.

Δανείστηκαν χρήματα, άλλα για να εξαγοράσουν συνειδήσεις, άλλα για να τροφοδοτήσουν τη συναλλαγή και τη διαφθορά και άλλα για να προωθήσουν ξένα συμφέροντα εις βάρος του τόπου. Ακόμη πληρώνουμε δισεκατομμύρια ευρώ για δάνεια του Ανδρέα Παπανδρέου με επιτόκια από 17% έως και 24% και κανείς δεν ενδιαφέρεται να τα επαναδιαπραγματευτεί, τη στιγμή που ήδη έχουν εξοφληθεί τρεις και τέσσερις φορές. Αντιθέτως μειώνουμε τις συντάξεις και τις παροχές υγείας σε ανθρώπους που επί δεκαετίες πλήρωναν τις εισφορές τους.

Υπάρχουν εξόφθαλμα αδικήματα πρωθυπουργών, υπουργών, βουλευτών διοικητών δημοσίων επιχειρήσεων και οργανισμών και η δικαιοσύνη είτε σιωπά, είτε παραπέμπει τις υποθέσεις σε εξεταστικές επιτροπές της Βουλής μπροστά στα μάτια του Προέδρου της Δημοκρατίας που υποτίθεται ότι επιβλέπει την τήρηση του Συντάγματος και την ανεξαρτησία των τριών εξουσιών του κράτους της Νομοθετικής, της Δικαστικής και της Εκτελεστικής.

Αποβιομηχάνισαν τη χώρα και τώρα υπόσχονται ανάπτυξη που θα βασίζεται στις επενδύσεις ξένων καιροσκόπων που καραδοκούν τις εκποιήσεις περιουσιακών στοιχείων του κράτους υπό νέο μεσαιωνικό καθεστώς συμβάσεων εργασίας και αποικιοκρατικό νομικό πλαίσιο προστασίας των αρπακτικών του εθνικού μας πλούτου.

Η ανάπτυξη σημαίνει συμμετοχή όλων σε μία κοινή προσπάθεια επανόρθωσης του έθνους και όχι απλά την ανταγωνιστικότητα του επενδυμένου κεφαλαίου εις βάρος της ποιότητας ζωής των πολιτών. Ανάπτυξη σημαίνει την εκούσια προσαρμογή όλων στους κανόνες λειτουργίας μιας ευνομούμενης κοινωνίας. Πώς θα απαιτήσεις από τον μικροεπιχειρηματία, που κινδυνεύει να κλείσει την επιχείρηση του, να μη φοροδιαφεύγει όταν η διαφθορά αφήνει δισεκατομμύρια να διαφεύγουν; Πώς μπορείς να απαιτήσεις από τον εργαζόμενο παραγωγικότητα και ποιότητα εργασίας όταν το παραγόμενο προϊόν δεν βελτιώνει την ποιότητα της ζωής του; Πώς θα πείσεις τον ιδιώτη να ζητήσει απόδειξη από το συνεργείο αυτοκινήτων όταν θα επιβαρυνθεί άμεσα με 23% επιπλέον, ενώ χρειάζεται τα βασικά; Πώς θα πείσεις τον αγρότη να επιμείνει στην καλλιέργεια της γης όταν οι μεσάζοντες λυμαίνονται τον κόπο του; Πώς θα πείσεις το νέο επιχειρηματία να επενδύσει σε ατομική επιχείρηση όταν ο κρατικός μηχανισμός ουσιαστικά είναι εναντίον του; Πώς θα πείσεις τον Έλληνα πολίτη να είναι έντιμος όταν η διαφθορά και η διαπλοκή αποτελούν τον τρόπο λειτουργίας της κοινωνίας χωρίς την άμεση επιβολή δικαιοσύνης;

Δεν αρκούν πλέον η ευφυής τάχα επιχειρηματικότητα, η επιστημονική γνώση και η καινοτόμος τεχνολογία για την οικονομική ανάκαμψη του τόπου. Αυτό που πρωτίστως χρειαζόμαστε είναι η αποκατάσταση της δικαιοσύνης που ξεκινά με την κάθαρση και την τιμωρία των ενόχων, που αν και έχουν φέρει τη χώρα σε αυτή τη δύσκολη θέση εξακολουθούν να ευρίσκονται στην εξουσία και να υπόσχονται ακόμη όσα είχαν ήδη υποσχεθεί οι προκάτοχοι τους ψευδόμενοι προς το λαό. Αντί να ζητήσουν συγγνώμη επιμένουν ακόμη να υποσκάπτουν τα θεμέλια του τόπου ξεπουλώντας την πατρίδα και εξαθλιώνοντας το λαό της.

Είναι υποχρέωση όλων μας να αποτινάξουμε το ζυγό των καπηλευτών της εξουσίας, να τους δικάσουμε και να τους απονομιμοποιήσουμε. Αμέσως μετά από αυτό η διάδοχη κατάσταση δεν θα τελεί πλέον υπό το βάρος των πεπραγμένων τους και θα μπορεί να επαναδιαπραγματευθεί με τους «εταίρους» μας όλες τις επαχθείς συμβάσεις και τα δάνεια που έχουν υπογράψει. Η οικονομική κρίση είναι πρωτίστως κρίση θεσμών και αξιών και μόνο εάν αυτές αποκατασταθούν τότε θα δει ο τόπος άσπρη μέρα. Όλοι στην αντίσταση και στον αγώνα για την κάθαρση από τους φαύλους, εάν δεν το κάνουμε άμεσα, σε λίγο θα είναι ακόμη χειρότερα, θα μας μετατρέψουν σε Κόσσοβο, ο εχθρός είναι ήδη εντός των πυλών.
http://www.dimokratis.gr
Ηλίας Σταμπολιάδης
Καθηγητής, Πολυτεχνείο Κρήτης

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ, του Β. Βιλιάρδου

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ:
 Η συνέχιση της «μνημονιακής πολιτικής» οδηγεί στη λεηλασία του ιδιωτικού και δημόσιου πλούτου, στην εξαθλίωση των Ελλήνων, στις κοινωνικές εξεγέρσεις, σε συνεχείς μεταβατικές κυβερνήσεις, στην κατάρρευση και στη δραχμή – σε έναν τρόμο χωρίς τέλος

“Σήμερα παραιτούμαι από το προσωπικό του ΔΝΤ, ύστερα από δώδεκα χρόνια στο εξωτερικό, ως αξιωματούχος του «Ταμείου» - κατά τη διάρκεια των οποίων, με όπλα τα φάρμακα σας και τα τεχνάσματα σας, εφορμούσα σαν αρπακτικό γεράκι εναντίον των κυβερνήσεων και των λοιπών λαών της Λατινικής Αμερικής.

Για μένα, η παραίτηση μου είναι μία ανεκτίμητη απελευθέρωση – επειδή με αυτόν τον τρόπο κάνω το πρώτο μεγάλο βήμα που θα μου επιτρέψει να ελπίζω ότι, θα μπορέσω να ξεπλύνω τα χέρια μου από αυτό που στα μάτια μου είναι το αίμα εκατομμυρίων φτωχών και πεινασμένων ανθρώπων….Ξέρετε, το αίμα είναι τόσο πολύ που κυλάει σε ποτάμια ενώ, όταν στεγνώνει, σχηματίζει επάνω μου κρούστα. Μερικές φορές αισθάνομαι ότι δεν υπάρχει αρκετό σαπούνι σε ολόκληρο τον κόσμο, για να καθαριστώ από όλα όσα έκανα στο όνομα σας” (Badu).

Άρθρο

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων (άρθρο μας), έχουμε την άποψη ότι, πρέπει να πληρωθούν τα χρέη του δημοσίου μας στο 100% - με την προϋπόθεση όμως να διαμορφωθούν τα επιτόκια ελαφρά υψηλότερα από το βασικό της ΕΚΤ (στο 1,3% ίσως), καθώς επίσης να επιμηκυνθούν οι δόσεις αποπληρωμής, έτσι ώστε να έχουμε τη δυνατότητα να τις εξοφλούμε. Ενδεχομένως δε να μας δοθεί μία μικρή περίοδος χάριτος (1-2 έτη), για να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε πρωτογενή πλεονάσματα - τα οποία θα κατευθύνονται εξ ολοκλήρου στην πληρωμή τόκων και χρεολυσίων.

Επίσης θεωρούσαμε ανέκαθεν και συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι, η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα (ειδικά η μη ελεγχόμενη, με το δημόσιο χρέος σε ευρώ), θα ήταν καταστροφική για την Ελλάδα, η οποία πιθανότατα θα χρεοκοπούσε ακαριαία – επίσης για την Ευρώπη και ενδεχομένως για ολόκληρη τη δημοκρατική Δύση (η οποία έχει εισέλθει σε πορεία παρακμής, με ανερχόμενη την αστυνομοκρατούμενη, βιομηχανική Ασία).

Επομένως, δεν υπάρχει τίποτα «υπέρ» της επιστροφής στη δραχμή – αλλά μόνο «κατά» τα οποία όμως, εάν διαχειριζόμαστε έγκαιρα σωστά, παίρνοντας εμείς την πρωτοβουλία των κινήσεων, θα μπορούσαμε ίσως να αποφύγουμε τα χειρότερα.

Βέβαια, εάν η επιλογή θα ήταν δραχμή ή απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας (μη ισότιμο ίσως μέλος της Ευρωζώνης ή, ακόμη χειρότερα, προτεκτοράτο της Γερμανίας), δεν θα είμαστε απρόθυμοι να αναλάβουμε, υπό όρους φυσικά, το τεράστιο ρίσκο, καθώς επίσης να επιλέξουμε, με εξαιρετικά μεγάλες θυσίες, την απελευθέρωση της πατρίδας μας από τα θανατηφόρα, χάρτινα δεσμά.          

Ειδικά όσον αφορά την Ευρωζώνη τώρα, έχουμε την υποκειμενική άποψη ότι, ο πανικός από την έξοδο κάποιας χώρας, θα μπορούσε να οδηγήσει στον ίδιο δρόμο πολλά άλλα κράτη – κυρίως την Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Ισπανία.

Το αποτέλεσμα θα ήταν η διάλυση της Ευρωζώνης, όπου η ελεγχόμενη έξοδος όλων μαζί των χωρών θα ήταν κατά πολύ περισσότερο προτιμότερη, από την ανεξέλεγκτη – αν και η δημοσιονομική, η πολιτική ένωση μίας Ευρώπης των Πολιτών της και όχι των τραπεζών, όπως είναι σήμερα (χωρίς ίσως την πρωσική Γερμανία), την οποία θα ακολουθούσε η έκδοση ευρωομολόγων, θα αποτελούσε την ιδανική, ριζική λύση για όλους μας.  

Εν τούτοις, τόσο η Ελληνική κυβέρνηση, όσο και οι Έλληνες πολίτες, θα έπρεπε να είναι σωστά προετοιμασμένοι για το ενδεχόμενο αποκλεισμού της χώρας τους από την Ευρωζώνη – με σχέδια Β, Γ ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο. Όπως έχουμε αναφέρει δε, «Κανένας δεν μπορεί να αγνοήσει έναν αποφασισμένο λαό, αλλά όλοι μπορούν να ποδοπατήσουν έναν τρομοκρατημένο λαό».

Σε κάθε περίπτωση, η πιστή συνέχιση της «μνημονιακής πολιτικής» οδηγεί σχεδόν με απόλυτη βεβαιότητα στη λεηλασία του ιδιωτικού και δημόσιου πλούτου, στην εξαθλίωση των Ελλήνων, στις κοινωνικές εξεγέρσεις, σε συνεχείς μεταβατικές κυβερνήσεις, στην κατάρρευση και στη δραχμή – σε έναν τρόμο χωρίς τέλος.

Επίσης στον πλήρη εξευτελισμό και στην υποδούλωση της πατρίδας μας, με στόχο να πεισθούν όλες οι υπόλοιπες χώρες να ακολουθήσουν την καταστροφική πολιτική λιτότητας και ύφεσης, χωρίς καμία προοπτική ανάπτυξης και εξόδου από την κρίση, έτσι όπως αυτή επιβάλλεται από τη Γερμανία – ενώ τόσο οι Η.Π.Α., όσο και το ΔΝΤ (αν και παραδόξως όχι όσον αφορά την Ελλάδα), φαίνεται να έχουν διαφορετική άποψη.

Παρά την διεθνή τρομοκρατία λοιπόν και τα εκβιαστικά διλήμματα, τα οποία θα εντείνονται όσο πλησιάζουν οι εκλογές, έχουμε την άποψη ότι, οφείλουμε να επιλέξουμε ψύχραιμα και ανεπηρέαστα μία επαρκή, ικανή και υπερήφανη ηγεσία, η οποία αφενός μεν θα μπορεί να σταθεί αντάξια των περιστάσεων, αφετέρου δε θα πάψει να σκύβει διαρκώς το κεφάλι στους ξένους – εάν επιθυμούμε να έχει η πάμπλουτη, πολλαπλά προικισμένη πατρίδα μας το μέλλον που της αξίζει.

Φυσικά είναι απολύτως απαραίτητο να αποφύγουμε τις σκόπιμα καλλιεργούμενες κομματικές πολώσεις και τις «εμφύλιες αντιπαλότητες», οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν την Ελλάδα όχι μόνο στην έξοδο από το Ευρώ, αλλά και στο ρέκβιεμ της Δημοκρατίας.

Η ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ

Μέχρι στιγμής δεν έχει δοθεί σχεδόν τίποτα στην Ελλάδα από την Ευρωζώνη και από το ΔΝΤ – απλά αντικατέστησαν τις «αγορές» ως επίσημοι δανειστές της χώρας μας, αφού προηγουμένως μας ανάγκασαν να αποκοπούμε, με τις αποτυχημένες μεθόδους διαχείρισης της κρίσης χρέους και δανεισμού που μας επέβαλλαν.

Εκτός αυτού, δόθηκε σκόπιμα ο απαραίτητος χρόνος στη Γερμανία, εν μέρει και στη Γαλλία, να μεταφέρουν τα επισφαλή δάνεια των τραπεζών τους στην ΕΚΤ και στους φορολογούμενους πολίτες της υπόλοιπης Ευρώπης – ενώ η ΕΚΤ δεν θα μπορούσε ίσως να αποφύγει τη χρεοκοπία (τα ίδια κεφάλαια της είναι κατά πολύ χαμηλότερα από το χρέος της χώρας μας απέναντι της), εάν τυχόν υποχρεωνόταν ή επέλεγε η Ελλάδα την στάση (αναβολή) των πληρωμών της.

Δυστυχώς όμως, η λογική φαίνεται να έχει εγκαταλείψει εντελώς τους ευρωπαίους πολιτικούς και ειδικά τη Γερμανία, η οποία δεν καταλαβαίνει ούτε καν το συμφέρον της – παρά το ότι είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού.

Ειδικότερα, εάν τυχόν ενέκρινε την ενίσχυση των επενδύσεων στην Ελλάδα με ένα ποσόν της τάξης μόλις των 10 δις € (όσα ακριβώς δεν ενέκριναν κάποτε οι Η.Π.Α. στη Lehman Brothers, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει η μεγαλύτερη ίσως χρηματοπιστωτική κρίση στην παγκόσμια ιστορία), η Ελλάδα θα επανερχόταν σε πορεία ανάπτυξης και η κρίση χρέους της Ευρωζώνης θα ήταν πολύ πιο εύκολο να αντιμετωπισθεί.    

Εν τούτοις, δεν φαίνεται διατεθειμένη να το κάνει, συνεχίζει να μας «εκβιάζει» και προσπαθεί να επιβάλλει στην κυβέρνηση το "μνημονιακό κόμμα" της αρεσκείας της, με αθέμιτες μεθόδους – γεγονός που μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, η πρωσική Γερμανία, ερήμην των δύστυχων Πολιτών της, ακολουθεί έναν αυτοκαταστροφικό δρόμο, για μία ακόμη φορά στην πρόσφατη ιστορία της.

Βέβαια, εάν οι Έλληνες εκβιασθούν από τη συνεχιζόμενη, απίστευτη τρομοκρατία και αλλάξουν τελικά την υπερήφανη ψήφο τους, επιλέγοντας ίσως αυτούς οι οποίοι οδήγησαν την πατρίδα τους στην καταστροφή, θα είναι άξιοι της μοίρας τους - αφού κάτι τέτοιο θα σήμαινε ότι, συμφωνούν απόλυτα με τη λεηλασία, με την εξαθλίωση, καθώς επίσης με την υποδούλωση της Ελλάδας στους "βιαστές" της.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ

Απεχθανόμαστε φυσικά την (κομματοκεντρική) πολιτική, ενώ γνωρίζουμε πολύ καλά ότι, η υγιής Πολιτική είναι πάρα πολύ σημαντική για την οικονομία - πόσο μάλλον για την ελευθερία, για την ασφάλεια, για την ανεξαρτησία και για την ευημερία μίας χώρας.

Δυστυχώς όμως, στην Ελλάδα λείπει πλέον ένα κόμμα του μεσαίου, φιλελεύθερου, κοινωνικά ευαίσθητου χώρου, το οποίο να υποστηρίζει με σαφήνεια τη μικτή οικονομία (ισορροπία μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου τομέα - κοινωφελείς, στρατηγικές και μονοπωλιακές επιχειρήσεις στο κράτος, όλες οι υπόλοιπες στους ιδιώτες), τον πλήρη διαχωρισμό της νομοθετικής από την εκτελεστική εξουσία και την άμεση δημοκρατία (συμμετοχή των Πολιτών στην ψήφιση όλων των σημαντικών νόμων της χώρας τους). Θα όφειλε φυσικά παράλληλα να είναι πατριωτικό, υπερήφανο και με μία σαφή μεταναστευτική πολιτική – αφού το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης είναι ίσως μεγαλύτερο για τη χώρα μας, από το οικονομικό.

Περαιτέρω, κανένας πολιτικός χώρος δεν φαίνεται πια να ενδιαφέρεται πραγματικά για τα τεράστια προβλήματα των μικρομεσαίων εταιρειών της χώρας μας - η οποία δυστυχώς δεν διαθέτει μεγαλύτερου μεγέθους, διεθνείς επιχειρήσεις. Όσο και αν δεν υποτιμάμε καθόλου τη δεινή θέση των εργαζομένων, έχουμε την άποψη ότι, αυτοί που υποφέρουν σήμερα περισσότερο από όλους τους άλλους, είναι οι επιχειρηματίες.

Ειδικότερα, οι Ελληνικές επιχειρήσεις υποφέρουν τα πάνδεινα, τόσο από την ανυπαρξία τραπεζικής χρηματοδότησης, όσο και από την απόλυτη άρνηση των προμηθευτών τους να τους παρέχουν την παραμικρή πίστωση - παράλληλα με τα προβλήματα που τους δημιουργεί ο διεθνής διασυρμός, οι κατηγορίες για φοροδιαφυγή, η κακή εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό, οι συνεχείς γερμανικές επιθέσεις και τόσα άλλα.

Εκτός αυτού, όλοι όσοι επιχειρηματίες οδηγούνται στη χρεοκοπία (κυρίως λόγω της ύφεσης, καθώς επίσης αυτών που αναφέραμε παραπάνω), δεν χάνουν απλά τα εισοδήματα τους, όπως οι εργαζόμενοι, αλλά είναι αντιμέτωποι με την απόλυτη ηθική και οικονομική καταστροφή - με τις (δίκαιες) καταγγελίες του απλήρωτου προσωπικού τους, με τα χρέη απέναντι στους προμηθευτές τους, με τις οφειλές τους στο δημόσιο, με τα χρέη τους στα ταμεία κοκ.

Η κατάσταση τους είναι λοιπόν κατά πολύ χειρότερη από αυτήν των εργαζομένων, ενώ δεν έχουν καμία ουσιαστική στήριξη από κανέναν - με αποτελέσματα πολύ οδυνηρά για το μέλλον της χώρας μας.  

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, εντός ή εκτός του ευρώ, πρέπει να επιλύσουμε μόνοι μας, το συντομότερο δυνατόν, όλα τα μεγάλα διαρθρωτικά προβλήματα της οικονομίας μας – να τακτοποιήσουμε «τα του οίκου μας» δηλαδή όπως, για παράδειγμα, τη διαφθορά, τη διαπλοκή, τη γραφειοκρατία, την προχειρότητα, την έλλειψη σταθερού επιχειρηματικού πλαισίου, τη μειωμένη παραγωγικότητα κλπ. Επίσης να ισοσκελίσουμε γρήγορα τον προϋπολογισμό μας και να πάψουμε άμεσα να δανειζόμαστε – επειδή ο δανεισμός (οι «δόσεις»), είναι το μεγαλύτερο όπλο των τοκογλύφων.

Στα πλαίσια αυτά ακόμη και η εσωτερική υποτίμηση, σε βάθος χρόνου όμως, έτσι ώστε να εξομαλύνονται ανάλογα όλες οι υπόλοιπες «τιμές» (ενοίκια, κόστος ζωής κλπ.), δεν θα ήταν λανθασμένη – αρκεί βέβαια να προηγούταν η εγκατάσταση ενός Κράτους Δικαίου, το οποίο θα φρόντιζε τόσο για την απονομή δικαιοσύνης, όσο και για τη δίκαιη κατανομή των βαρών, σε όλους τους Πολίτες.

Εάν λοιπόν «κάνουμε ορθολογικά τη δουλειά μας», ότι και να συμβεί, εντός ή εκτός της Ευρωζώνης, με λιγότερες ή με περισσότερες δυσκολίες και αντιξοότητες, η Ελλάδα τελικά θα τα καταφέρει – επειδή έχει όλες τις προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο (δημόσιο και ιδιωτικό πλούτο, ομορφιά, ιστορία, πολιτισμό, ικανότητες, μορφωμένο εργατικό δυναμικό, κοινωνική συνοχή κλπ.), ενώ οι Πολίτες της έχουν πλέον αφυπνισθεί, ξέρουν πως να επιβιώνουν και αρχίζουν να δραστηριοποιούνται προς τη σωστή κατεύθυνση.

Κλείνοντας οφείλουμε να τονίσουμε σχετικά με το ευρώ ότι, δεν πρόκειται απλά για ένα μέσο συναλλαγών – αλλά για την Ενωμένη Ευρώπη, για τη Δημοκρατία, για την Ειρήνη και για την ευημερία μίας ολόκληρης ηπείρου η οποία, καλώς ή κακώς, έχει συνδέσει το μέλλον της με το κοινό νόμισμα.    


ΥΓ: Σύμφωνα με πρόσφατη αναφορά του Reuters, η επίθεση εναντίον των τραπεζών (bank run) έχει μεταφερθεί από την Ελλάδα και την Ισπανία, στο Βέλγιο, στη Γαλλία και στην Ιταλία. Η εκροή καταθέσεων, η οποία αποτελεί τον προάγγελο του bank run, ήταν το περασμένο έτος (2011) ύψους 120 δις € στο Βέλγιο, 90 δις € στη Γαλλία και 30 δις € στην Ιταλία.

Περαιτέρω, όπως φαίνεται η διαφθορά και η «αναλγησία» της Πολιτικής δεν είναι σε καμία περίπτωση ελληνικό «προνόμιο». Με βάση όλα όσα διαδραματίζονται στην Ισπανία, σε σχέση με την τεράστια κρίση των τραπεζών που έχει ξεσπάσει (επί πλέον αυτής των δήμων και των ακινήτων, παράλληλα με την έκρηξη της ανεργίας), η κυβέρνηση προσπαθεί κρυφά να κοινωνικοποιήσει τις ζημίες των χρεοκοπημένων τραπεζών της χώρας, να επιβαρύνει δηλαδή τους Πολίτες της με αυτές, χρησιμοποιώντας το εξής εγκληματικό τέχνασμα (εν πρώτοις όσον αφορά την Bankia):

Για να τις ανακεφαλαιοποιήσει, εκδίδει ομόλογα του δημοσίου, τα οποία προσφέρει στις χρεοκοπημένες τράπεζες, έναντι απόκτησης μετοχών τους (κρατικοποίηση), χωρίς να επιβαρύνει το χρέος της – όπως θα έπρεπε, εάν ακολουθούσε τον πλέον ορθολογικό δρόμο. Οι ισπανικές τράπεζες τώρα χρησιμοποιούν αυτά τα ομόλογα για να δανεισθούν από την ΕΚΤ – μεταφέροντας ουσιαστικά το χρέος τους αργότερα στους Ισπανούς και, στη συνέχεια, στους Ευρωπαίους Πολίτες.

Εάν η μέθοδος αυτή διευρυνθεί, πόσο μάλλον εάν υιοθετηθεί και από άλλες χώρες (κατά το «πρότυπο» της βελγικής Dexia, η οποία «διασώθηκε» από της Γαλλία και το Βέλγιο από κοινού), τότε το τέλος του Ευρώ δεν είναι πολύ μακριά – γεγονός που θα το παρομοιάζαμε με έναν εξαιρετικά καταστροφικό «χρηματοοικονομικό σεισμό».


Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright)
Αθήνα, 29. Μαΐου 2012  
viliardos@kbanalysis.com
Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι συγγραφέας, οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.
http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2609.aspx

Ήταν προμελετημένο

  Δεν ξέρω τι είναι πιο τραγικό: να το ζεις ή να ανακαλύπτεις ξαφνικά ότι όλο αυτό είναι καλά σχεδιασμένο από πολλά χρόνια πριν, αλλά είναι εντυπωσιακό πως οι διεθνείς οργανισμοί(διάβαζε κατσαπλιάδες) και οι ντόπιοι υποτακτικοί τους  μετατρέπουν μια χώρα σε πειραματόζωο των συμφερόντων που τάχθηκαν να υπηρετούν βάσει ενός σχεδίου που εφαρμόζουν με εξαιρετική ακρίβεια.
Διαβάστε το παρακάτω άρθρο όπως το βρήκαμε στους “πειρατές του ονείρου” :

Το 1996, ο ΟΟΣΑ (Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης) δημοσιεύει στο 13ο τεύχος του επίσημου περιοδικού του, CAHIERS DE POLITIQUE ÉCONOMIQUE (στα Γαλλικά), ένα άρθρο του Κρίστιαν Μόρισον με τίτλο «Οι δυνατότητες πραγματοποίησης των διαρθρωτικών αναπροσαρμογών» (στα Αγγλικά). Πρόκειται ουσιαστικά, όπως αναφέρεται εξάλλου, για την έκθεση του Κέντρου Ανάπτυξης του ΟΟΣΑ με θέμα τα προβλήματα και τους τρόπους πολιτικής χειραγώγησης των πληθυσμών ώστε να μπορέσει μια κυβέρνηση να περάσει τα αυστηρά μέτρα λιτότητας και τις διαρθρωτικές αλλαγές, που επέβαλε κατά τη δεκαετία του 1980 η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού σε μια σειρά από «αναπτυσσόμενες» χώρες και χώρες του Τρίτου Κόσμου. Όπως θα διαπιστώσετε, πέρα από το ότι ο κυνισμός των νέων Μακιαβέλι συναγωνίζεται την επιστημοσύνη τους, αυτά που ζούμε σήμερα εδώ δεν προέκυψαν στην τύχη. Κι αν το γνωρίζουμε ήδη, οπωσδήποτε έχει άλλη βαρύτητα να το ακούμε, απερίφραστα ομολογημένο, από τα πλέον αρμόδια στόματα.

Ακολουθεί το άρθρο του Κρίστιαν Μόρισον που διάβαζαν οι εθνικοί πολιτικοί star μας.

– «Οι πολιτικές οικονομικής σταθεροποίησης και διαρθρωτικών αλλαγών μπορεί να προκαλέσουν κοινωνικές ταραχές,

ακόμα και να θέσουν σε κίνδυνο την ομαλότητα των χωρών. Στο παρόν Τετράδιο οικονομικής πολιτικής αναλύονται οι πολιτικές συνέπειες αυτών των προγραμμάτων. Όπως προέκυψε από τη συστηματική μελέτη πέντε χωρών και δυο σημαντικών αντιπροσωπευτικών δειγμάτων στη λατινική Αμερική και την Αφρική, το πολιτικό κόστος σε απεργίες, διαδηλώσεις και εξεγέρσεις διαφέρει ανάλογα με τα μέτρα που ελήφθησαν. Πράγματι, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η επείγουσα κατάσταση που δημιουργήθηκε από τις χρηματοπιστωτικές κρίσεις στις αναπτυσσόμενες χώρες, κρίθηκε ότι μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί με την αποκατάσταση των μακρο-οικονομικών ισορροπιών. Έτσι, οι διαρθρωτικές αναπροσαρμογές περιορίστηκαν σ’ ένα πρόγραμμα σταθερότητας με μοναδικό κριτήριο την ταχύτερη δυνατή μείωση του δημόσιου ελλείμματος. Πολύ σύντομα όμως συνειδητοποιήσαμε πως η σταθεροποίηση δεν είναι αυτοσκοπός. […]

– Πράγματι, όπου τέθηκε θέμα διαρθρωτικών αλλαγών, οι διεθνείς οργανισμοί [ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, κ.λπ.] απαίτησαν δραστική μείωση των βασικών δημόσιων δαπανών. Αυτό έκανε αντιδημοφιλείς τις κυβερνήσεις, οι οποίες, σε περίπτωση ταραχών, κατέφυγαν στην καταστολή πολλαπλασιάζοντας το πολιτικό κόστος. […] Η εφαρμογή προγραμμάτων διαρθρωτικών αλλαγών σε δεκάδες χώρες κατά τη δεκαετία του 1980 έδειξε, ότι είχαμε παραμελήσει την πολιτική διάσταση του ζητήματος. Πιεζόμενες από απεργίες, διαδηλώσεις, ακόμα κι εξεγέρσεις, πολλές κυβερνήσεις αναγκάστηκαν να διακόψουν ή να περικόψουν σημαντικά τα προγράμματα αυτά. Έτσι αναγκαστήκαμε να αναγνωρίσουμε, ότι η οικονομική επιτυχία της διαρθρωτικής αναπροσαρμογής εξαρτάται από τη δυνατότητα πολιτικής πραγματοποίησής της. […]

[2] Ως εργαλείο, το κράτος χρησιμοποιεί την καταστολή

– Ένα βασικό συμπέρασμα είναι ότι, σύμφωνα με στατιστικές που στηρίζονται στη μελέτη δεκάδων χωρών επί μια δεκαετία, το πολιτικό κόστος διαφοροποιείται ανάλογα με τα μέτρα. Πρόκεται για ένα πολύ σημαντικό συμπέρασμα, διότι σημαίνει πως μπορεί μέσα από τη μελέτη των μέτρων και των αντιδράσεων να εκπονηθεί ένα βέλτιστο πολιτικό πρόγραμμα, δηλαδή ένα πρόγραμμα που θα ελαχιστοποιεί τους κινδύνους. […]

– Τα μέτρα που προκαλούν τις περισσότερες διαδηλώσεις, είναι εκείνα που πλήττουν ολόκληρο τον πληθυσμό και έχουν σαν αποτέλεσμα την άνοδο των τιμών, ο,τιδήποτε κι αν την προκαλεί (περικοπές επιδομάτων, αύξηση των έμμεσων φόρων ή υποτίμηση). Έτσι, στη Ζάμπια ο διπλασιασμός της τιμής του αλευριού και του καλαμποκιού το Δεκέμβριο του 1984, εξαιτίας της περικοπής επιδομάτων, προκάλεσε κύμα ταραχών η καταστολή των οποίων καταμέτρησε 15 νεκρούς. Παρόμοια, όταν το 1988 η κυβέρνηση της Νιγηρίας αύξησε την τιμή του πετρελαίου, το οποίο αγόραζαν κυρίως τα φτωχά νοικοκυριά, είχαμε ταραχές με 6 νεκρούς διαδηλωτές. […]

– Άλλα μέτρα όμως, όπως οι περικοπές των δημόσιων επενδύσεων, ή των λειτουργικών εξόδων (εκτός των μισθών), δεν προκαλούν σοβαρή αναταραχή. […] Οι περικοπές στις δημόσιες επενδύσεις πλήττουν κυρίως τον τομέα της οικοδομής, που μαστίζεται τότε από πτωχεύσεις και απολύσεις. Όμως αυτός ο τομέας αποτελείται κυρίως από μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, που δεν έχουν μεγάλο πολιτικό βάρος. […] Από την άλλη, οι περικοπές στα λειτουργικά έξοδα του κράτους πλήττουν τους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά οι κυβερνήσεις μπορούν να πάρουν την κοινή γνώμη με το μέρος τους αν κινηθούν ευέλικτα παρουσιάζοντας, με τη βοήθεια του Τύπου, αυτά τα μέτρα σαν μέτρα ισονομίας με το επιχείρημα, ότι εφόσον ζητούνται θυσίες από όλο το λαό, οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν γίνεται ν’ αποτελούν εξαίρεση. […]

– Το βέβαιο είναι ότι μια κυβέρνηση δεν μπορεί να εφαρμόσει το πρόγραμμα σταθερότητας ενάντια στη θέληση ολόκληρης της κοινής γνώμης.Ένα πρόγραμμα που θα έπληττε εξίσου όλες τις κοινωνικές ομάδες, αποδείχτηκε πολύ πιο δύσκολο να εφαρμοστεί από ένα πρόγραμμα που κάνει διακρίσεις σε βάρος κάποιων κοινωνικών ομάδων ευνοώντας ορισμένες άλλες.Πρέπει λοιπόν η αρμόδια κυβέρνηση να φροντίσει ώστε να πάρει με το μέρος της ένα μέρος του κόσμου, στην ανάγκη φορτώνοντας δυσανάλογα και με πολύ βαριά μέτρα ορισμένες κοινωνικές ομάδες. […]

– Η απελευθέρωση των εισαγωγών και το άνοιγμα των επαγγελμάτων − ένα μέτρο στο οποίο επιμένει πάντοτε η Παγκόσμια Τράπεζα − προκαλεί αντίθετες αντιδράσεις, από τις οποίες η κυβέρνηση μπορεί να επωφεληθεί. […] Μπορεί για παράδειγμα να καταργήσει τους δασμούς σε πρώτες ύλες που αγοράζουν όλες οι επιχειρήσεις, ή σε βασικά προϊόντα που δύσκολα μπορούν να προμηθευτούν οι μικρές επιχειρήσεις. Με αυτό τον τρόπο μπορεί να δημιουργήσει γρήγορα συμμάχους, που θα στηρίξουν την πολιτική της απελευθέρωσης και του ανοίγματος. […]

– Η κυβέρνηση που καλείται να εφαρμόσει αναδιαρθρωτικά προγάμματα, είναι υποχρεωμένη να πάρει αντιλαϊκά μέτρα. […] Καλώντας σε βοήθεια το ΔΝΤ, μπορεί να επωφεληθεί και σε πολιτικό επίπεδο γιατί θα μπορεί να απαντάει σε όσους αντιδρούν, ότι τα μέτρα προβλέπονται από τη συμφωνία που επέβαλε το ΔΝΤ και είναι υποχρεωμένη να τα πάρει θέλοντας και μη. […]

– Καλό είναι τα μέτρα να λαμβάνονται πριν ξεσπάσει κρίση. Υπάρχουν όμως τρόπο αντιμετώπισης του πολιτικού κόστους ακόμη κι αν τα μέτρα λαμβάνονται αφού ξεσπάσει η κρίση. […] 

–Εάν η κυβέρνηση εκλεγεί λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση, έχει μπροστά της μια μικρή χρονική περίοδο (4 με 6 μήνες) κατά την οποία η κοινή γνώμη εξακολουθεί να την στηρίζει και κατά την οποία μπορεί να ρίχνει την ευθύνη για τα αντιλαϊκά μέτρα στους προκατόχους της. Σε αυτό το διάστημα, οι συντεχνίες χάνουν προσωρινά τη δύναμή τους και τότε η κυβέρνηση πρέπει να σπεύσει να στρέψει την κοινή γνώμη εναντίον τους. Έπειτα από αυτή την περίοδο χάριτος τα πράγματα δυσκολεύουν τρομερά. Η νέα κυβέρνηση θεωρείται ολοένα και περισσότερο μόνη υπεύθυνη για την κατάσταση κι έτσι αναγκάζεται ν’ αναλάβει αυτή το σύνολο του πολιτικού κόστους της αναδιάρθωσης. […]

– Από την πρώτη λοιπόν στιγμή που θ’ ανέβει στην εξουσία, πρέπει να σταματήσει την αισιόδοξη ρητορική και να επιμείνει, ακόμα και υπερβάλλοντας, για τη σοβαρότητα των οικονομικών ανισορροπιών, να υπογραμμίζει τις ευθύνες των προκατόχων της και το ρόλο εξωγενών δυσμενών παραγόντων. […]

– Από τους κινδύνους που θα παρουσιαστούν, αυτός των απεργιών είναι ο μικρότερος. Οι απεργίες κινητοποιούν κατά βάση τους μισθωτούς του μοντέρνου τομέα και όχι τις πιο φτωχές κοινωνικές τάξεις. Με τις κατάλληλες παραχωρήσεις, η κυβέρνηση μπορεί να τις τελειώσει.[…] Παρολαυτά οι απεργίες μπορεί να ευνοήσουν το ξέσπασμα διαδηλώσεων. Ειδικά οι απεργίες των εκπαιδευτικών, αν και καθεαυτές δεν αποτελούν πρόβλημα για τις κυβερνήσεις, γίνονται έμμεσα επικίνδυνες επειδή απελευθερώνουν μια ανεξέλεγκτη μάζα μαθητικής και φοιτητικής νεολαίας, η οποία μπορεί να κατέβει σε διαδηλώσεις και σε αυτή την περίπτωση η καταστολή μπορεί εύκολα να έχει δραματικές συνέπειες.

– […] Οι περικοπές στο στενό και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, ένα από τα κυριότερα μέτρα των προγραμμάτων σταθεροποίησης, δεν είναι τόσο επικίνδυνες πολιτικά όσο η άνοδος των τιμών στα είδη κατανάλωσης. Προκαλούν απεργίες μάλλον παρά διαδηλώσεις, πλήττουν περισσότερο τις μεσαίες τάξεις παρά τα φτωχότερα στρώματα και σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση μπορεί να αποτανθεί στον πραγματισμό των δημοσίων υπαλλήλων. Μπορεί για παράδειγμα να τους εξηγήσει, ότι εφόσον το ΔΝΤ επιβάλλει περικοπές κατά 20% στο δημόσιο, το μόνο που απομένει είναι είτε να μειωθούν οι μισθοί, είτε να γίνουν απολύσεις, και η ίδια προτιμάει να κάνει το πρώτο προς όφελος του συνόλου των υπαλλήλων. Η εμπειρία μας από τις περισσότερες αφρικανικές κυβερνήσεις δείχνει, πως αυτό το επιχείρημα εισακούγεται. […]

– Μια από τις βασικές περικοπές αφορά στα λειτουργικά έξοδα των σχολείων και των πανεπιστημίων. Είναι πολύ προτιμότερη επιλογή από μια δραστική μείωση του αριθμού των μαθητών και των σπουδαστών. Οι οικογένειες θα αντιδράσουν βίαια στο ενδεχόμενο να αποκλειστούν τα παιδιά τους από την εκπαίδευση. Δεν θα αντιδράσουν όμως σε μια σταδιακή υποβάθμιση της ποιότητας της εκπαίδευσης. Έτσι σιγά-σιγά θα δεχτούν να πληρώνουν κάποιο ποσόν για να σπουδάζουν τα παιδιά, ή να περικοπεί κάποια εκπαιδευτική δραστηριότητα. Αυτή η υποβάθμιση όμως πρέπει να γίνει βήμα προς βήμα, σε ένα σχολείο αρχικά και όχι στο γειτονικό σχολείο, ώστε να αποφευχθεί μια γενικευμένη αντίδραση του πληθυσμού. […]

– Τίποτα δεν είναι πιο επικίνδυνο πολιτικά από τη λήψη συνολικών μέτρων για την αντιμετώπιση ενός μακρο-οικονομικού προβλήματος. Αν λοιπόν θέλουμε να μειώσουμε τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, πρέπει να τους μειώσουμε πρώτα σε έναν ορισμένο τομέα, να ψαλλιδίσουμε την ονομαστική αξία τους σε έναν άλλο κι ακόμα και ν’ αυξήσουμε τους μισθούς σε κάποιον τομέα που είναι κρίσιμος από πολιτική άποψη. Το ίδιο και με τα επιδόματα. Δεν τα κόβουμε όλα μαζί. Πρέπει να φροντίζουμε απεριόριστα τις λεπτομέρειες: αν π.χ. τα φτωχά νοικοκυριά καταναλώνουν μόνο τη ζάχαρη σε μορφή σκόνης, μπορούμε ν’ αυξήσουμε την τιμή της ζάχαρης σε κύβους. […]

– Σημαντικό είναι το συμπέρασμα που λέει, ότι μια κυβέρνηση αποτυχαίνει για δυο λόγους: είτε επειδή εμπιστεύεται την υλοποίηση του προγράμματος σταθεροποίησης και διαρθρωτικών αλλαγών σε τεχνοκράτες, που παραμελούν το πολιτικό κόστος∙ είτε επειδή την εμπιστεύεται αποκλειστικά στους αρμόδιους πολιτικούς, που ενδιαφέρονται για το στενό πολιτικό κόστος. […]

– Για να έχει μια κυβέρνηση το περιθώριο ώστε να κάνει τους πολιτικούς ελιγμούς που απαιτεί ένα πρόγραμμα αναδιάρθρωσης, πρέπει να στηρίζεται από ένα ή δυο μεγάλα κόμματα και όχι από μια συμμαχία μικρών κομμάτων. Γι’ αυτό χρειάζεται ένα κατάλληλο εκλογικό σύστημα, με πολλές μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Άλλα μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση ενίσχυσης της εκτελεστικής εξουσίας είναι αυτά που νομοθετηθούν προσωρινές ειδικές εξουσίες, ή τον εκ των υστέρων έλεγχο από τη δικαστική εξουσία ώστε να μην μπορούν οι δικαστές να ελέγχουν εκ των προτέρων την εφαρμογή ενός προγράμματος. Το δημοψήφισμα είναι ένα αποτελεσματικό όπλο στα χέρια μιας κυβέρνησης όταν έχει αυτή την πρωτοβουλία των κινήσεων. Μπορεί να καταφεύγει σε δημοψήφισμα, ώστε να εγκριθεί ένα συγκεκριμένο μέτρο της και να θέσει εκτός μάχης μια συμμαχία αντιφρονούντων. Επιπλέον, όταν κάποια μέτρα προκαλέσουν ένα αυξανόμενο κύμα ταραχών και καταστολής, τότε η προκήρυξη δημοψηφίσματος μπορεί να ηρεμήσει το πολιτικό παιχνίδι και να βοηθήσει στην αποκατάσταση της τάξης αποφορτίζοντας την πίεση των διαδηλωτών. […]

– Εξίσου βοηθάει το μοίρασμα των ρόλων μεταξύ των διεθνών οργανισμών − οι οποίοι αναλαμβάνουν το ρόλο να υπενθυμίζουν τις σκληρές υποχρεώσεις του προγράμματος αναδιάρθρωσης − και μιας σειράς χωρών, που θα παίζουν το ρόλο χορηγών και θα παρέχουν κάποια βοήθεια όταν ορισμένα πολύ σκληρά μέτρα γίνονται πολύ επικίνδυνα.[…]»

http://pontosandaristera.wordpress.com

Λαός ο οποίος δεν γνωρίζει την Ιστορία του είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει

Του Πετρόπουλου Δ. Βασιλείου
Μεταπτυχιακού φοιτητή στο Exeter (Αγγλία)

Ο πρώην Πρωθυπουργός μας Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, «ο Επίτιμος», που μέσα σε μόλις 3 χρόνια υπερδιπλασίασε το έλλειμμα μας (το 1990-1993) έχει «παρελθόν» με οικονομικές… αναρρυθμίσεις. Το 1964αναγνώρισε το προπολεμικό χρέος στο άρτιο της αξίας του (άσχετα εάν είχαμε πτωχεύσει επίσημα δύο φορές το 1893 και το 1932). Μα καλά, θα πείτε, και τι είμαστε μπαταχζίδες, λαμόγια; Δανειστήκαμε να το πληρώσουμε!Μα το είχαμε πληρώσει σε μεγάλο βαθμό με τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο (ΔΝΤ της εποχής) που μας επιβλήθηκε. Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος (ΔΟΕ) ονομαζόταν ο έλεγχος των δημοσίων οικονομικών της Ελλάδας που επιβλήθηκε από Ευρωπαϊκές χώρες που δάνεισαν την Ελλάδα το φθινόπωρο του 1897 ενώ αυτή είχε χρεοκοπήσει τέσσερα χρόνια πριν, με στόχο την αποπληρωμή των χρεών της προς τους πιστωτές της. Τον έλεγχο εκτελούσε μια εξαμελή επιτροπή, η Διεθνής Οικονομική Επιτροπή (Commission Internationale Financière de la Grèce), με μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα από το 1897 μέχρι το 1978, για 81 χρόνια. Νόμος ΒΦΙΘ (2519) ΦΕΚ/Α/28/23.12.1898 περί συστάσεως τού Διεθνούς ‘Ελέγχου. Κατεβάστε το: εδώ

Ο ΔΟΕ (το ΔΝΤ της εποχής) ξεζούμισε την Ελλάδα και το δημόσιο της Ταμείο. Μετά μεσολάβησε ο Ά Παγκόσμιος πόλεμος, η χρεοκοπία του 1932, βέβαια είχε προηγηθεί ηΜικρασιατική καταστροφή όπου οι φίλοι και συμμαχοί μας, μας άφησαν να σφαγιαστούμε για τα ιμπεριαλιστικά τους συμφέροντα στην Μ. Ασία και Μ. Ανατολή. Μετά ακολούθησε ο Β΄Παγκόσμιος πόλεμος και η ήττα των φασιστών- ναζιστών. Η Ελλάδα ήταν η πλέον κατεστραμμένη Ευρωπαϊκή χώρα μετά το τέλος του πολέμου ύστερα από την Σοβιετική Ένωση. Η Ελλάδα λοιπόν ξεπλήρωσε και με αίμα τους διεθνείς τοκογλύφους… αλλά δεν έφτανε αυτό. Οι τοκογλύφοι ήθελαν και άλλα… Το 1964 λοιπόν ο κ. Μησοτάκης όντας Υπουργός Οικονομικών με την Κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου (βρε κοίτα συμπτώσεις) αναγνώρισε το προπολεμικό χρέος στο άρτιο της αξίας του και έδωσε και μπόνους. «Η ονομαστική αξία των χορηγηθεισών νέων ομολόγων εις τους κομιστάς προπολεμικών εσωτερικών δανείων διαπλασιάζεται, ο τόκος αυξάνεται και θεσπίζεται λαχείον. Εν συγκρίσει προς την ρύθμισιν υπό της κυβερνήσεως της ΕΡΕ, δίνονται ήδη 160% επί πλέον», θριαμβολογούσε τότε η φιλική προς τον κ. Μητσοτάκη «Ελευθερία» (16.7.1964) Την εφημερίδα μπορείτε να την διαβάσετε στον παρακάτω σύνδεσμο: εδώ

Ο κ. Μητσοτάκης το έκαμε αυτό διότι το 30% των ομολόγων της εποχής το είχαν «Ελληνικά χέρια και το Παλάτι» όπως μας ενημέρωσε ο κ. Δημήτρης Καζάκης Οικονομολόγος – Αναλυτής στο παρακάτω βίντεο στο YouTube:

Ο «Επίτιμος» των τοκογλύφων λοιπόν έκανε την ρύθμιση αυτή και έδεσε χειροπόδαρα την Ελλάδα για να έρθει το 2009-10 ο εγγονός του Γ. Παπανδρέου (παππούς του πρώην μας πρωθυπουργού) για να υπογράψει την παράδωση της χώρας – ξεπούλημα με το Μνημόνιο και την Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης όπου στο Αρ. 14 Παραγ. 5 Η Ελλάδα χάνει κάθε ασυλία λόγω άσκησης Εθνικής Κυριαρχίας.

Λαός ο οποίος δεν γνωρίζει την Ιστορία του είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει. Εσείς αγαπητοί μου, είστε διατεθειμένοι να αφήσετε να ξεπουληθεί η Ελλάδα – Πατρίδα μας στους Διεθνής Τοκογλύφους της Καπιταλιστικής Αγοράς;;

Την απάντηση θα την δώσετε στους εαυτούς σας και στα παιδιά σας!

ΤΡΑΠΕΖΟΚΡΑΤΙΑ

Εξαθλίωση? Βία? Χούντες? Ολα θα δούμε ξανά και σε πολύ χειρότερη μορφή από ότι γνώρισαν οι προηγούμενες γεννιές. Οι άθλιοι όχι μόνο των Αθηνών , οι άθλιοι της Ευρώπης, των Ην.Πολιτειών της Ασίας. ΤΡΑΠΕΖΟΚΡΑΤΙΑ λέγεται το παγκόσμιο σύστημα διακυβέρνησης. Με τις κυβερνήσεις να είναι φερέφωνά της, με τις δυνάμεις καταστολής να είναι οι υπάλληλοί τους. Με τους λαούς να είναι οι όμηροί τους.
Μαι απλή ανάλυση παρακάτω,

Από το μπλογκ του Beppe Grillohttp://www.beppegrillo.it/2011/10/bancocrazia/index.html (ελεύθερη μετάφραση)

ΤΡΑΠΕΖΟΚΡΑΤΙΑ

Μια φορά κι ένα καιρό υπήρχαν τα κοινοβούλια, οι ομοσπονδιακές και εθνικές κυβερνήσεις, οι δημόσιοι διάλογοι για το μέλλων των εθνών. Υπήρχε ακόμα και ο ΟΗΕ που δεν λειτουργούσε και πολύ, αλλά ήταν ένα ίχνος αντιπροσωπευτικού οργανισμού. Ολα αυτά είναι μια ανάμνηση, στάχτη μια δημοκρατικής εμφάνισης, σκόνη από το παρελθόν. Δεν μετράνε πια σε τίποτα. Αλλοι οργανισμοί τα ξεπέρασαν με μυστήρια λογότυπα για το κόσμο : ΠΟΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ. Η τύχη μας είναι στα χέρια τους, αλλά δεν ξέρουμε ποιος τα διευθύνει ποιος αποφασίζει για τους στόχους τους. Κανένας δεν εξέλεξε τους εκπροσώπους τους, αλλά από αυτούς εξαρτώνται οι ζωές μας.

Η ΕΚΤ, μια τράπεζα , μπορεί να στείλει, χωρίς κανείς να σοκάρεται πλέον, μια επιστοή σε μια κυβέρνηση εκλεγμένη, με την οποία θα της δίνει εντολές και θα την απειλεί με απόλυση. Ο ΠΟΕ μπορεί να αποφασίσει να γκρεμίσει το κόσμο με την ελεύθερη οικονομία, μια παρωδία τους ελεύθερου έρωτα των παιδιών των λουλουδιών, που έχουν μετατραπεί σε παιδιά των τραπεζών. Η παραγωγή μπορεί να μεταφέρεται από τις πολυεθνικές στα παιδιά στην Ινδία ή στους κινέζους εργάτες χωρίς κανένα συνδικαλιστικό δικαίωμα. Να μεταφέραι από κράτη που έχουν αυστηρότατους κανόνες για το περιβάλλον, στους οποίους οι εταρείες πρέπει να συμορφώνονται για να μην αντιμετωπίσουν το κλείσιμό τους, σε κράτη όπου όλα επιτρέπονται.

Για ποιο παγκόσμιο ανταγωνισμό μιλάμε? Ο ανταγωνισμός υπάρχει μέσα από κανόνες και δικαιώματα. Είναι πιο σωστό να μιλάμε για παγκόσμια εκμετάλλευση, για μια γενική μείωση των μισθών στις βιομηχανοποιημένες χώρες, για την απώλεια των κοινωνικών και συνδικαλιστικών κατακτήσεων, καρπό της πάλης των προηγούμενων γεννιών. Ποιος τα αποφάσισε όλα αυτά? Η ΠΟΕ! Στο όνομα ποιανού? Του ΔΝΤ που θυμίζει γύπες. Οι εκπρόσωποί του καταφθάνουν όταν ένα κράτος καταρρέει, για να προστατέψει τα διεθνή συμφέροντα. Η Ελλάδα δεν μπορεί να χρεοκοπήσει άμεσα. Αν χρεοκοπήσει, μπορεί να χρεοκοπήσουν μαζί οι γαλλικές τράπεζες που συγκρατούν το χρέος της. Πρέπει λοιπόν πρώτα να πουλήσει την εθνική της περιουσία, για να σώσει τις τράπεζες. Ο κόσμος είναι τραπεζομετρικός και για κοινωνική πολιτική δεν συζητιέται πια. Η ΕΕ έχει αντικατασταθεί από την EKT, ο ΟΗΕ από τον ΠΟΕ, οι κυβερνήσεις από το ΔΝΤ.

Οι ίδιοι οι πόλεμοι έχουν πλέον μόνο οικονομικές βλέψεις, ούτε ιδεολογικές, ούτε θρησκευτικές ούτε εδαφικές όπως είδαμε και στο πόλεμο στη Λιβύη. Οι τράπεζες χρηματοδοτούν τους πολέμους που με τη σειρά τους χρηματοδοτούν τις τράπεζες. Στο ξενοδοχείο σου ζητάνε τη πιστωτική κάρτα στη θέση της ταυτότητας. Στη γέννα σου δίνουν το ΑΦΜ, μαζί με το μερίδιο σου στο δημόσιο χρέος πριν να σου δώσουν ένα παιδίατρο. Οι πολιτικοί είναι υπηρέτες των τραπεζιτών κι εμείς πληρώνουμε το λογαριασμό.

http://vasiliskos2.blogspot.com

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε η Ουγγαρία !

Αδύνατον να χωνέψουν οι Ευρωπαίοι το ηχηρό πολιτικό χαστούκι που έφαγαν η Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. από τη νεοεκλεγείσα δεξιά κυβέρνηση της Ουγγαρίας, η οποία αρνήθηκε επιδεικτικά να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις τους, προκειμένου να τους χορηγήσουν ένα δάνειο δηλώνοντας ότι δεν έχει καμία πρόθεση να επιβάλει πρόσθετα μέτρα λιτότητας στον ουγγρικό λαό επειδή έτσι θέλουν οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί. «Πραγματικό χλευασμό επιφύλαξε η ουγγρική κυβέρνηση στο Δ.Ν.Τ. και στην Ε.Ε. που έστειλαν αντιπροσωπείες τους για να εκτιμήσουν το πρόγραμμα βοήθειας στην Ουγγαρία», έγραψε η γαλλική «Λιμπερασιόν».

Η επίσης γαλλική «Μοντ» δείχνει εξίσου σοκαρισμένη....
με τη στάση τόσο του Ούγγρου πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν όσο και των στελεχών της κυβέρνησής του απέναντι στη συμφωνία υποτέλειας της Ουγγαρίας προς το Δ.Ν.Τ. και την Ε.Ε. που είχε υπογράψει η προηγούμενη, σοσιαλιστική και εκεί, ουγγρική κυβέρνηση, η οποία συνετρίβη στις εκλογές το Μάιο, για να πάρει δάνειο 20 δισ. ευρώ.

«Η νέα ομάδα που βρίσκεται στην εξουσία στη Βουδαπέστη φαίνεται να θέλει να απαλλαγεί από τους όρους του δανείου. Αυτό είναι επικίνδυνο» γράφει η «Μοντ» και συνεχίζει: «Τα πάντα εξελίσσονται σαν να προτίθεται ο Βίκτορ Όρμπαν, ο νέος πρωθυπουργός, να αναιρέσει το λόγο που έχει δοθεί στην Ε.Ε. και στο Δ.Ν.Τ. Ο Όρμπαν επιδεικνύει ανοιχτά μια προκλητική και προσβλητική αναίδεια απέναντι στους πιστωτές του»!

Με ιερή αγανάκτηση η «Μοντ» πληροφορεί τους αναγνώστες της ότι ο νέος Ούγγρος πρωθυπουργός «προκαλεί την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ.». Απουσίαζε από τη Βουδαπέστη όταν μετέβη εκεί ειδική αντιπροσωπεία του Δ.Ν.Τ. γιατί προτίμησε να πάει στη Νότια Αφρική προκειμένου να παρακολουθήσει τον... τελικό του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου! «Η αντιπροσωπεία του Δ.Ν.Τ. δεν κατόρθωσε να πάρει από τους Ούγγρους στοιχεία και καθαρές απαντήσεις και έτσι επέστρεψε στην Ουάσιγκτον με άδεια χέρια» υπογραμμίζει θιγμένη η «Μοντ», προχωρώντας στη διαπίστωση ότι η κυβέρνηση της Ουγγαρίας «δεν σκοτίζεται καθόλου για τις απαιτήσεις της Ε.Ε. ή των διεθνών οργανισμών!».

ΔΙΕΘΝΗΣ ΘΑΥΜΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΛΜΗ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΤΟΥΣ

Η άρνηση της δεξιάς ουγγρικής κυβέρνησης να συνεχίσει την πολιτική εθνικής υποτέλειας των σοσιαλιστών προκατόχων της, προκάλεσε φυσικά αντιδράσεις από τους θιγόμενους Ευρωπαίους, γέννησε όμως και αισθήματα μόλις συγκαλυπτόμενου θαυμασμού σε διεθνές επίπεδο.

«Προκαλώντας τους πιστωτές της, η Ουγγαρία αρνείται περαιτέρω σφίξιμο του ζωναριού», έγραψαν π.χ. στους τίτλους σχετικής ανάλυσής τους οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης» και υπογράμμιζαν: «Η προκλητική στάση... αποτυπώνει την κόπωση και την αντίσταση που απειλεί να προκαλέσει σε όλη την Ευρώπη η συνεχιζόμενη ώθηση για δημοσιονομική ορθότητα».

Ο Ούγγρος υπουργός Οικονομικών Σκιέργκι Μάτολσι ήταν σαφέστατος, όταν εμφανίστηκε στην τηλεόραση αναφορικά με τη γραμμή της κυβέρνησης Όρμπεν απέναντι στο «μνημόνιο» που είχαν υπογράψει οι Ούγγροι σοσιαλιστές:
«Αυτό το κληρονομήσαμε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις και θα θέλαμε να καταργήσουμε τις ατυχείς συνέπειες αυτών των βημάτων. Είπαμε στους εταίρους μας ότι δεν εξετάζουμε σε καμία περίπτωση τη λήψη πρόσθετων μέτρων λιτότητας», διακήρυξε χωρίς περιστροφές.

«Σπανίως μια ουγγρική κυβέρνηση ρίχτηκε στη δουλειά με τόση ορμή. Αυτό ήταν επειγόντως αναγκαίο γιατί έχει καθορίσει ως σκοπό της την υπέρβαση της απελπισίας και της έλλειψης αυτοπεποίθησης που άφησαν στον ουγγρικό πληθυσμό οκτώ χρόνια σοσιαλιστικής κυριαρχίας» ομολογεί και η γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτ Αλγκεμάινε» και προσθέτει: «Η ομάδα του Όρμπεν θέλει εξαιτίας αυτού του λόγου να προωθήσει την "εθνική συνοχή"».

ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΛΙΤΟΤΗΤΑ, ΦΟΡΟΣ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ!

Το χειρότερο από όλα όμως για την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. δεν ήταν η άρνηση των απαιτήσεών τους εκ μέρους της ουγγρικής κυβέρνησης ούτε η εθνικά υπερήφανη στάση του πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν μέσω της επιδεικτικής περιφρόνησης των εκπροσώπων τους. Ήταν το ότι η Βουδαπέστη τόλμησε να θίξει τα... «Άγια των Αγίων» της Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ.: τις τράπεζες!

Για το 2010, η ουγγρική κυβέρνηση έχει να επιτελέσει ένα πανεύκολο έργο σε ό,τι αφορά στις υποχρεώσεις της έναντι των δανειστών της: να μειώσει το έλλειμμα του προϋπολογισμού από 4% του ΑΕΠ που ήταν το 2009 σε... 3,8% του ΑΕΠ το 2010. Τίποτα δηλαδή.

Παρόλα αυτά, οι δυνάστες της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. απαιτούν από την ουγγρική κυβέρνηση να περικόψει τις ήδη γλίσχρες συντάξεις, να μεταρρυθμίσει επί τα χείρω το εθνικό σύστημα υγείας περικόπτοντας μισθούς και θέσεις γιατρών και νοσοκόμων και μειώνοντας τα κρατικά κονδύλια για την υγεία, να κλείσει τεράστιες ζημιογόνες κρατικές επιχειρήσεις απολύοντας εκατοντάδες χιλιάδες Ούγγρων.

Απαιτούνται περικοπές τουλάχιστον ενός δισ. ευρώ για να μπορέσετε να μειώσετε το έλλειμμα φέτος σε 3,8% και του χρόνου σε 3% είπαν οι εμπειρογνώμονες της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. στους Ούγγρους.

Άρα, απαιτούνται πρόσθετα μέτρα λιτότητας, διαπίστωσαν εμβριθώς. Εκεί τους έκανε ρολάνς και τους τρέλανε η ουγγρική κυβέρνηση! Ένα δισ. πρόσθετα έσοδα σε δύο χρόνια θέλατε;» τους απάντησαν.

«Εμείς θα μαζέψουμε περισσότερα. Όχι όμως με νέα λιτότητα για τον κοσμάκη. Απλούστατα, θα φορολογήσουμε τις τράπεζες!».

ΤΑ ΠΑΡΑΣΙΤΑ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ

Αμ' έπος αμ' έργον! Η κυβέρνηση Όρμπαν ανακοίνωσε έκτακτη εισφορά για τρία χρόνια των τραπεζών, ύψους 0,45% όχι όμως επί των κερδών, αφού φυσικά όλες θα φρόντιζαν να εμφανίσουν ζημιές, αλλά επί των ακαθάριστων εσόδων! Έριξε και μια έκτακτη φορολογία 5,2% στο ύψος των συναφθέντων συμβολαίων των ασφαλιστικών εταιριών και μια έκτακτη φορολογία μέχρι 6% στις χρηματιστηριακές εταιρίες και σε όλες τις υπόλοιπες χρηματοπιστωτικές δραστηριότητες!

Κόντεψαν να πάνε από εγκεφαλικό όλοι μαζί - η Ε.Ε., το Δ.Ν.Τ., οι τραπεζίτες και όλα τα παράσιτα και τα «λαμόγια» του χρηματοπιστωτικού συστήματος! Μέχρι τις 10 Σεπτεμβρίου, πρέπει να πληρώσουν την πρώτη δόση, μέχρι τις 10 Δεκεμβρίου τη δεύτερη - με βάση τα έσοδα του 2009, τα οποία έχουν ήδη δηλώσει.

Περιχαρής ο υπουργός Οικονομικών της Ουγγαρίας έκανε δημοσίως τους λογαριασμούς του: οι τράπεζες θα «σκάσουν» 450 εκατομμύρια, οι ασφάλειες άλλα 135 και οι υπόλοιπες χρηματοπιστωτικές εταιρίες ακόμη 110 εκατομμύρια - να 'τα τα 700 εκατομμύρια ευρώ αμέσως - αμέσως μόνο για φέτος!

«Γνωρίζουμε ότι αυτή είναι μια σημαντική έκτακτη επιβάρυνση, αλλά γνωρίζουμε επίσης ότι με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να πετύχουμε τον στόχο του ελλείμματος τους 3,8%» δήλωσε σαρκαστικά στην τηλεόραση ο Γκιέργκι Μάτολσι, ο Ούγγρος υπουργός Οικονομικών.

Με τα χρήματα αυτά όχι μόνο θα μειώσουμε το έλλειμμα στο 3,8% αλλά και θα δώσουμε κίνητρα για ανάπτυξη της οικονομίας, πρόσθεσε. Θα μειώσουμε στο μισό - δηλαδή στο 10% - τον συντελεστή φορολόγησης όλων των επιχειρήσεων που έχουν μικτά κέρδη μέχρι 1,8 εκατομμύρια ευρώ, ένα μέτρο που αφορά 250.000 επιχειρήσεις μικρές και μεσαίες, οι οποίες αποτελούν τα τρία τέταρτα του συνόλου των ουγγρικών επιχειρήσεων.

Επίσης, με τα λεφτά που θα πάρει η ουγγρική κυβέρνηση από τις τράπεζες, θα μπορέσει να μειώσει τον συντελεστή φορολογικού εισοδήματος φυσικών προσώπων στο ενιαίο ύψος του 16%, καλύπτοντας τις απώλειες φορολογικών εσόδων με ένα τμήμα των χρημάτων των τραπεζών!

«ΑΡΚΕΤΑ ΜΑΣ "ΓΔΑΡΑΤΕ" ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ, ΤΩΡΑ ΠΛΗΡΩΣΤΕ!»

Πανικός επικράτησε στους κύκλους της Ε.Ε. Η Κομισιόν έσπευσε να προσάψει στην ουγγρική κυβέρνηση ότι... δεν εκτίμησε σωστά τις επιπτώσεις αυτής της έκτακτης φορολογίας στις τράπεζες, η οποία «ενδέχεται να έχει αρνητικές συνέπειες στην οικονομική ανάπτυξη» και να «αποθαρρύνει τους ξένους επενδυτές».

Ανοησίες και προσχήματα. Ο πραγματικός λόγος που πανικόβαλε την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. ήταν μήπως αυτή η εθνικά επωφελής ουγγρική στάση βρει μιμητές και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και δημιουργήσει «σχολή» παρακινώντας και άλλες κυβερνήσεις κρατών - μελών των «27» να φορολογούν τις τράπεζες αντί να υποβάλλουν τους λαούς τους σε εξοντωτικά μέτρα λιτότητας.

«Η Ουγγαρία θα γίνει η πρώτη χώρα στην Ευρώπη με μια αντίστοιχη απόφαση τέτοιων διαστάσεων» έγραψε η γερμανική «Φράνκφουρτ Αλγκεμάινε» την παραμονή της ψήφισης του νόμου για την έκτακτη φορολόγηση των τραπεζών από το ουγγρικό κοινοβούλιο, η οποία έλαβε ήδη χώρα από την περασμένη εβδομάδα.

Υπάρχει όμως ένα ακόμη «μυστικό» όπου καθιστά πραγματικά εξαιρετική αυτή την απόφαση της ουγγρικής κυβέρνησης.

Το 80% του ουγγρικού τραπεζικού συστήματος ελέγχεται από... ξένες τράπεζες - πρωτίστως αυστριακές και γερμανικές, αλλά και άλλες ευρωπαϊκές!

Πρακτικά, λοιπόν, από τα 700 εκατομμύρια ευρώ ένα τεράστιο τμήμα θα το πληρώσουν όχι οι Ούγγροι τραπεζίτες και παράγοντες του χρηματοπιστωτικού συστήματος, αλλά οι... Ευρωπαίοι!

Όσον αφορά δε στην έλλειψη ρευστότητας που ενδέχεται να παρουσιάσουν κάποιες τράπεζες στην Ουγγαρία εξαιτίας της έκτακτης φορολογίας, αυτή θα καλυφθεί μέσω προσφυγής στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, οπότε πάλι οι Ευρωπαίοι θα πληρώσουν!

Ομολογουμένως διπλά αριστουργηματική η κίνηση της ουγγρικής κυβέρνησης...

ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΞΗΛΩΜΑ ΤΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ

Η Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ., πέρα από τις φραστικές διαμαρτυρίες, προσπάθησαν να υπονομεύσουν και στην πράξη την πολιτική της δεξιάς ουγγρικής κυβέρνησης. Κύριο όργανό τους ο διοικητής της Τράπεζας της Ουγγαρίας.

Η κυβέρνηση απαιτούσε να μειώσει τα επιτόκια χορηγήσεων, ώστε να διοχετευθούν χρήματα στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και στους χρεωμένους καταναλωτές και νοικοκυριά για να μπορέσουν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους και να κινηθεί η οικονομία. Αυτός όμως αρνείται πεισματικά, με πρόσχημα τον κίνδυνο... πληθωρισμού. Αρνείται επίσης να σηκωθεί να φύγει, παρόλο που η κυβέρνηση ακόμη και με δηλώσεις του ίδιου του πρωθυπουργού εκφράζει την παντελή έλλειψη εμπιστοσύνης της προς το πρόσωπό του και τον καλεί δημοσίως να παραιτηθεί.


Η κυβέρνηση Όρμπαν αποφάσισε λοιπόν να τον χτυπήσει εκεί που πονούν όλα τα «λαμόγια» του φυράματος αυτού: στην τσέπη! Του περιέκοψε τον μισθό κατά... 75% από 30.000 ευρώ το μήνα (ποσό αστρονομικό για την Ουγγαρία) του τον έκανε 7.500 ευρώ. Ξεσηκώθηκε αμέσως αυτή τη φορά η... Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία δεν αντέχει να βλέπει τραπεζίτες να υφίστανται τέτοια «μαρτύρια» και κατάγγειλε την ουγγρική κυβέρνηση για «καταχρηστικά μέτρα».

Μέσα σε ένα γενικό κλίμα κατάληψης ολόκληρου του κρατικού μηχανισμού από τη Δεξιά και μάλιστα εξ εφόδου με σαφώς αντιδημοκρατικές μεθόδους, η κυβέρνηση Όρμπαν ξηλώνει με αστραπιαία ταχύτητα και τους μηχανισμούς των «Κουίσλινγκ» που υπηρετούν την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ.

Ήδη «αποκεφαλίστηκαν» οι άνθρωποι που είχαν τοποθετηθεί επικεφαλής της Ουγγρικής Υπηρεσίας Ανάπτυξης που διαχειρίζεται τα κονδύλια της Ε.Ε., της Ουγγρικής Τράπεζας Ανάπτυξης, της Γενικής Διεύθυνσης Φόρων, της Αρχής Ελέγχου Χρηματοοικονομικών Θεσμών, του Εθνικού Γραφείου Στατιστικής κ.λπ., πέρα φυσικά από τον επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων, της αστυνομίας και κρίσιμων υπηρεσιών της δημόσιας διοίκησης...

Παράλληλα, μέχρι σήμερα πρέπει να παραδώσει το πόρισμά του ο Λάσλο Πάπτσακ στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος αναφορικά με τη ζημιά που προξένησε στο δημόσιο συμφέρον η διακυβέρνηση των σοσιαλιστικών κυβερνήσεων του Φέρεντς Γκιούρτσαν και του Γκόρντον Μπάιναϊ προκειμένου να αποφασίσει ο Όρμπαν αν θα τους παραπέμψει σε εξεταστική επιτροπή της Βουλής για να τον καταδικάσει...
http://logia-starata.blogspot.com